Recent Posts on Marcernst.com http://www.marcernst.com/ RSS feeds Copyright 2007 Marcernst.com Wed, 10 Mar 2010 05:00:26 GMT 20 Vier artikelen over marketing & communicatie waar ik me niet over hoef te schamen http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A65A59 Marc Ernst Fri, 5 Mar 2010 00:00:00 GMT Het nieuwe jaarboek van de Stichting Marketing is uit. Met een artikel over social media van me er in: Van buzz naar biz.

De editie van van 1994 bevatte ook een bijdrage van mij: Totaal is optimaal. Het waarom en hoe van totale communicatie en het management er van. Maar dan geschreven in de toenmalige spelling (kommunikatie).

Attente geesten zullen ongetwijfeld het niet geringe verschil opmerken tussen de foto’s van uw dienaar die afgedrukt staan bij de artikelen. Er gaapt dan ook 16 jaar tussen beide. Dat scheelt. Een pak haar bijvoorbeeld.

Graag bied ik u ook de executive summary aan van het Witboek over 'rekruteren via social media'. Uitgegeven door HRMinfo.net (één van de websites van BizInfo, het bedrijfje waar ik zaakvoerder van ben). Het uitvoerige edito van die publicatie, die eigenlijk over HR-communicatie en HR-marketing gaat, is eveneens van mijn hand. En de algemene 'aansturing' van de white paper ook trouwens.

Tot slot, een ietwat vreemde eend in de bijt: een een stuk over de politieke variant van communicatie & marketing, over politieke marketing en dito communicatie:  Het verschil tussen de SP en SPA Rood. Het artikel, eveneens door mij geschreven, verscheen in 1991 in het toenmalige tijdschrift Socialistische Standpunten, het huidige Sampol (Samenleving en Politiek), een lezenswaardige periodiek van progressieve signatuur.

Vandaag doet die bijdrage wat gedateerd aan. Maar het had destijds wel een, achteraf gezien, nogal visionaire titel. De naamsverandering van SP naar SP.a gebeurde pas een paar jaar later. En SP.a Rood, de militante linkervleugel van de SP.a met Erik De Bruyn als boegbeeld, bestond toen ook nog niet.

]]> De 'Open brief' van Alexander Dresen aan mij: het smakeloze en onbetamelijke voorbij http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A64A59 Marc Ernst Sat, 27 Feb 2010 00:00:00 GMT Ter attentie van Alexander Dresen,

Ik ga hier niet hypocriet doen en u aanspreken met 'geachte' terwijl ik u sinds de publicatie van uw 'open brief' minder dan ooit achtenswaardig vind. 

Die 'open brief' is bijzonder ranzig (ver voorbij het smakeloze en onbetamelijke) en staat vol met flagrante en makkelijk te weerleggen onjuistheden/leugens - wat ik hier onder ga doen voor de meest belangrijke.

Deze repliek op uw schimp- en smaadschrift neemt uiteraard niet weg dat ik via alle, uiteraard legale, middelen mijn rechten zal doen gelden en u ter verantwoording zal roepen.

Ik dacht alles gezien/meegemaakt te hebben op het vlak van ploertenstreken van mijn belagers (waar u er slechts een van bent) maar dat was blijkbaar wat naïef van me. Uw 'Open brief ' is de zoveelste, maar dan wel 'grensverleggende' etappe in de saga die me al sinds 2003 achtervolgt. Toen legde Ludo Pyis, namens hemzelf en zijn vennootschap Areopa, een rist van de pot gerukte strafklachten tegen me neer, onder meer omwille van vermeende laster en eerroof. Dat deed hij naar aanleiding van een aantal onthullende, kritische en hem daarom onwelgevallige artikels (de kwestieuze en andere/latere artikels over Pyis/Areopa staan op www.HRMblogs.net/areopa).

Recent zette het hof van Cassatie, door haar arrest van 2/2/2010, een defintief punt achter deze juridische Calvarie. Daardoor blijft het vonnis van 24/9/2009 van het Hof van beroep van kracht (want het werd niet verbroken): ik maakte me niet schuldig aan laster en eerroof en evenmin aan de overige ingebeelde misdrijven jegens Pyis/Areopa (zie verder voor meer details). De geclaimde 2,5 miljoen euro schadevergoeding konden ze op hun buik schrijven en dienden de proceskosten te betalen.

Zoals gesteld is uw schotschrift 'grensverleggend'. Maar dan wel op het vlak van schofterigheid. Desondanks ben ik u dankbaar dat u het geschreven en online gezet hebt. Uw ware gelaat is nu duidelijk, de maskers zijn gevallen.

Hier/nu op al uw nonsens antwoorden lijkt me niet noodzakelijk (ik heb er ook geen zin in of tijd voor). De lezer zal, na lectuur van wat volgt, de enig mogelijke conclusie trekken: die Alexander Dresen kletste uit zijn nek, heeft een problematische verhouding met de waarheid en is ter slechter trouw. Of erger (maar ik wil het, in tegenstelling tot u, beleefd houden).

Dit antwoord op uw laaghartige epistel is de enige publieke communicatie die ik over dat misselijk makend schrijven zal voeren.

U stelt dat u een strafklacht tegen me gaat neerleggen voor niet minder dan laster en eerroof, stalking, diefstal en misbruik van vertrouwen. Uw kompanen Filip De Saeger en Ludo Pyis, die net als u onderwerp waren van onthullende artikels van mijn hand, en me om die reden eveneens belagen (juridisch en anderszins), zijn u voorgegaan met dergelijke fantasierijke strafklachten.

In het geval van Pyis, die voor zijn strafklacht blijkbaar over meer verbeelding (of is het lef ?) dan u beschikte, kwam daar nog eens bij: verspreiden van onjuiste informatie, afbrekende publiciteit, slechtmaking, schending van het briefgeheim en inbreuk op de eerlijke handelspraktijken.

Ik ben, zoals gezegd, in de zaak Pyis/Areopa over heel de lijn vrijgesproken, in eerste aanleg en in beroep. Nadien werd het beroepsvonnis bevestigd (want niet verbroken) door het Hof van Cassatie, 's lands hoogste rechtscollege. (Zie terzake: Ludo Pyis (Areopa) : l'arroseur arrosé.)

Het Hof van beroep stelde in haar arrest dat "de heer Ernst heeft gehandeld enkel met de journalistieke bedoeling om relevante informatie kenbaar te maken (...) de informatie werd verspreid na behoorlijke controle van de bronnen en met inachtneming van de voorschriften inzake journalistieke deontologie."

Duidelijker kan men niet zijn me dunkt. Het Hof van beroep deed haar uitspraak in deze zaak nadat de raadkamer ook al gesteld had dat er geen sprake is van laster en eerroof noch van alle andere vermeende misdrijven uit de strafklacht.  Daarvoor had de substituut van de procureur zich ook al in die zin uitgesproken. En dan heb ik het nog niet over de twee kortgedingen met betrekking tot eveneens laster en eerroof (die deels over de zelfde artikels gingen als de strafklacht) waarbij Pyis/Areopa eveneens in het zand beten.

En toch bestaat u het om te stellen dat ik deze vrijspraak te danken heb aan 'de onwetendheid of flagrante leugens'. Waarbij de onwetendheid van de rechters/magistraten wordt bedoeld. Je moet maar durven. En de lezers van uw 'Open brief' wel erg laag inschatten om te hopen dat ze uw praatjes zullen slikken. U stelling is bovendien een belediging voor alle bestrokken rechters en voor de magistratuur en de rechtspraak in dit land in het algemeen. Dat kan, wellicht zal, u nog zuur opbreken.

Maar niet enkel Pyis/Aropa legden ooit dartele strafklachten tegen me neer. Dat deed ook Filip De Saeger, mijn derde belager (na u en Pyis). In deze zaak werd ik door de correctionele rechtbank vrijgesproken voor de twee van zijn lachwekkende klachten: diefstal en informaticafraude. Op juridisch betwistbare gronden werd ik in deze zaak veroordeeld voor laster en eerroof. Tegen die veroordeling tekende ik beroep aan en heb er vertrouwen in dat het hof van beroep over de feiten en ten lastenlegging anders zal oordelen dan de correctionele rechtbank.

Op basis van de rechtsleer maar ook rechtspraak (vonnissen in vergelijkbare zaken, zoals o.a. dat van 15/12009 van de correctionele rechtbank van Brussel, van 15/4/2008 van het Hof van Beroep te Gent en van 14/5/2008 van de correctionele rechtbank van Mons) kan het hof van beroep moeilijk anders dan mij vrij te spreken voor laster en eerroof in de zaak De Saeger. Omdat er, juridisch gezien, geen sprake van is en, in ondergeschikte orde, omdat de correctionele rechtbank noch haar hof van beroep bevoegd is om daar over te oordelen. Persmisdrijven dienen immers door een assisenrechtbank te worden behandeld.

En nu hebt u dus ook strafklachten tegen me neergelegd. Of u gaat dat eerstdaags doen. Die van het zelfde lachwekkende gehalte zijn als die van uw twee kornuiten. U doet maar. I wish you good luck.

Het is u toch bekend dat u de kans loopt om gaandeweg het onderzoek naar aanleiding van uw strafklachten tegen mij zelf in beschuldiging te worden gesteld voor strafbare feiten door u gepleegd die tijdens het onderzoek ongetwijfeld naar boven zullen komen. U dreigt uw boomerang keihard in eigen gezicht terug te krijgen.

Op die manier, los van enige juridische demarche van mij, zou bijvoorbeeld kunnen worden aangetoond dat u, via een van uw bedrijven, schuil gaat achter de Google Adwords-campapgne ter promotie van de lasterlijke website rechtvanantwoord.com die nu al ruim een jaar loopt. Moet er nog zand zijn?

In een kort telefonisch onderhoud op 22/2/2010, dat tot stand kwam op uw initiatief (met andere woorden u belde me op - dat is traceerbaar), wist u me te zeggen dat "niet minder dan zeven advocaten" zich over uw 'Open brief' hebben gebogen. Als dat het geval is en ze uw schrijfsel hebben goedgekeurd, wat ik betwijfel, hebben ze blijk gegeven van grote onvoorzichtigheid en roekeloosheid. En van een erg betwistbare moraliteit.

Uw 'Open brief' bevat een hele hoop beschuldigingen die u als (bewezen) zekerheden poneert. Dat zijn ze geenszins . Meer zelfs: u kan ze totaal niet hard maken omdat ze onwaar zijn. Maar ik sluit niet uit dat u in navolging van Ludo Pyis die dat deed bij zowel de rechtbank als de Raad voor Journalistiek (lees wat dat laatste betreft: Hoe Areopa en zijn zaakvoerder Ludo Pyis mij en de Raad voor Journalistiek (een oor aan)naaiden), in een vergeefs poging om alsnog uw gelijk te bewijzen, ooit zal uitpakken met vervalste/gemanipuleerde documenten en eventueel zelf met valse verklaringen.

Uw gefabuleerd verhaaltje over briefwisseling die ik uit uw brievenbus zou gestolen hebben  - humbug die De Saeger recent ook uit zijn mouw schudde, maar waarvoor hij in tegenstelling tot wat u schrijft geen strafklacht maar een gewone klacht bij de politie indiende (die vermoedelijk echter zal geseponeerd worden) - laat alvast het ergste vermoeden. Ik ben echter op alles voorbereid. Op de meest gemene streken eerst.

Waarom u uitgerekend nu start met uw persoonlijk mediatiek offensief tegen mij - terwijl u tot hiertoe discreet op de achtergrond bleef of anoniem opereerde - en dat doet in combinatie met aangekondigde strafrechtelijke initiatieven heeft ongetwijfeld met het volgende te maken: mijn recente artikel over uw nieuwe zakelijke perikelen (LNM Media (firma van Alexander Dresen) vraagt gerechtelijke reorganisatie aan - gepubliceerd medio januari), het feit dat u door uw strafrechtelijke klachten elk juridisch initiatief van mij tegen u (burgerlijk én strafrechtelijk) tijdelijk kan 'afblokken' (een procedé dat Filip De Saeger in een burgerlijke procedure door mij tegen hem gevoerd met succes toepaste) en, last but not least, de moeilijk te verkroppen overwinning die ik behaalde in de zaak Pyis (zie supra).

Uiteraard heeft uw plotse Blitzkrieg tegen mij niets te maken met wat u suggereert: ontevredenheid, om niet te zeggen wraak, van mij omdat u me in 2006 de technologie van BizTribe, uw toenmalige zakelijke social media-platform, niet wilde verhuren of me de broncodes er van verkopen. We hebben inderdaad contact in dat verband gehad, maar al snel bleek dat BizInfo, het bedrijf waarvan ik zaakvoerder ben (en zich toelegt om het verschaffen van informatie aan en het bouwen van communities voor zakelijke doelgroepen), er beter aan deed om zelf het platform te ontwikkelen dat we voor ogen hadden. Dat is, voor het eerst, geïmplementeerd op HRMinfo.net (zie www.hrminfo.net/iRamblas), nadien op SalesPlaza.net en vorig jaar werd het gebruikt om BizPlaza.eu op te zetten. U beschikt over geen enkel bewijs, zelfs niet over een aannemelijke aanwijzing, om uw versie van de feiten te staven. Niet in dit verband maar ook niet wat betreft de overige elementen uit uw schandelijke en leugenachtige 'Open brief'.

Mijn eerste artikel over u - De negen levens van Alexander Dresen (LNM Media) - verscheen in oktober 2007. Niet enkel online, op mijn blog, trouwens. Een ingekorte versie er van werd gepubliceerd in het tijschrift Inside Digital Media (toen nog Inside Internet geheten). Het duurde tot september 2008 voordat u, via een intimiderend en van elk rechtsgrond gespeend schrijven van uw toenmalige advocaten, Alexis Hallemans en Tom Heremans van kantoor CMS/De Backer, van zich liet horen. Uiteraard hield ik, op advies van mijn advocaat, geen rekening met dat schrijven van CMS/De Backer en haalde de artikels niet offline. (De latere twee kortgedingen van Ludo Pyis bewezen trouwens het gelijk van mijn advocaat: uw raadslieden speelden blufpoker.) In hun brief van oktober 2007 verweten ze me ook onjuistheden in de berichtgeving over u. Zonder daar ook maar enig voorbeeld van te geven. Tevens werd, totaal onterecht en ongegrond, geschermd met vermeende laster. Beide zaken doet u vandaag ook in uw 'Open brief': veel beweren zonder er ook maar enige voorbeelden, laats staan juridische bewijzen, van de gegrondheid van uw beweringen te verstrekken.

Het valt tevens op dat uw toenmalige raadslieden, net als u in uw 'Open brief', een totaal verkeerde voorstelling van zaken geven van de uitspraak van de Raad voor de Journalistiek (RvdJ) over mij (n.a.v. een klacht van Pyis/Areopa). Ik werd hoegenaamd niet veroordeeld door de RvJ en nog minder wegens onjuiste weergave van feiten in online artikels. De RvdJ doet immers enkel deontologisch getinte uitspraken over de toepassing van de journalistieke plichtenleer in een concreet geval (spreekt geen veroordelingen uit, laat staan dat ze dat zou doen over de grond van de zaak die voorgelegd werd). Die uitspraak van de RvdJ was gebaseerd op een soort van 'schuldbekentenis' van mij in verband met kleine en grotere onjuistheden in de berichtgeving over Pyis/Areopa over de jaren heen. Ondertussen is gebleken dat ik door Areopa in het ootje ben genomen, dat men mij op basis van misleiding en vervalste documenten heeft doen geloven dat er feitelijke onjuistheden in de artikels stonden (zie Hoe Areopa en zijn zaakvoerder Ludo Pyis mij en de Raad voor Journalistiek (een oor aan)naaiden). De aantijging van onjuistheden en de misleiding is door de rechtbank als ongegrond want onbewezen van de tafel geveegd. Vandaar trouwens de vrijspraak en de ondubbelzinnige motivatie van haar arrest door het hof van beroep: "de informatie werd verspreid na behoorlijke controle van de bronnen en met inachtneming van de voorschriften inzake journalistieke deontologie."

Zoals gezegd is het weerleggen van al uw verzinsels onbegonnen werk. Hier onder de ware toedracht voor wat betreft de belangrijkste van uw gratuite/onjuiste beweringen. In het verleden heb ik ook al eens op gedetailleerde wijze de nonsens van een van mijn belagers, in casu Filip De Saeger, weerlegd - moeten weerleggen. Dat bleek een erg zinvolle aanpak: het zou later, voor de rechtbank, toch moeten gebeuren zijn. Bovendien bleken de luttele goedgelovige zakelijke of andere relaties van me, na de lectuur van mijn weerwoord overtuigd van de onjuistheid van de geuite beschuldigingen. En van de gewetensloosheid van het tuig dat me achtervolgt, me zakelijk en privé wilt raken en liefst ook kraken.

Alvast wat betreft onderstaande voorbeelden van uw mis- en desinformatie zet ik de puntjes op de i, geef ik de ware toedracht (van de feiten) :

-    ik ben nooit getrouwd geweest. En kan dus ook nooit betrokken geweest bij een scheiding, laat staan een vechtscheiding.
-    Catherine Poissonnier heeft nooit klacht neergelegd tegen mij wegens slagen en verwondingen
-    mevrouw Poissonnier bezit geen energiekliniek en heeft ook geen 'vruchteloze pogingen' ondernomen om me in zo'n kliniek of elders te laten psychologisch begeleiden.
-    mevrouw Poissonnier heeft evenmin geprobeerd om, in uw manke bewoording, 'me de toegang tot mijn eigen kinderen te ontzeggen'. De waarheid is dat we die in co-ouderschap opvoed(d)en.
-    ik heb mijn jeugd niet in Londerzeel doorgebracht, kwam er wonen rond mijn 35-ste. Men kan dus bezwaarlijk tijdens mijn jeugdjaren over 'de zot van Londerzeel' gesproken hebben als men het over mij had.
-    ik ben niet 'bijna 55 jaar'. In werkelijkheid ben ik er net 52 geworden. Een detail maar typisch voor het gebrek aan juistheid van uw 'berichtgeving'
-    ik betaal mijn advocaat zelf, niet de Liga voor Mensenrechten.
-    ik plaatste geen enkel confidentieel schrijven tussen mijn advocaat en confraters van hem online. Wellicht doelt u op de fax die de raadslieden van Ludo Pyis per vergissing aan mijn raadsman bezorgden maar die, gezien de inhoud, duidelijk niet voor hem bedoeld was. Deze fax kan dus  onmogelijk als 'confidentieel' worden beschouwd. Bovendien is het een bewijsstuk van de altijd ontkende collusie tussen uzelf, Ludo Pyis, Filip De Saeger met betrekking tot mijn juridische belaging.

In het geval u die twee andere online cumenten bedoelt, afkomstig van uw voormalige advocaten van het Brusselse kantoor CMS: die zijn evenmin confidentieel en waren niet eens gericht aan mijn advocaat. Die stukken (klik hier en hier) zijn trouwens afkomstig van het gerechtelijke dossier n.a.v. de strafklacht van Pyis/Areopa. Het is nogal evident dat ik daar, om journalistieke redenen, gebruik kan en mag van maken. (Onlangs beet de rechtbank van Dendermonde trouwens in het zand toen ze probeerde om onderzoeksjournalist Douglas De Coninck van de krant De Morgen te laten veroordelen voor 'diefstal en minstens heling' van documenten uit een gerechtelijk dossier. Hij had in De Morgen (ook in Humo, waar hij kortstondig voor schreef) gegevens gepubliceerd over ernstige aanwijzingen van betrokkenheid van politiemensen, meer bepaald van toenmalige rijkswachters, bij de liquidatie van De Vleeschouwer.)

Wat betreft de gcv BizInfo:

-    er is niets illegaal of frauduleus aan de constructie waarbij een buitenlandse vennootschap, al dan niet beherend, vennoot is van een Belgisch bedrijf. Ook Filip De Saeger beweerde van wel en betrok dat element, totaal onterecht, bij zijn strafklacht. Het werd onderzocht en de rechtbank moest tot de vaststelling komen dat er niets op aan te merken was/is.
-    BizInfo gcv betaalt, net zoals ikzelf trouwens, belastingen in België. Van het doorsluizen van inkomsten van mezelf of de vennootschap naar het buitenland is dus geen sprake.

Wat betreft de heer L. Lotte:

-    M. Lotte is al ruim een jaar geen vertegenwoordiger meer van ME Information Services Ltd.
-    M. Lotte was tot ruim twee jaar geleden mijn boekhouder en financieel raadgever. In de periode van onze samenwerking was de maatschappelijke zetel van zijn bedrijf in Brugge gevestigd, waar hij ook gedomicilieerd was. Dus niet in Gent. Voor zover mij bekend want te achterhalen is, is zijn firma die destijds mijn boekhouding verzorgde vandaag niet meer in Brugge gevestigd. Maar is dat, in tegenstelling tot wat u beweert, ook niet Gent.
Waar de heer Lotte vandaag persoonlijk gedomicilieerd is weet ik niet. Vermits BizInfo en ikzelf ten persoonlijke titel al dik twee jaar geen beroep meer doen op de diensten van M. Lotte en/of zijn toenmalige accountancy-bedrijf (het bedrijf bestaat vandaag nog wel, maar niet maar als boekhoudkantoor) is de informatie over zijn huidige woonplaats totaal irrelevant en zeker in relatie met mij/mijn bedrijf. Zelfs indien het correct zou zijn dat hij 'huis houdt in een onbewoond pand, met dichtgenagelde brievenbus in het Gentse.'
-    Dat u M. Lotte, zonder enige toelichting, laat staan bewijs, een malafide figuur noemt laat ik volledig voor uw rekening.

Mij persoonlijk faillissement, dat het gevolg is van het niet na komen van zakelijke verbintenissen door Filip De Saeger (hier over loopt al een burgerlijke zaak tegen hem) bedraagt geen 275.000 euro. Het werkelijke bedrag is aanzienlijk minder. Dat heb ik al elders geschreven, heb zelf ooit het juiste bedrag opgegeven. U bent klaarblijkelijk niet eens in staat om foutloos dergelijke publieke informatie te reproduceren. Of u negeert ze liever straal, omdat ze u niet goed uitkomt. Hoe dan ook is het bedrag van het passiva van dat faillissement een fractie van de opgetelde schulden van de vijf  faillissementen waar u, als zaakvoerder, bij betrokken bent geweest: Netconsult (in 2001), Urban X Development (in 2004), Viralco (in 2004) en After The Hype (in 2007) en LNM Media (2008). Twee hier van (Viralco en LNM Media) werden weliswaar later ingetrokken. Momenteel loopt er evenwel een aanvraag tot gerechtelijke reorganisatie, het vroegere gerechtelijk akkoord, om LNM Media tijdelijk te beschermen tegen haar schuldeisers. Een gerechtelijke reorganisatie is niet zelden de voorbode van een faillissement.

En nu we toch aan het vergelijken zijn, heer Dresen: mijn correctionele veroordeling voor laster en eerroof kan en zal wellicht worden ongedaan gemaakt. Uw veroordeling (van 11/6/2008) wegens onder meer misbruik van vertrouwen is definitief !

Tussen haakjes: Ludo Pyis en Filip De Saeger zijn respectievelijk bij zeven en twee falingen betrokken. In het geval van Pyis: Exellence Partners (2001): Atlas Pharma (1991), Edelweiss (1994), VOID Consult bvba (1997), Atlas Systems (1993), Atlas Organizational Development (1992) en Creative Business Systems (1997). Eigenlijk is er nog eentje: Maevick Exellence Group. Maar daar nam Pyis ontslag als bestuurder op 6/3/1995, het bedrijf werd failliet verklaard op 17/6/1999.

De balans van De Saeger inzake faillissementen is iets bescheidener: Mobiclub-Mobishop (2001) en Fides Consulting (2008). Daarnaast moet eigenlijk ook het faillissement van HR Partners (2009) op zijn conto geschreven worden. De officiële zaakvoerder was weliswaar Dirk De Creus, maar dat was slechts een stroman die de bevelen van De Saeger uitvoerde. Bovendien bezat De Saeger 90 % van de aandelen van de onderneming (De Creus 10%). En een ander bedrijf waar De Seeger in werkelijkheid maar niet statutair eveneens de touwtjes in handen heeft (en ook de zowat alle aandelen), AD Projects, geniet, tot april, van het statuur van bedrijf onder gerechtelijke reorganisatie.

Net als Dresen, hebben ook De Saeger al Pyis een strafblad voor feiten gaande van valsheid in geschriften tot overtreding van de sociale wetgeving. Momenteel lopen er twee gerechtelijke onderzoeken tegen Filip De Saeger: eentje voor misbruik van overheidssubsidies en een voor aanwijzingen van allerlei misdrijven (o.a. ontdraging van activa) in het kader van een faillissement (beide dossiers hebben vooral maar niet enkel te maken met onder het niet meer bestaande Fides Consulting). De twee donderzoeken werden echter samengevoegd tot één dossier en toevertrouwd aan eenzelfde onderzoeksrechter.

Desondanks u denigrerende opmerkingen over mijn professionele realisaties en carrière oogt die in elk geval stukken fraaier dan de uwe. Ze is ook transparanter, want u doet verdraaid veel moeite om die te verhullen met een waas van mist en op te smukken met tal van onjuistheden. Onze respectievelijke LinkedIn-profielen spreken in dat verband boekdelen (zie/vergelijk dat van Dresen en mezelf). Uw luttele acht LinkedIn-conntacten zijn, zeker voor iemand die professioneel met social media bezig is, wel erg mager en wellicht een indicatie voor uw zakelijk en privématig isolement.

Opsmukken van, eigenlijk liegen in verband met, uw curriculum doet u trouwens ook. Zo stelt u in uw 'Open brief' dat u chatsite Place.to.be verkocht aan Roland Duchâtelet. Dat klopt niet: chat.to.be/place.to.be, dat formeel eigendom was van uw firma ROICast (het voormalige E-Audit.Net), kwam in onduidelijke omstandigheden in handen van Big Bang Ventures. Toen de hoofdaandeelhouder Big Bang Ventures achterhaalde dat u, in het geniep en met hun centen, place.o.be/chat.to.be verder aan het ontwikkelen was (met Russische programmeurs) met de bedoeling er een kopie van op te zetten, en bovendien op grote voet leefde op kosten van de onderneming, werd u aan de deur gezet. Die kopie slaagde u dan weer te verpatsen aan Headtrick Media. Toen Haedtrick in december 2000 failliet ging, werd chat.to.be/place.to.be overgenomen door AdValvas. Toen AdValvas in 2004 zijn beurt over kop ging, werd chat.to.be/place.to.be, net als onder meer de vrouwensite Femistyle, overgenomen door Duchâtelet (via zijn firma TV Lokaal). Wie zo lichtzinnig met de waarheid omspringt als het hemzelf betreft, is natuurlijk weinig tot niet betrouwbaar en geloofwaardig als die het over andere heeft. Zoal over mij bijvoorbeeld.

Volgende nonsens van u is van mindere importantie, maar ik zet ook op dit vlak graag de puntjes op de i.

- Ik ben nooit geweigerd als lid van de Vlaamse Vereniging van Journalisten, de zogenaamde journalistenbond (wat u een journalistenvereniging noemt). Ik heb nooit geprobeerd om er lid van te worden.

- Ik mag me met recht en reden journalist noemen (wat ik eigenlijk meestal niet doe en het liever bij publicist houd) . Een beroepsjournalist ben ik evenwel niet. Het verschil tussen journalist en beroepsjournalist is u blijkbaar niet bekend. Dat is nogal gênant voor iemand die zich hoofdredacteur noemt, al is het van de reclamefuik zoals alexanderdresen.com (een website die amper verschilt van UniversHommes.com, de webwinkel voor verzorgingsproducten & parfum voor mannen en uitgebaat door Lexor bvba - een bedrijf van Alexander Dresen).

Het beroep of de titel van journalist is in België vrij. Iedereen die publiceert kan en mag zich journalist noemen. Om erkend te worden als beroepsjournalist, dient men als dusdanig erkent te worden door de journalistenbond en het ministerie van Binnenlandse zaken. Ik heb nooit een erkenning als beroepsjournalist beoogt. Om de simpele reden dat ik geen beroepsjournalist ben - ben al ruim 10 jaar uitgever/bedrijfsleider (al schrijf ik uiteraard ook zelf) - en dat die erkenning me trouwens zou geweigerd worden want beroepsjournalisten moeten in hoofdzaak van hun journalistieke arbeid leven. Dat is bij mij geenszins het geval.

Te uwer informatie: ik ben sinds 2001 lid van de Vereniging van Onderzoeksjournalisten (VVOJ) Dat lidmaatschap dient te worden goedgekeurd door het bestuur van de vereniging. In 2002 nam ik het woord tijdens een congres van de VVOJ. Ik presenteerde de bevindingen van een onderzoek waaraan ik had meegewerkt naar de stand van de onderzoeksjournalistiek in Nederland en Vlaanderen.

- U stelt ook dat ik zelf geen blogger ben. Nou moe, wat moet je dan wel doen om door Alexander Dresen, zoals algemeen bekend een autoriteit inzake journalistiek in het algemeen en bloggen in het bijzonder, als dusdanig beschouwd te worden. Ik blog professioneel en vooral over personeelsmanagement en aanverwante zaken sinds 2004: eerst op de blogrubriek van hrm.net, dan op HRMblogs.com en sinds ruim twee jaar op de groepsblog HRMblogs.com (zie www.HRMblogs.com/mernst). Sinds zowat twee en half jaar houd ik er ook een zuivere privé-blog op na: www.MarcErnst.com.

In de periode tussen 21/1/2010 en 21/2/2010 kende MarcErnst.com, volgens Google analytics, 15.095 bezoeken, afkomstig van 7.429 unieke bezoekers. Dat zijn er 247 unieke per dag. Die waren samen goed voor 75.995 page views (5 per bezoeker) en de bezoekers bleven gemiddeld 4, 36 minuten op de website. Vrij behoorlijke cijfers me dunkt. Voor uw info: ik publiceer meer en meer op facebook, door middel van de zogenaamde notities. Sommigen van die notities komen dan later, al dan niet in een iets gewijzigde vorm, op mijn blog.

Nogmaals een parenthesis: mijn stukjes van destijds op hrm.net staan in een speciale sectie van HRMblogs.net. Filip De Saeger, met even weinig kennis als u van journalistiek en recht - in dit geval van het auteursrecht, vond dat die blogposts uit mijn hrm.net-tijd niet op mijn eigen blogsite mochten gepubliceerd worden. Dat was trouwens een van de reden waarom hij me aanklaagde voor niets minder dan diefstal. Een beschuldiging waar de rechtbank anders over dacht en me dus niet voor dat misdrijf, een onderdeel van zijn strafklacht, veroordeelde. De Saeger noch zijn advocaten hadden blijkbaar nooit gehoord van het feit dat intellectuele eigendomsrechten van een creatie, het wezen artikels of iets anders, niet kunnen afgestaan of overgedragen worden. En dat die dus onmogelijk deel konden uitmaken van het door hem overgenomen handelsfonds van hrm.net.

Het gratis aanbieden van die artikels uit mijn hrm.net-tijd, wat het geval is op HRMblogs.net, kan om die reden perfect. Bovendien: het door De Saeger bekomen 'exploitatierecht' er van, door de overname van het handelsfonds van hrm.net, komt door mijn gratis ter beschikking stellen van die artikels niet in het gedrang. Niet in het minst omdat het al ruim vier jaar op apegapen liggende hrm.net ze niet betalend aanbiedt. Is het u trouwens bekend dat hrm.net louter omwille van een investeringcrediet van  het Participatiefonds - subsidie die oneigenlijk en dus frauduleus werd aangewend - formeel wordt online gehouden ? De recente geüpdatet historiekpagina van hrm.net is trouwens bijzonder leerrijk en illustratief voor de totale normenloosheid en het ploertengehalte van Filip De Saeger: in weerwil van alle gerechtelijke uitspraken, in het kader van zijn strafklacht en die van Pyis, wordt daar gesuggereerd dat ik een dief, oplichter, fraudeur en stalker zou zijn. En dat scheldproza wordt bovendien, als topput van wansmakelijkheid, geïllustreerd met een foto van serial killer Ronald Janssen.

Dat De Saeger net als u heer Dresen mij bovendien als psychologisch ziek en hulpbehoevend, afschildert (hij stelt dat ik 'psychopatisch gestoord' zou zijn - wat een kanjer van een tautologie is - u noemt me 'borderliner') is, behalve stuitend, ook ironisch. Want Filip De Saeger wordt in een rapport opgesteld door gerechtspsychiater Dirk Deboutte (universiteit Gent en Antwerpen) omschreven als iemand met een 'psychopatische persoonlijkheidstructuur'. Van mij bestaat en niet zo'n rapport.

- Wat de groepsblog HRMblogs.com betreft, waar ik sinds 2007, samen met een tiental andere (min of meer) vaste bloggers aan meewerk, in mijn geval meer bepaald op www.HRMblogs.com/mernst, het volgende: tal van vermaarde HR-dienstverleners, uit binnen en buitenland, verlenen er hun medewerking aan. Voor België onder meer Fons Leroy (administrateur generaal van de VDB), Jan Denys (arbeidsmarktdeskundige en director corporate communications bij Randstand), Fons Van Dyck (director Think/BBDO) en Jan De Visch (managing partner in Connect & Transform). Zij contribueren dus aan een 'vermeende' blog, u suggereert zelfs dat ze misleid zijn want dat ik hun bijdragen die in sommige gevallen inderdaad ook op hun eigen blogsite verschijnen, zonder hun medeweten of toelating, zou 'kopiëren'. Denkt u nu echt dat ik zo dom of naïef zou zijn om dat te doen, en zij om dat goedschiks te aanvaarden. Na de rechters die e vrijspaken beledigd te hebben (door te stellen dat ze door mij/mijn raadsman misleid zijn) krengt u nu een keur van gerespecteerde en gewaardeerde HR en arbeidsmarktdeskundigen. Ze weten trouwens maal al te goed waarom ze aan HRMblogs.com contribueren: ze scoren immers bij een google-search op hun naam hoger qua page rank met stukjes op HRMblogs.com dan op hun eigen blogsite of bedrijfswebstek. Dat zou niet mogelijk zijn indien HRMblogs.com, zoals u stelt, een marginaal gegeven zou zijn met amper traffic.

- Tevens heeft u ongelijk om zo smalend te doen over HRMinfo.net. De website telt 1 1448  betalende gebruikers (situatie 26/2/2010). Ter vergelijking: het oudste en belangrijkste HR-vakblad van het land en het enige dat zijn oplage door het CIM laat controleren/certificeren, telt, na 13 jaar, 2090 betalende abonnees. HRMinfo.net bestaat sinds november 2006.

Het bezoekersaantal van HRMinfo.net is vergelijkbaar met en zelf iets groter dan dat van de website van het oudste en belangrijkste HR-vakblad van het land. HRMinfo.net wordt maandelijks aangedaan door minimaal 5000 unieke bezoekers (minstens 166 /dag). (De oudste HR-webstek van het land, die van het dito maandblad, telt, naar eigen zeggen 4248 bezoekers per maand, waarbij niet gepreciseerd wordt of ze al dan niet uniek zijn.) Deze bezoekers blijven gemiddeld 2,13 minuten op de website en klikken er doorgaans 4 pagina's aan (wat erg veel is).

Het e-zine van HRMinfo.net (ZOOM - op human capital management) wordt maandelijks verzonden naar 20.000 HR professionals (60 % NL & 40 % FR). Ruim 16.000 hiervan zijn geregistreerde gebruikers van HRMinfo. Daarmee is ZOOM in termen van bereik met kop en schouders het belangrijkste e-zine op HR-vlak van het land: met een bereik dat bijna het dubbele is dan dat van het tweede grootste e-zine op HR-vlak van het land (dat, naar eigen zeggen, naar 10.792 HR-professionals wordt verzonden).

In september 2009 organiseerde HRMinfoi.net een seminar met 200 betalende deelnemers. Dat kreeg geen enkel ander HR-vakmedium in dit land ooit voor elkaar. De foto's van dit succesvolle event staan op www.hrminfo.net/pict_29_09NL. Van het recente Witboek van HRMinfo.net over rekrutering via social media zijn al meer dan 700 exemplaren verkocht.

- HRMblogs.com, is net zoals HRMinfo.net, een dienst/product van BizInfo. Iedereen kan zien dat de websites adverteerders en sponsors heeft, dat die 'reëel' zijn. En toch heeft u het over 'vermeende' adverteerders. Die bovendien enkel via 'chantage' zouden bekomen zijn. Een kniesoor die opmerkt dat beide beweringen tegengesteld aan elkaar zijn, maar soit.

Die beschuldiging van chantage en druk ten aanzien van klanten/adverteerders is niet nieuw. Uw partner in crime, Filip De Saeger, bazuint dat fabeltje al langer rond. En ook de rechtvanantwoord.com (u dus, plus De Saeger en Pyis - maar dan op een lafhartige want anonieme wijze)  vertellen dat. Zonder echter, net als u, daar ook maar één voorbeeld, laat staan bewijs, van te geven. 

Dat wel doen zou u trouwens bijzonder moeilijk vallen, want het is niet waar, u vindt niemand die dat kan getuigen, die van dergelijke praktijken door mij het slachtoffer zou zijn. Zoiets beweren als het niet waar is, heeft een naam: liegen, laster en eerroof plegen.

- Wat de diverse strafklachten van u (en zelfs van anderen, zoals een niet nader gepreciseerd 'rechter') betreft waaraan ik me mag verwachten: ik zie ze graag tegemoet. Want ik ben op geen enkel vlak in de fout ben gegaan, heb me altijd strikt aan de journalistieke deontologie en de wet gehouden. Dat ik op diverse, open en transparante, wijze geprobeerd heb om info te bekomen over u en uw zakelijke initiatieven is mijn goed recht als journalist/publicist.

In dat kader is het me zelf deontologisch toegelaten om, in bepaalde gevallen, undercovertechnieken te gebruiken (m.a.w. om mijn echte identiteit niet bekend te maken, er ja zelfs een andere aan te nemen).

Daarbij heb ik inderdaad in 2006 een politieman benaderd die werkzaam was, misschien nog is, in het zelfde wijkkantoor als Dominik De Saeger - de broer van Filip. Als adolescenten en jong volwassenen sympathiseerden beiden broers met de neonazistische VMO, later met het wegens racisme veroordeelde Vlaams Blok. Van Dominik is geweten dat hij actief was bij het Vlaams Blok, later bij het Vlaams Belang - weliswaar op de achtergrond (mee gaan plakken tijdens verkiezingen en zo). Filip De Saeger leverde tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van 2006, via GraphiX, de communicatie-afdeling van zijn inmiddels gefailleerde bedrijf Fides Consulting, hand en spandiensten op communicatievlak aan de Vlaams Belang-lijst van Kruishoutem. (Zie HRM-ers en/in de politiek). Van de benaderde collega van de broer van Dominik De Saeger, wienst coördinaten ik vond in de Alumnigids van de afdeling communicatiewetenschappen van de VUB, zijn geen extreemrechtse antecedenten en evenmin huidige dito sympathieën bekend. Wat Filip De Saeger en zijn broer Dominik betreft, beschik ik over verschillende getuigenissen in die zin. Het zou dus hoogst onterecht en tevens onvoorzichtig zijn die collega van Dominik te willen in verband brengen met extreemrechts of dreigen te doen. Het feit dat die collega geen klacht tegen me neerlegde (bij de rechtbank en/of Raad voor de Journalistiek) sterkt me in mijn opvatting niets verkeerd te hebben gehandeld met of tijdens die contactname om inlichtingen (die hij me trouwens weigerde te geven - wat zijn goed recht is). Dominik De Saeger nam ook geen stappen in die zin en ontkende evenmin ooit mijn berichtgeving in zijn verband.

En ja, ik heb ook contact gehad met Frank Taileman, de gedelegeerd-rechter van de gerechtelijke reorganisatie van LNM Media (een van de twee bedrijfjes van Dresen. Het andere is Lexor). Maar heb daarbij evenmin iets onoorbaars gedaan, laat staan onwettelijk. Bovendien: de heer Taildeman ontkent formeel strafklacht tegen mij te hebben neergelegd. Met een andere rechter heb ik in relatie tot u nooit contact gehad, niet recent en ook niet in het verleden. Dus ook in dit verband vertelt u om het even wat.

U hanteert uw verwerpelijke procedé van laster en het verkondigen van onwaarheden niet enkel met betrekking tot mij, maar ook in verband met meerdere andere mensen.

Op één na, mijn voormalige boekhouder (waarvan stelt dat het een malafide figuur is) allemaal vrouwen. Dames, waarvan u beweert dat ze door mij gemanipuleerd werden en, ergo, dat ze 'mij liever kwijt zijn dan rijk, me haten en vooral vrezen'. U doet dat andermaal zonder er maar één bewijs van leveren. Niet eens een schijn van een gewettigd vermoeden.

Hun namen plukte u lukraak uit het lijstje van ondertekenaars de petitie Foei aan anonieme lastercampagnes op het internet - in  het bijzonder tegen kritische bloggers, publicisten en (burger)journalisten. Die kreeg (tot hiertoe) de steun van een negentigtal wakkere burgers, waaronder een pak HR-professionals. Daarvoor ondertekenden zowat tweehonderd tachtig mensen mijn vorige petitie n.a.v. strafklachten en dagvaardingen van Ludo Pyis (Geen beknotting van de persvrijheid en vrijheid van meningsuiting. Kritische en onderzoeksjournalistiek moeten mogelijk blijven). Onder die ondertekenaar opvallen veel journalisten en publicisten, waaronder hoofdredacteurs.

De manier waarop u uw lijstje van vermeende door mij gemanipuleerde dames (in werkelijkheid slachtoffers van uw schandelijke/lasterlijke praktijken) samenstelde, is laag bij de grond. Uw bewering over hen en de over hun relatie met mij (die is volgens u verzuurd. Ze zouden me tevens haten en vrezen) is bovendien totaal onjuist. Ik ontken dan ook in alle toonaarden uw stelling in dat verband. Voor zover ik ze daadwerkelijk persoonlijk ken, heb ik er in werkelijkheid een amicale en/of professionele verstandhouding mee. En met de anderen is er in elk geval geen probleem.

U bakt het zelf zo bruin dat u over een van hen beweert dat een van hen 'door mijn toedoen verslaafd werd'. Dat is te gek voor woorden, pertinent onwaar. U bent bovendien zo vicieus niet te preciseren aan wat die dame, die ik toevallig erg goed ken - al bijna dertig jaar - dan wel, verslaafd zou zijn. Door suggesties op te roepen van een drug- of alcoholverslaving overschrijdt u alle grenzen van het fatsoen, tast haar eer en reputatie aan. En dat enkel en alleen omdat ze de euvele moed had een petitie ten mijne gunste te ondertekenen. Dat doet u natuurlijk als voorbeeld en afschrikkingsmiddel naar toekomstige petitionisten. Walgelijk !

Ik kan begrijpen dat u erg boos op me bent omwille van de artikels die ik over u schreef. Dat u strafklacht tegen me neerlegt of me dagvaardt als u denkt dat uw rechten zijn geschaad door mijn onthullende en voor u onaangename artikels: tot daar aan toe. Maar dat u uw toevlucht neemt tot strafrechtelijk en ethisch veroordeelbare middelen zoals anonieme laster via rechtvanantwoord.com en uw leugenachtige en krenkende 'Open brief' is totaal onaanvaardbaar. Eigenlijk ronduit verwerpelijk.

U bedient zich van praktijken die in het u niet onbekende Rusland schering en inslag zijn. Dat dergelijke 'Russische praktijken', ook op zakelijk vlak, u niet vreemd zijn wist het zakenblad Trends al in 2002 te melden. Zie
De merkwaardige wereld van alexander dresen (roicast) . Business op zijn Russisch. Uiteraard is Trends-journalist Bruno Leijnse, die ook tal van weinig fraaie maar ware dingen over u wist te melden, nooit slachtoffer geworden van uw lasterpraktijken of heeft u hem evenmin ooit gedagvaard. Wat moedig van u om een onafhankelijk, iets kwetsbaarder, publicist als schietschijf voor uw gram en vendetta uit te kiezen.

U doet terzake trouwens niet anders dan Pyis/Areopa: ondanks dat ook Trends, De Morgen en De Tijd ontluisterende artikels over hem en zijn zakelijke lotgevallen publiceerden (Trends zelf meerdere malen en de eerste keer al in de jaren negentig van de vorige eeuw, naar aanleiding van het debacle van de toenmalige Atlas-groep, een bedrijf dat Pyis mede opgericht heeft maar waar hij aan de deur is gezet) heeft hij deze 'grote' media en de betreffende journalisten nooit voor de rechtbank gedaagd, laat staan belaagd met een (anonieme) lastercampagne.

Ik kan u verzekeren dat rechters dergelijke selectieve verontwaardiging en dubbele moraal om kwetsbare publicisten, die los van een groot uitgeefbedrijf opereren, als Kop van Jut te nemen (en ze met tergende juridische procedures en waanzinnige schadeclaims te proberen intimideren) maar matig kunnen appreciëren. Dat bleek tenminste in de zaak Pyis/Areopa.

Acht jaar heeft Ludo Pyis me juridisch belaagd. Maar uiteindelijk is dan toch onweerlegbaar gebleken dat al zijn demarches geen enkel juridische grond hadden, dat zijn strafklachten onterecht en ongegrond waren.

Ik ben voorbereid op en klaar voor een even lang juridisch gevecht met u. Ik troost me bij de gedachte dat het toch nooit zo erg kan worden als wat de Franse onderzoeksjournalist Denis Robert, die het Clearstream-schandaal aan het licht bracht, meemaakte. In vergelijking met wat u me ooit, worse case scenario, zou kunnen aandoen, zijn de represaille die Robert mocht ondergaan voor zijn onthullingen niets meer dan onbeduidende jennerij.  De onderzoeksjournalist kreeg het bezoek van 200 gerechtsdeurwaarden en werd in dertig zaken gedagdvaard. Bovendien was hij ook het onderwerp van enkele huiszoekingen. Behalve in één zaak die nog lopende is (wegens het beroep van Robert) is de dwarse en recalcitrant journalist, ten langen leste, voor alle aantijgingen, waaronder ook laster en eerroof, vrijgesproken. Als een internationale gigant als Clearstream de waarheid niet kan smoren en de persvrijheid niet kan fnuiken, dat kunnen Belgische schertsfiguren en kleine witteboordcriminelen dat zeker niet.

In uw geval is ondertussen echter duidelijk dat u ook, en wellicht zelfs vooral, buiten de rechtbank zal strijd leveren. En dat u daarbij vuile streken zal gebruiken en slagen onder de gordel zal uitdelen. So be it. Ooit komt echter het moment dat u zich zal moeten verantwoorden en de berokken schade zal dienen te vergoeden.

Ondertussen wens ik u alle succes met uw nieuwe (het hoeveelste, ik ben de tel wat kwijt ?) initiatief: www.recommendor.com. Als u blijft proberen lukt het heus wel eens. Het is immers geen wet van Mezen en Perzen dat uw bedrijven/initiatieven immer en na maximaal een paar jaar, uitdraaien op een faillissement of minstens een gigantische flop.

Wat opvalt is dat u blijkbaar uw actieradius naar het Oosten, richting Rusland, aan het verplaatsen bent. Getuige hiervan het Russische telefoonnummer op de voorlopige welkompagina van uw nieuw 'speeltje'. Goed move: de gebruiken en (zakelijke) ethiek aldaar zijn u overduidelijk beter op het lijf geschreven dan de onze.

U hoort nog van me, maar dan enkel via mijn advocaat.

Zonder hoogachting (maar met een gevoel dat het midden houdt tussen misprijzen en medelijden),

Marc Ernst, zaakvoerder BizInfo en publicist.


P.S. Ondertussen heeft u in een vervolg op uw 'Open brief' aan mij geschreven. In 'Deel 2' (hoeveel zullen er nog volgen?), gepubliceerd op 27/2/2010, tapt u uit het zelfde nonsensicale vaatje als in uw eerste smakeloze epistel.

U laat in deel 2 dus wederom een aantal zware steken vallen.

Zoals: Ik heb nooit Jan Denys als persoon op de korrel genomen. En me ook nooit negatief, laat staan op weinig respectvolle wijze, uitgesproken over een van zijn professionele stellingnames (over HR en/of arbeidsmarktbeleid). Los van het feit dat mocht dat laatste wèl gebeurd zijn, dat met stijl en op onderbouwde wijze het geval zou geweest zijn en hij me dat (daarom) meer dan waarschijnlijk niet eens kwalijk zou nemen. Meer zelf: Jan is al van in het begin een gewaardeerde medewerker van HRMblogs.com en een erg goede relatie van me.

Bij bepaalde aspecten van het beleid dat Dirk Velghe en Geert Volders destijds voerden, respectievelijk bij Vacature en Jobat, maakte ik ooit kritische kanttekeningen. Mag dat even ? Hoe dan ook waren die, in tegenstelling tot wat u denkt en insinueert, niet van aard om onze professionele relatie te brouilleren. Vacature en Jobat zijn, zoals vele ander HR-dienstverlener, vandaag klant (zelfs premium partner) van HRMinfo.net. Idem dito voor Acerta-groep, waaronder Acerta Consult, waar Geert Volders vandaag als directeur werkzaam is.

Marcel Van Aken legde ik naar aanleiding van zijn optreden in twee dossiers (zijn verkiezing als HR-manger van het jaar en zijn optreden bij Agfa-Gevaert) ook ongenadig maar correct over de knie. Hij heeft dat sportief opgenomen, zo blijkt uit later contacten met hem. Wat zijn 'open geest' en 'grandeur' illustreert (eigenschappen/kwaliteiten waarvan u volledig gespeend bent).

Yves Panneels, een PR-adviseur (van het derde knoopsgat) annex cafébaas is de enige van de door u vermelde personen die meende dat mijn info over hem onjuist en onterecht was. Hij voelde zich dus journalistiek onheus door mij behandeld en diende daarvoor een strafklacht in wegens onder andere laster en eerroof. Die werd trouwens samengevoegd met de klacht van Pyis/Areopa. Yves Paneels beet, net als Pyis/Areopa, in het zand en zag zich veroordeeld tot het betalen van de gerechtskosten.

En dan is er ook nog Michel D'Hooghe. Over baron D'Hooghe, de gewezen voorzitter van de Belgische voetbalclub en van Club Brugge, schreef ik een blogpost op MarcErnst.com (niet op HRMblogs.com). Michel D'Hooghe alias Pietje de leugenaar. Ik stelde, zoals eerder zowat alle media hadden gedaan, naar aanleiding van een concreet dossier, dat Michel D'Hooghe een wel zeer problematische verhouding heeft met de waarheid. Waarom u met deze naam/figuur uitpakt als vermeend bewijs van wat u noemt mijn ongeoorloofde journalistieke en dito zakelijke procedés is me een raadsel. Of toch niet helemaal: u bent namelijk volledig de pedalen kwijt, schiet in het wilde om u heen, maakt van alle hout pijlen.

Het bruinst bakt u het al u meent de naam en reputatie van Lou Van Beirendonck en van zijn adviesbureau Quintessence Consulting te moeten door het slijk halen. Het zal u wellicht bekend zijn, of dat hoorde althans het geval te zijn, dat de heer Van Beirendonck is vrijgesproken voor de feiten die u oprakelt. Hier over werd recent door alle HR-nieuwsbrieven alsmede door De Tijd bericht (zie o.m. Lou Van Beirendonck opnieuw Gedelegeerd Bestuurder van Quintessence Consulting). Als u bovendien stelt dat Quintessence met zijn logo 'in de grootst mogelijke versie' vermeld staat op mijn websites (waarmee u eigenlijk HRMinfo.net & HRMblogs.com bedoelt - wat er slechts twee van de vier zijn, mijn huidige en voormalige privéblogs niet inbegrepen) klets u uit uw nek. Dat kan iedereen vaststellen die even naar vernoemde website surft. Dat u op dergelijke flagrante wijze zo grof de waarheid geweld aan doet en dit met betrekking tot een door mij makkelijk te weerleggen en door eenieder eenvoudigweg te controleren feit, duidt op vergaande roekeloosheid en gebrek aan elk scrupule. Nooit was de uidrukking 'naast zijn schoenen lopen' meer aan de orde. Ik vrees het zelfde voor 'zijn hand overspelen' trouwen.

Onmiddellijk na publicatie van dat tweede deel van uw rioolproza, verzond rechtvanantwoord.com, tijdens de nacht van 27 op 28/2/2010, een mailing. Voor het eerst gebeurde dat niet naar het adressenbestand van hrm.net, maar naar tal van andere mensen die zich evenmin ooit inschreven op de mailinglist van rechtvantwoord.com. Dergelijke 'opt in' is nochtans wettelijk verplicht. Die mailing is het zoveelste bewijs van de vergaande collusie tussen mijn individuele belagers en de lasterlijke website rechtvanantwoord.com. Dat rechtvanantwoord.com zich opwerpt als klokkenluider van aanspreekpunt voor laster en eerroof op het internet beschouw ik als een grapje. Maar dan wel een van zeer slechte smaak. Was het niet intriest, ik zou er zowaar kunnen mee lachen.

--------------------------------------------------------------------
Foei Alexander (Dresen)

U bent ook geschokt over de vorm, omvang en vooral inhoud van de lastercampagne die mijn belagers (Filip De Saeger, Alexander Dresen en Ludo Pyis) al jaren en vandaag nog steeds tegen mij voeren?  Vooral van de driestheid en de laagheid van de 'Open brief' (1 & 2) van Alexander Dresen.

Laat het (me) dan weten via foei-alexander@MarcErnst.com. Uw reactie/informatie komt als commentaar te staan onderaan deze blogpost van me. Althans: indien ze beantwoordt aan de 'spelregels' die hier gelden (o.m. geen gescheld en geen laster) en u melding maakt van uw volledige coördinaten (naam & adres) en eventueel hoedanigheid (zoals functie/bedrijf). Die gegevens worden uiteraard niet gepubliceerd.

U kan eventueel ook de petitie tekenen op www.MarcErnst.com/foei. Of toetreden tot de Facebook-groep Foei aan anonieme lastercampagnes op het internet - in  het bijzonder tegen kritische bloggers, publicisten en (burger)journalisten.

Dank bij voorbaat voor uw steun, voor uw hart onder de riem.
--------------------------------------------------------------------





]]> Ludo Pyis/Areopa: L'arroseur arrosé http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A64A5B Marc Ernst Sun, 14 Feb 2010 00:00:00 GMT Kent u de film 'L'arroseur arrosé' (De besproeier besproeid) uit 1885 van de gebroeders Lumière ? Het is de eerste film ooit met een fictieve verhaallijn en de eerste comedy.

De plot is de volgende: een tuinman staat in de tuin te sproeien. Een kwajongen sluipt naar hem toe en gaat op de tuinslang staan. Het water stopt met uit de tuinslang stromen en de tuinman snapt niet wat er aan de hand is. Hij kijkt in de slang waar het water blijft. Dan stapt de jongen van de slang af en de tuinman krijgt de opnieuw stromende waterstraal in zijn gezicht.

Aan die film en dat plot moest ik aan denken toen ik kennis nam van het arrest van het Hof van Cassatie in de zaak Areopa/Ludo Pyis versus mij.

Na zeven jaar juridische belaging vanwege Areopa/Pyis en zijn raadslieden, het befaamde advocatenkantoor Nelissen Grade, waarbij list en bedrog (het poneren van pertinente onwaarheden voor de rechtbank, gestaafd met gemanipuleerde stukken) niet werden geschuwd, bevestigt het Hof van Cassatie met zijn arrest van 2/2/2010 de eerdere uitspraak van het Hof van Beroep in deze zaak: ik maakte me niet schuldig aan laster en eerroof jegens Areopa bvba en zijn zaakvoerder Ludo Pyis.

De definitieve, juridische, waarheid is dus dat al mij artikels over de zakelijke handel en wandel van Ludo Pyis/Areopa (zie HRMblogs.net/areopa) correct zijn en dat er geen sprake is van laster en eerroof.

Het Hof van beroep stelde in haar arrest (dat bevestigd want niet verbroken werd door het Hof van Cassatie) dat "de heer Ernst heeft gehandeld enkel met de journalistieke bedoeling om relevante informatie kenbaar te maken. (...) de informatie werd verspreid na behoorlijke controle van de bronnen en met inachtneming van de voorschriften inzake journalistieke deontologie."

Pyis/Areopa legden in juni 2003 een klacht met burgerlijke partijstelling neer tegen mij, wegens onder meer laster en eerroof en een rist andere (fantasierijke en juridisch ongerijmde) strafklachten : stalking, verspreiden van onjuiste informatie, afbrekende publiciteit, slechtmaking, schending van het briefgeheim en inbreuk op de eerlijke handelspraktijken. Na het onderzoek werd ik door de raadkamer buiten vervolging gesteld (dus niet doorverwezen naar de correctionele rechtbank) voor het geheel van de strafklachten.

In totaal verloren Pyis en zijn raadslieden niet minder dan zeven procedures. Tot tweemaal toe vroegen ze de raadkamer om bijkomende onderzoeksdaden. Dat werd, in eerste instantie en in beroep, geweigerd, want 'niet noodzakelijk om de waarheid te achterhalen'. Nadien beten ze in het zand met hun beroep tegen de uitspraak van de raadkamer (door doorverwijzing en buitenvervolgstelling) en met hun cassatieberoep. Ondertussen kregen ze ook van de kortgedingrechter twee keer ongelijk (op 11 juli 2008  en 29 april 2009). Met dat eerste kortgeding probeerden ze de verwijdering van alle artikels op HRMblogs.net/areopa te bekomen. Met het tweede kortgeding wilde men de publicatie van een specifiek artikel op HRMblogs.com ongedaan maken: De ploertenstreken van Areopa en zijn zaakvoerder Ludo Pyis (artikel dat gelijktijdig verscheen op MarcErnst.com onder de titel Hoe Areopa en zijn zaakvoerder Ludo Pyis mij en de Raad voor Journalistiek (een oor aan)naaiden). Twee keer besliste de kortgedingrechter daar anders over en de artikels staan, uiteraard, nog steeds online.

Wat een afgang, niet in het minst voor advocatenkantoor Nelissen Grade.

Nog meer ontluisterend voor 'zakenman' Ludo Pyis dan de ontknoping van deze juridische saga en dit strafproces (geding dat eigenlijk nooit had moeten/mogen plaatsvinden want de initiële strafklacht was ronduit hilarisch) is het feit dat ondertussen, onweerlegbaar, is aangetoond dat we hier te maken hebben met een geval van 'dief die roept: houd de dief'.

Wat Pyis mij verweet, maar waar hoegenaamd geen sprake van was, met name laster en eerroof, heeft immers hij zelf gepleegd jegens mij. Met name op/via rechtvanantwoord.com. De bewijzen hier van werden bekomen via gerechtelijke beschikking die de Internet Service Providers (ISP's) verplichtte om bekend te maken wie achter een rist anonieme web- en blogsites zat/zit die als enige doel hebben om laster over me te verspreiden.

Zo is zwart op wit bewezen dat de eerste versie van de lasterlijke website rechtvanantwoord.com, die van het verspreiden van onjuist- en onwaarheden over mij en mijn zakelijke initiatieven zijn handelsmerk heeft gemaakt (en als enige doel heeft me privé en zakelijk te schaden), is opgezet met een TypePad-account dat betaald werd met de MasterCard van Ludo Pyis.

De betrokkenheid van Ludo Pyis met Rechtvanantwoord.com blijkt ook uit ander feiten/bewijsstukken. Onder meer uit een tekstje dat op 8/11/2008 kortstondig online stond op Rechtvanantwoord.com. Het betreft een verslagje van een vergadering van de (tot op vandaag onbestaande) vzw 'Recht van antwoord'. De tekst luidde: 'Graag wil ik iedereen bedanken voor de aanwezigheid om (bedoeld wordt: op,  M.E.)  de eerste  vergadering van de werkgroep Persvrijheid van Recht van antwoord vzw. We sturen de notulen van de vergadering (en de foto's - bedankt An voor de digitale kiekjes)'. Die An is een foutje, het moet Anne zijn. Het betreft Anne-Marie Masscheleyn, de levensgezelin van Ludy Pyis en zaakvoerder van Business Excellence Center.

Dank zij het geklungel van Nelissen Grade beschikken we over een fax die tevens de samenwerking aantoont tussen Ludo Pyis, Filip De Saeger en Aexander Dresen in het kader van mijn juridische belaging. Op 26 november 2008 verzond advocatenkantoor Nelissen Grade per vergissing een fax (getekend door Yves Nelissen Grade zelf) naar mijn raadsman in plaats van naar de advocaat van Filip De Saeger. In dat onluisterende schrijven wordt gesteld "We blijven natuurlijk zeer enthousiast het idee verdedigen van een collectieve aanval versus de heer Ernst omdat dit ons toch wel meer krediet zal geven bij het Openbaar Ministerie."

Deze fax werd, zo wordt onderaan vermeld, ook verzonden naar CMS DeBacker. Dat is het advocatenkantoor van Alexander Dresen. Dresen heeft, net als De Saeger en Pyis, een eitje met me te pellen wegen voor hem onwelgevallige (maar correcte) artikels van mijn hand. Meer bepaald omwille van De negen levens van Alexander Dresen (LNM Media) en LNM Media (Alexander Dresen) failliet en dan toch niet. Binnenkort weer wel ?. Dresen is, net als De Saeger en Pyis, een serial gefailleerde en een nieuw faillissement hangt hem boven het hoofd (zie LNM Media (firma van Alexander Dresen) vraagt gerechtelijke reorganisatie aan).

Echte gerechtelijke stappen tegen mij hebben de raadslieden van Dresen, Alexis Hallemans Tom Heremans van kantoor CMS De Backer, nog niet tegen mij ondernomen. En zullen dat, bij gebrek aan juridische grond, ook moeilijk succesvol kunnen. Gezien de afloop van de strafklacht van Pyis en de evolutie van die van De Saeger zullen ze nog minder dan ooit geneigd zijn dat te doen..

Hallemans en Heremans hebben zich beperkt (sic) tot een laakbaar en intimiderende schrijven naar mezelf en naar de firma die deze website host om een artikel over Dresen offline te krijgen - poging die in beide bevallen mislukte en gebeurde met rammeldende 'juridische' argumenten. Ook richtten ze een even verwerpelijk schrijven naar de onderzoeksrechter belast met het onderzoek naar de strafklacht van De Saeger. Een onderzoeksrechter benaderen en daarbij aan stemmingsmakerij doen door hem te wijzen op feiten die totaal los staan van de zaak die hij onderzoekt is erg ongebruikelijk, om niet te zeggen totaal not done. Bovendien is het zinloos want de aangekaarte feiten, in de veronderstelling dat een strafrechtelijk misdrijf  zijn (wat niet het geval is) mogen op geen enkele manier de onderzoekrsrechter en nadien de magistraten (om te beginnen de susbstituut van de de procureur) beïnvloeden bij de beoordeling van het dossier waarover ze zich buigen.

Benieuwd naar wat een rechtbank over al deze bewijsstukken, en natuurlijk ook over het onmiskenbare lasterlijke (want onder meer anonieme) karakter van Rechtvanantwoord.com, zal denken. Want ooit komt de dag dat het trio Pyis-De Saeger-Dresen zich voor de rechtbank zal moeten verantwoorden voor hun (criminele) daden jegens mij. Dat wordt dan 'les arroseurs arrosé'. Of, om het in het Nederlands te zeggen: Boontje komt om z'n loontje.

Noot

Ik heb alle vertrouwen in de wijsheid van het Hof van Beroep inzake de klacht wegen laster en eerroof van Filip De Saeger. Evenmin als in het geval van Pyis/Areopa is er hier sprake van laster en eerroof (wel van eveneens kritische onderzoeksjournalistiek). Vermeende persdelicten dienen trouwens, zoals de (grond)wet het voorschrijft en door tal van jurisprudentie wordt bevestigd, door de assisenrechtbank be- en veroordeeld te worden. Een verbreking door het Hof van Beroep van de eerdere juridisch betwistbare veroordeling door de correctionele rechtbank in deze zaak is dan ook erg waarschijnlijk. Zie in dat verband de petitie op www.MarcErnst.com/foei.  U bent ook welkom bij de Facebook-groep Foei aan anonieme lastercampagnes op het internet - in  het bijzonder tegen kritische bloggers, publicisten en (burger)journalisten.

Zie ook :
- www.MarcErnst.com/rechtvanantwoord
- Wat mijn belagers liever niet gepubliceerd zagen. En waarom ze mij de rekening presenteren, op zowel juridische als criminele wijze
]]> Recht van antwoord aan rechtvanantwoord.com http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A64A5E Marc Ernst Sat, 13 Feb 2010 00:00:00 GMT Drie 'ondernemers' die door mijn onthullingen over hun opmerkelijke zakelijke handel en wandel in opspraak kwamen (zie Wat mijn belagers liever niet gepubliceerd zagen. En waarom ze mij de rekening presenteren, op zowel juridische als criminele wijze) - Filip De Saeger, Ludo Pyis en Alexander Dresen - hebben wraak genomen door onder meer de Marc Ernst-bashing website Rechtvanantwoord.com in het leven te roepen. Dat gebeurde samen met een rist juridische stappen om mij de mond proberen te snoeren en te intimideren (o.m. door het vorderen van gigantische schadeclaims). Daarbij beten ze op één tijdelijke verwinning na (zie verder) over over heel de lijn in het zand.

De drie controversiële zakenlui hebben elk minstens twee faillissementen op hun naam (loopt op tot zes in één geval) en een strafrechtelijke veroordeling (onder meer valsheid in geschriften, misbruik van vertrouwen en sociale fraude in het kader van een faillissement). Filip De Saeger is bovendien onderwerp van (voorlopig ?) twee (samengevoegde) gerechtelijke onderzoeken: een naar misbruik van overheidssubsidies en één naar onregelmatigheden in het kader van een faillissement. 

Dat De Saeger, Pyis en Dresen achter de leugenachtige en lasterlijke internetcampagne zitten jegens mij en mijn zakelijke initiatieven (via o.m. de  website Rechtvanantwoord.com) blijkt uit de informatie die onder meer afkomstig is van de diverse internet service providers die onderwerp waren van de gerechtelijke beschikking als gevolg van mijn juridische stappen (eenzijdig verzoekschrift dat door de rechtbank werd aanvaard).

99,9 % van wat rechtvanantwoord schrijft (over mij en mijn zakelijke initiatieven) is ronduit humbug: onjuistheden en leugens in combinatie met dwaze praat, kletskoek en zotteklap. De enige correcte informatie betreft een faillissement. Maar die faling is uitgerekend het gevolg van het niet nakomen van afspraken/verplichtingen door Filip De Saeger. In de tweede helft van 2005 heb ik inderdaad, kortstondig, en voordat ik weet had van de man zijn dubieuze reputatie (en, toen al, correctionele veroordeling), samengewerkt met De Saeger.

Voor zijn laakbare en bedrieglijke handelswijze is De Saeger door mij ter verantwoording geroepen voor de burgerlijke rechtbank. Mogelijks worden er later nog andere procedures opgestart (wegens zijn feitelijk onvermogend zijn, is dat misschien niet erg zinvol).

Hoe dan ook: het is niet uitgesloten dat De Saeger zelf zonder nieuwe juridische stappen van mijn kant zich toch voor de strafrechter zal moeten verantwoorden voor zijn malicieuze en onwettige daden in het kader van onze kortstondige 'samenwerkig' en voor de bedriegelijke aspecten van de overname van (het handelsfonds van) hrm.net. De kans is immers reëel dat dit dossier wordt opgepikt door de onderzoeksrechter die momenteel belast is met de twee (samengevoegde) onderzoeken naar aanwijzingen van frauduleus faillissement en fraude met overheidsmiddelen door Fides Consulting, een voormalige onderneming van De Saeger.

Het nonsensgehalte van de belangrijkste beweringen van Rechtvanantwoord.com is uitvoerig aangetoond en rechtgezet in volgende blogposts: rechtvanantwoord.com bakt het andermaal en De nonsens van mijn belagers, in het bijzonder de larie van Filip De Saeger.

Ook het feit dat de rechtbank van eerste aanleg van Gent me vrijsprak voor twee van de drie strafklachten van De Saeger (informaticafraude en diefstal) en me enkel veroordeelde voor laster en eerroof (veroordeling waartegen mijn advocaat beroep heeft aangetekend en er vrij gerust in is dat het hof van beroep die veroordeling zal verbreken), tonen de onjuistheid en ongerijmdheid van de info van Rechtvanantwoord.com aan.

Sinds mijn laatste rechtzettingen publiceerde rechtvanantwoord.com (op 8 juni 2009) echter een nieuwe pagina vol met makkelijk te doorprikken quatsch.

Zo is het totaal onjuist dat 'de zaak Ludo Pyis/Areopa initieel geseponeerd werd'. Was dat het geval, dan was ik nooit voor de raadkamer en nadien nooit voor de correctionele rechtbank moeten verschijnen in deze aangelegenheid. Ondertussen is deze hilarische affaire echter van de baan.

Het arrest van 2/2/2010 van het Hof van Cassatie in de zaak Areopa/Ludo Pyis versus Marc Ernst bevestigt immers de eerdere uitspraak van het Hof van Beroep: ik maakte mij niet schuldig aan laster en eerroof jegens Areopa bvba en zijn zaakvoerder Ludo Pyis. Bovendien stelde hef hof van beroep dat 'de heer Ernst heeft gehandeld enkel met de journalistieke bedoeling om relevante informatie kenbaar te maken. (...) de informatie werd verspreid na behoorlijke controle van de bronnen en met inachtneming van de voorschriften inzake journalistieke deontologie.'

De definitieve, juridische, waarheid is dus dat al mijn artikels (zie www.HRMblogs.net/areopa) over de zakelijke handel en wandel van Ludo Pyis/Areopa correct zijn en dat er geen sprake is van laster en eerroof.

Een andere leugenachtige en juridische nonsensicale bewering op die pagina van 8/6/2009 op rechtvanantwoord is 'Marc Ernst gaat niet in beroep tegen zijn doorverwijzing naar correctioneel'. Wie na een strafrechtelijk onderzoek (door een onderzoeksrechter) wordt doorverwezen naar de raadkamer kan niet tegen die doorverwijzing in beroep gaan. De raadkamer beslist na zo'n onderzoek autonoom over eventuele doorverwijzing naar de rechtbank. Ze doet dat niet op basis van bewijzen maar op basis van gerechtigde vermoedens en van aanwijzingen. Die doorverwijzing naar de correctionele rechtbank was trouwens opmerkelijk aangezien het openbaar ministerie vorderde om dat niet te doen (wegens volgens haar afwezigheid van strafrechtelijke misdrijven). Hoe dan ook: de correctionele rechtbank veroordeelde me slechts voor één van de drie strafklachten van Filip De Saeger/Fides Consulting, met name laster en eerroof. De vrijspraak voor de twee andere (fantasierijke en juridisch ongerijmde) strafklachten van De Saeger/Fides, meer bepaald informaticafraude en diefstal, bewijzen de betwistbare/lichtzinnige doorverwijzing van de raadkamer voor minstens die twee elementen.

Ik heb (samen met mijn raadsman: meester Jos Vander Velpen, tevens voorzitter van de Liga voor Mensenrechten) alle vertrouwen dat het Hof van Beroep deze veroordeling wegens laster en eerroof zal verbreken. Ten eerste omdat er geen sprake is van laster en eerroof (wel van kritische onderzoeksjournalistiek). Maar ook omdat vermeende persdelicten, zoals de (grond)wet het voorschrijft en door tal van jurisprudentie wordt bevestigd, door de assisenrechtbank dienen be- en veroordeeld te worden.

Het arrest van het Hof van Cassatie (zie hoger), het hoogste rechtsorgaan van het land, in de zaak Ludo Pyis/Areopa versus Marc Ernst, eveneens een zaak van vermeende laster en eerroof, versterkt ons in die overtuiging.

Indien het Hof van Beroep de veroordeling van de correctionele rechtbank, tegen alle verwachtingen in, niet verbreekt, rest er nog altijd cassatieberoep. Het is mij advocaat in het verleden gelukt om de veroordeling wegens laster en eerroof door het Hof van Beroep van de auteurs van een kritisch boek over Vlaamse Belang-politicus en ex commissaris Johan De Mol door het Hof van Cassatie te laten verbreken en het proces, waarover nog steeds geen definitief vonnis geveld is, te laten over doen.

Wat de bewering 'Marc Ernst in het ongelijk gesteld door de Raad Van Journalistiek' op rechtvanantwoord betreft kunnen we kort zijn. 1) Die deontologische raad doet geen uitspraken over gelijk/ongelijk of schuld/onschuld. 2) Haar uitspraak in mijn verband gebeurde op basis van valse/foute informatie van Pyis/Areopa (zie: Hoe Areopa en zijn zaakvoerder Ludo Pyis mij en de Raad voor Journalistiek (een oor aan)naaiden). 3) De hier boven geciteerde uitspraak van het hof van beroep (bevestigd door het hof van cassatie) in deze zaak is in juridisch en moreel opzicht de enige relevante en juiste: ik handelde wel degelijk conform de voorschriften inzake journalistieke deontologie.

Dat de 'redactie van rechtvanantwoord nog nooit een bericht gekregen heeft van Marc Ernst' (in verband met onjuistheden) is de zoveelste pertinente leugen. In werkelijkheid gebeurde dat wel degelijk en zelfs meermaals (klik hier voor een van mijn mailberichten aan rechtvanantwoord.com en de personen er achter in dat verband). Meer nog: niet enkel ik maar ook anderen wezen rechtvanantwoord.com op hun onjuistheden (klik hier voor zo'n mail). Geen enkele van de gesignaleerde fouten is rechtgezet.

Bovendien: dit is de wereld op zijn kop. Niet ik moet fouten in de berichtgeving op rechtvanantwoord.com signaleren, zij dienen simpelweg enkel correctie informatie te publiceren. En indien ze weet hebben van fouten in hun 'berichtgeving', en dat kunnen en dienen ze al was het maar omdat ik op in diverse blogposts de onjuistheid van hun beweringen aantoonde en dat bovendien via mail liet weten, moeten ze die zelf onmiddellijk rechtzetten. Dat is elementaire journalistiek plichtenleer. Maar rechtvanantwoord.com heeft evenveel met journalistiek, en bij uitbreiding met 'de waarheid', te maken als roken met gezondheid.  In werkelijkheid situeert de website zich in de traditie van de leugenachtige manipulatie zoals door nazileider en minister van propaganda Goebbels op grote schaal toegepast.

De lafhartige en weinig scrupuleuze personen achter rechtvanantwoord.com passen toe wat Goebbels hen heeft geleerd en voorgedaan: liegen en blijven liegen, in de hoop dat sommigen het geloven. Enkel simpele geesten geloven de nonsens van rechtvanantwoord.com.

Tot slot nog dit: Dat mijn advocaten, om redenen van juridische en technische aard, de huidige versie van rechtvanantwoord.com niet offline krijgen en evenmin Google kunnen overtuigen of verplichten om de die lasterlijke website niet langer middels een adword-campagne te ondersteunen (waardoor het zich schuldig maakt aan mededaderschap of minstens schuldig verzuim) is voor buitenstaanders onbegrijpelijk en voor mezelf erg vervelend. Maar de schadeclaims zullen in verhouding zijn tot de duurtijd van de lastercampagne, waaronder het online zijn van rechtvanantwoord.com en het lopen van de Google adwords-campagne om hem te promoten.

Lees ook:

- Wat mijn belagers liever niet gepubliceerd zagen. En waarom ze mij de rekening presenteren, op zowel juridische als criminele wijze
- Ludo Pyis (Areopa) : l'arroseur arrosé

UPDATE (17/2/2010)

Vandaag publiceerde rechtvanantwoord een nieuwe 'artikel'. Dat was van juli 2009 geleden. Het is geschreven in de gebruikelijke 'stijl' (of beter: het gebrek aan stijl, in alle betekenissen van het woord). Met inbegrip van het gebruik van een totaal van de pot gerukte afbeeling, tal van onjuistheden, een warrige opbouw en talrijke kromme zinnen. Wat te denken van 'Marc Ernst wordt, als één van de eerste bloggers in ons land, veroordeeld voor zijn lasterlijke praktijken m.b.t. Filip De Saeger'. Bedoelt de auteur dat er meerder bloggers in België laster hebben geschreven over Filip De Saeger en dat ik, als een van hen, veroordeeld ben? Dat ik wellicht de eerste bloggende publicist ben die in België is veroordeeld wegens laster is inderdaad juist en een van de redenen waarom het vonnis naar alle waarschijnlijkheid niet zal standhouden in beroep. 

Met enige maar ongepaste trots opent Rechtvanantwoord zijn nieuwste stukje rioolproza met de mededeling dat Het Laatste Nieuws over mijn veroordeling berichtte. Alsof dat er toe doet. Ter info: niet enkel Het Laatste Nieuws schreef over mijn veroordeling voor laster en eerroof. Ook De Gentenaar en Het Nieuwsblad deden dat. In die laatste twee kranten deden dat evenwel zonder mijn naam voluit te vermelden maar enkel mijn initialen. Hoe dan ook: so what ? Het betreft immers feitelijke berichtgeving en geen analyse van een jurist van de rechtmatigheid en de rechtsgrond van het vonnis.

De rechtsleer maar ook rechtspraak (o.a. het vonnis van 15/12009 van de correctionele rechtbank van Brussel, van 15/4/2008 van het Hof van Beroep te Gent en van 14/5/2008 van de correctionele rechtbank van Mons) zijn wat dat betreft duidelijk.

Mocht het Hof van Beroep mijn veroordeling wegens laster en eerroof toch bevestigen, dan rest er nog cassatieberoep. En als alle Belgische rechtsmiddelen zijn uitgeput en mijn veroordeling niet wordt verbroken door cassatie heeft men te maken met een grove schending van de persvrijheid en het recht op vrije mening. Ik mag ik mij nu al verheugen van de toegezegde steun van tal van organisaties en journalisten (waaronder hoofdredacteuren) in dat geval.

Als het zo ver komt, zal ik bovendien niet aarzelen om naar het Europees Hof van Justitie te trekken. Het is in het verleden nog gebeurd dat dit gerechtshof een Belgische rechtbank terugfluit inzake een vonnis wegens laster en eerroof door publicisten (o.a. in de zaak van wijlen journalist Hugo Gijsels).

De titel boven het stuk 'Marc Ernst is veroordeeld door de Correctionele Rechtbank van Gent' in combinatie met, een paar lijnen verder 'Ondertussen kunnen we nu al vermelden dat Marc Ernst wel degelijk strafrechterlijk is veroordeeld voor laster' is anders ook niet mis. Als bewijs van weinig helder denken en schrijven. Heb ik trouwens ooit ontkent veroordeeld te zijn?

Dat men geacht is onschuldig te zijn tot men is veroordeeld en dat het feit van in beroep te gaan een veroordeling, tijdelijk, opschort is de scribent van dienst op rechtvanantwoord blijkbaar niet bekend. En kniesoor die tevens opmerkt dat er geen melding wordt gemaakt van mijn beroepsprocedure en van de hoge kans dat het hof van beroep over deze zaak anders oordeelt dan de correctionele rechtbank. Een minimum aan kennis van het recht, enige ethiek en journalistieke deontologie is wel het laatste wat men mag verwachten van de lui achter rechtvanantwoord.com. Op een gemeenheid meer of minder van hun kant komt het inderdaad niet meer aan.
----------------------------------------------------------------

Sinds de publicatie van bovenstaande, met inbegrip van de 'update', heeft de stroom van hilarische berichten op rechtvanantwoord.com niet opgehouden.

Het valt daarbij op dat rechtvanantwoord.com voluit de schandelijke 'Open brief' van Alexander Dresen aan mij ondersteunt.

De collusie tussen rechtvanantwoord.com en mijn belagers (Ludo Pyis, Alexander Dresen en Filip De Saeger) is nu overduidelijk.

Ik diende de humburg van Dresen van antwoord :  Zie De 'Open brief' van Alexander Dresen aan mij: het smakeloze en onbetamelijke voorbij

----------------------------------------------------------------

 

]]> LNM Media (firma van Alexander Dresen) vraagt gerechtelijke reorganisatie aan http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A67A56 Marc Ernst Tue, 12 Jan 2010 00:00:00 GMT En hoe zou het tegenwoordig zijn met Alexander Dresen ? Niet bijster goed blijkbaar. Want de serial gefailleerde ondernemer zit nog maar eens in slechte papieren. LNM Media bvba, het bedrijfje dat hij in april 2007 samen met zijn moeder (Tatiana Alexeevna Evstratova) oprichtte na het faillissement van After The Hype bvba een maand eerder, heeft op 17 november van vorig jaar de procedure van gerechtelijke reorganisatie aangevraagd. Erg verwonderlijk is dat niet, want in oktober 2008 was het al eens op het nippertje aan een faillissement ontsnapt. (Zie LNM Media (Alexander Dresen) failliet en dan toch niet. Binnenkort weer wel ?).

Een gerechtelijke reorganisatie komt min of meer overeen met wat vroeger een gerechtelijk akkoord heette. De procedure dient om een onderneming tijdelijk te beschermen tegen haar schuldeisers.

De rechtbank van koophandel te Brussel kende bij vonnis van 4 december de aanvraag van LMN Media goed om erkend te worden als 'onderneming onder gerechtelijke reorganisatie'. De opschorting van betaling van de schuldeisers werd bepaald tot en met 31 januari van dit jaar. Dan zal de rechtbank beslissen over verlenging van maximaal zes maanden (periode die nadien eventueel met nog eens zes maand kan verlengd worden - uitzonderlijk zelfs tot twee maal toe).

Zo lang het statuur van gerechtelijke reorganisatie aan LNM Media is toegekend is de onderneming niet enkel beschermd ten aanzien van haar schuldeisers maar kan ze ook niet failliet verklaard worden.

Als gedelegeerd-rechter werd Frank Taileman aangesteld. Hij dient tegen 31 januari verslag uit te brengen over de ontvankelijkheid en de gegrondheid van de aanvraag van de gerechtelijke organisatie. Het is courant dat de gedelegeerd-rechter informatie opvraagt bij het parket en bij de kamer voor handelsonderzoek (de voormalige dépistage-kamer van de rechtbank van koophandel). Het valt te vrezen dat de informatie die deze diensten terugkoppelen aan de gedelegeerd-rechter niet erg bevorderlijk zal zijn voor de verlenging met zes maanden van de procedure.  

Alexander Dresen is immers betrokken als zaakvoerder bij niet minder dan vijf faillissementen: Netconsult (in 2001), Urban X Development (in 2004), Viralco (in 2004) en After The Hype (in 2007). Twee hier van (Viralco en NMN Media) werden weliswaar later ingetrokken.

Bovendien is Dresen op 11/06/2008 door de rechtbank van eerste aanleg van Gent veroordeeld tot 120 uren werkstraf. Dit vonnis is een gevolg van de strafklacht (met burgerlijke partijstelling) vanwege drukkerij Bulckens nv uit Herenthout. De strafklacht had te maken met een openstaande factuur van Bulckens van om en bij de 30.000 euro aan Urban X Development, een bedrijf dat in de loop van 2003 onder controle kwam van Alexander Dresen. Dat Dresen slechts tot een werkstraf werd veroordeeld heeft te maken met zijn tot dan blanco stafblad. De rechtbank vond Dresen schuldig aan een reeks misdrijven, waaronder misbruik van vertrouwen.

Wie de schuldeisers van LNM Media zijn is onbekend. Wel leert de laatste jaarrekening (neergelegd op 7/12/2009 en met betrekking tot de periode 13/4/07-30/9/08)) dat de onderneming een niet geringe schuldenlast torst: 486.000 euro, waarvan 460.000 op ten hoogste één jaar. 227.000 euro hiervan betreffen schulden aan de belastingen (180.000 euro) en de RijksSocialeZekerheid (47.000 euro).

De schuldenlast van het bedrijf op het moment van de toekenning van het gerechtelijk akkoord is onbekend. Naar alle waarschijnlijkheid zal die ten opzichte van de laatste balans eerder toe- dan afgenomen zijn.

De balans van LNM Media leert ook dat de onderneming bitter weinig omzet realiseerde tijdens haar laatst gekende boekjaar. Dat is niet echt verwonderlijk. In een eerder artikel meldden we dat LNM Media opzadelt wordt met de kosten van de activiteiten van het bedrijf en dat de inkomsten er uit (vooral uit de SMS-diensten) versluisd worden naar Lexor bvba. Zo werden onder meer de facturen aan E-Zone, die betrekking hebben op de inkomsten uit SMS-diensten van de sites die beheerd worden door LNM Media, al een hele poos opgemaakt door Lexor. Dat is, volgens onze informatie, onder meer het geval voor lnm.eu (LookNmeet). Volgens de eigen about-info is LNM.eu echter eigendom van LNM Media.

Destijds stelden we hier over: 'Op die manier is een faillissement op termijn natuurlijk niet te vermijden. Zou dat soms de bedoeling zijn?'

(Tussen haakjes maar, gezien de rest van de info, niet zonder belang): LNM Media legde haar laatste jaarrekening laattijdig neer. De jaarrekeningen moeten, wettelijk gezien, worden voorgelegd aan de algemene vergadering binnen de zes maanden na het afsluiten van het boekjaar. Ze moeten worden neergelegd met het oog op publicatie binnen de dertig dagen na hun goedkeuring door de algemene vergadering.)

Mist rond GayID.eu en gaylog.com

Volgens een bericht van 4 september 2008 op GAYiD.eu, een website van LNM Media die sinds enige tijd als gaylog.com door het leven gaat, liet Alexander Dresen het dagelijks beheer van de webstek over aan nieuwe beheerders. 'Alexander, de oprichter van je favoriete gay-minded community, zal het dagelijkse management van GAYiD.EU binnenkort overlaten aan nieuwe beheerder(s). Hij gaat zich volledig toespitsen op andere projecten. De overdracht zal plaatshebben na de lancering van de nieuwe versie van GAYiD.EU later deze maand', stond er te lezen.

De blogsite Talk of the town, die goed thuis is in de gay scene, wist daar aan toe te voegen: 'Wat dit concreet betekent, een verkoop of gewoon het aanstellen van een vervanger voor de ontslagen Youri Raes, is nog niet duidelijk. Dresen zal meer uitleg geven in een webtv-interview. Al suggereert het zinnetje 'Er zal een GAYDAY afscheidsparty plaatshebben binnenkort om zowel het afscheid van de oprichter als de nieuwe GAYiD.EU te vieren' dat Dresen werkelijk de profielensite verlaat.  Dat web-interview is er nooit gekomen (of althans nooit online geplaatst).

Het bericht op GayiD.eu bevatte ook nog volgende fascinerende mededeling:  'Nieuwe ideeën mogen gestuurd worden naar GayMediaLab.com.' Wie er schuilt gaat achter GayMediaLab.com valt niet te achterhalen (en dat is ongetwijfeld de bedoeling) want de domeinnaam is geregistreerd via het Amerikaanse domainsbyproxy.com. Dat bedrijf legt zich tot op het anonimiseren van de eigenaars (of registranten) van domeinnamen.

Op het URL GayMediaLab.com wordt enkel melding gemaakt van en gelinkt naar GayiD.eu en gayday.be. De GayDay betreft een party die op 3 juli 2009 plaats had in de gekende Antwerpse dans- en muziektempel NOXX. Als contact/licentienemer werd bij de registratie van de domeinnaam gayday.be alex@badtaste.eu opgegeven. De (ver)banden tussen GayDay en Dresen/Lexor blijken onder meer uit een aankondiging van het event op de online agenda van holebi-vereniging Cavia. Zowel het opgegeven contactadres (Rue Royale 164) als een van de e-mail adressen (alex@badtaste.eu) maken de link duidelijk. Lexor bvba, een firma van Dresen en zijn moeder en de uitbater van gayiD.eu, is officieel gevestigd Rue Royale / Koningstraat 164 te 1000 Brussel. Dat is tevens het huidige privéadres van Dresen.

Het e-mail adres alex@badtaste.eu behoort toe aan Alexander Dresen. Daar zijn verschillende bewijzen van. Onder meer het feit dat bij de registratie van de domeinnaam badtaste.eu (in april 2006) univershommes@gmail.com werd opgegeven als contactgegeven van de registrant. Univershommes.com is het nieuwste geesteskind van Alexander Dresen en, blijkens de about-pagina, een initiatief van Lexor bvba. (Zie verder voor meer info over UniversHommes.com.)

Ook GayiD.eu is een dienst van Lexor bvba maar dat wordt nergens vermeld op de site zelf. Meer zelfs: er staat geen enkel contactgegeven of andere verplichte vermelding op de website. Dat is een flagrante overtreding van artikel 7, hoofdstuk III, van de wet van 11 maart 2003 betreffende bepaalde juridische aspecten van de diensten van de informatiemaatschappij.

Wie GayiD.eu en/of gaylog.com uitbaat, valt trouwens enkel te achterhalen mits wat handig googelen. Meer bepaalde op een pagina van lnmmedia.eu die niet via de homepage te bereiken valt, kan men wat info opsteken over wie precies eigenaar of uitbater is van GayiD.eu.  

Op lnmmedia.eu/gayid/index.html valt het volgende te lezen: 'GAYiD.EU is een dienst van Lexor Ventures (Koningsstraat 164,1000 Brussel, Belgium) en wordt beheerd door LNM Media bvba, Kolonienstraat 11, 1000 Brussel, Belgium.'

Dat van die Lexor Ventures is grootspraak, want in werkelijkheid bestaat enkel Lexor bvba. De constructie om GayiD.eu, eigendom van Lexor, te laten uitbaten door LNM Media heeft vermoedelijk te maken met wat we hier boven reeds vermeldden: LNM Media opzadelen met kosten en de opbrengsten doorsluizen naar een andere firma, in casu naar Lexor. Dat bij een eventueel faillissement van LNM Media de site de dans ontspringt is waarschijnlijk ook niet vreemd aan de formulering (en juridische constructie/realiteit).

Zowel het URL GayiD.eu als gaylog.com linken naar de zelfde website: met de zelfde look en feel en met het logo van gaylog.com. De 'merknaam' GayiD is al een tijdje geleden afgevoerd.

Op de eerder vermeldde online agenda van holebi-vereniging Cavia wordt in verband met De GayDay de naam van Thomas Strong opgegeven. En op uitinvlaanderen.be (het vroegere cultuurnet.be) wordt in verband met GayDay een GSM-nummer vermeld: +32486551418. Op dat nummer werd en wordt nog steeds opgenomen door Alexander Dresen.

Maar dit zijn niet de enige bewijzen dat Alexander Dresen schuil gaat achter GayDay. De info bij de posting op Gaylog.com over GayDay is het werk van ene Nicolas Strong. Alle communicatie van Gaylog.com naar zijn gebruikers gebeurt trouwens sinds enig tijd namens Nicolas Strong (vroeger was het Dresen himself die in alle communicatie vermeld werd). Het Gaylog-profiel van Nicolas Strong bevat een foto met een zwart bandje voor de ogen. Dat is erg verdacht en doet vermoeden dat het een foto van iemand anders betreft. Naar alle waarschijnlijkheid gaat achter deze fictieve naam en dit denkbeeldige profiel in werkelijkheid Alexander Dresen schuil. De foto bij het Facebook-profiel van Nicolas Strong is in elk geval die van Alexander Dresen. Ze staat trouwens ook op dresen-alexander.com. Zich uitgeven voor iemand anders is strafbaar.

De reden voor deze identiteitswissel laat zich raden: Alexander Dresen heeft er alle redenen toe om zich low profile te houden en om de links tussen zijn zakelijke initiatieven en zijn persoon, die in het vizier liggen van zowel deurwaarders/schuldeisers als het parket, te verhullen of minstens zo weinig mogelijk aanwijsbaar te maken. Volgens diverse bronnen zou Dresen de laatste tijd trouwens zo goed als 'ondergedoken' leven. Kan zijn, maar op zijn domicilie (Koningstraat 164, te 1000 Brussel) is hij wel degelijk nog recentelijk opgemerkt door andere bewoners en staat zelf zijn GSM-nummer (0486551418) vermeld op een briefje dat aan de voordeur is aangebracht. Niet bepaald gebruikelijk voor iemand die echt zou ondergedoken zijn.

Op het adres waar LNM Media nog altijd officieel gevestigd is (want een wijziging van de maatschappelijke zetel werd niet gepubliceerd in het Staatsblad) is dan weer geen spoor meer van het bedrijf  te bekennen. De kantoren zijn leeg en het LNM Media-naamplaatje in de inkomhal is verwijderd.  Volgens de 'syndic' van het gebouw (Sogesmaint) heeft LNM Media de gebouwen verlaten eind september van vorig jaar.

Het is niet de eerste keer zijn een bedrijf van Dresen al lang weg is op een adres dat nog steeds als haar officiële maatschappelijke zetel opgegeven is. Dat gebeurde ook al met After The Hype. Dat zat reeds maanden in Brussel terwijl het officieel nog steeds in Gent gevestigd was.

UniversHommes.com & Lexor

Sinds eind juli 2008 is UniversHommes.com live. De lancering van de website, die oorspronkelijk voorzien was op 21 mei, volgde op het stopzetten van QT Magazine. QT Magazine is een van de vele geflopte initiatieven van Dresen (zoals ook BizTribe.com), mislukt lang voordat het bedrijf er achter daadwerkelijk op de fles ging. QT Magazine was een gay minded mannenblad dat aanvankelijk door After The Hype werd uitgegeven, maar na diens faillissement doodleuk werd verdergezet door LNM Media - een overduidelijk geval van 'ontdraging van activa' (wat strafbaar is).

Onze bronnen stellen dat de lancering van UniversHommes.com veel zo niet alles te maken had met het willen paaien van adverteerders van QT Magazine. Niet enkel om ze te kunnen behouden, maar ook om te vermijden dat ze schadeclaims zouden neerleggen wegens contractbreuk.

Van alle huidige domeinnamen en webinitiatieven van Dresen is UniversHommes.com die enige waarbij niet geprobeerd wordt de link met de man te verhullen. De Who is-gegevens van de domeinnaam maken openlijk melding van Alexander Dresen. Betreft het een onoplettendheid, een foutje ? Daarbij wordt ook het e-mail adres alex@badtaste.eu opgegeven. De cirkel is dus rond en het bewijs geleverd dat achter dat e-mail adres Alexander Dresen schuil gaat (zie hoger).

UniversHommes.com heeft ambities: sinds vorige zomer is het op zoek naar een videomonteur. De contactpersoon die toen in de personeeladvertentie werd opgegeven, Tim Pierloz, werkt vandaag niet meer voor LNM Media of UniversHommes.com. Vandaag zoekt UniversHommes.com, via Facebook, naar redacteuren - zelfs spreekt het, in fout Nederlands, van redacteurs. Wie het opgegeven e-mail adres aanschrijft (sacha@universluxe.com) krijgt echter een antwoord van Alexander Dresen. De betreffende 'Sacha' is Sacha Klejdints. Onder die naam en dat profiel worden ook de berichten van UniversHommes op Facebook gepost.

Of Sacha Klejdints andermaal een vals profiel is van Alexander Dresen valt moeilijk te zeggen. Feit is dat de Russische familienaam Klejdints bestaat. Meer zelfs: Antonina en Alexej Klejdints zijn ooit bestuurders geweest van een bedrijf van Dresen dat op de fles ging (Netconsult met name). Dat werd destijds door Trends achterhaald. Trends wist daarbij te vertellen dat Antonia de grootmoeder en Alexej de oom is van Alexander Dresen.

Een mogelijks faillissement van LNM Media, indien de rechtbank van koophandel op 31 januari de gerechtelijke reorganisatie niet verlengd, heeft principe geen gevolgen voor Lexor bvba. De rechtbank kan, dar echter, op basis van de informatie van het parket en/of de gedelegeerd-rechter, anders over beslissen.

Tot slot, voor de volledigheid nog dit: Alexander Dresen ziet ook achter gaynn.net. Hij doet dat met open visier: onderaan deze portaalsite en nieuwsagregator voor de homoseksuele medemens staat immers duidelijk vermeld 'GayNN.net, Alexander Dresen. Powered by Wordpress. In association with Gaylog'.
 
Desondanks is de licentiehouder/registrant van de domeinnaam GayNN.net wederom 'gecamoufleerd' en dus niet te achterhalen door gewone stervelingen (uiteraard wel door gerechtelijke of politionele diensten). Maar dat is eigenlijk niet meer nodig gezien de vermeldingen onderaan de website. Een zoveelste foutje ?

Het ziet er naar uit dat Gaynn.net een kwakkelend bestaan leidt want het laatste (nieuws)bericht dat op de site gepubliceerd werd dateert van september 2009. Pittig weetje: de 'Glen Fiddich' die in het colofon als redacteur wordt vermeld is, volgens onze bronnen, in werkelijkheid Alexander Dresen.

--------------------------------------------------------------------

Noot 1: op basis van onze informatie, onder meer afkomstig van de diverse internet service providers die onderwerp waren van de gerechtelijke beschikking als gevolg van mijn juridische stappen (eenzijdig verzoekschrift dat door de rechtbank werd aanvaard), is geweten dat Alexander Dresen een van de personen is die achter de lasterlijke internetcampagne zit jegens mij en mijn zakelijke initiatieven (via o.m. de leugenachtige Marc Ernst-bashing website Rechtvanantwoord.com).

Zie Wat mijn belagers liever niet gepubliceerd zagen. En waarom ze mij de rekening presenteren, op zowel juridische als criminele wijze.

Dresen en mijn twee andere belagers (Filip De Saeger en Ludo Pyis) zullen zich, ten gepaste tijd, voor de rechtbank moeten verantwoorden voor hun criminele daden jegens mij en mijn vennootschap en dit op strafrechtelijk en burgerlijk vlak. Dat zal (kan, juridisch-technisch) echter pas gebeuren nadat de rechtszaken als gevolg van de (van de pot gerukte) strafklachten van De Saeger en Pyis tegen mij volledig van de baan zijn. In het geval van Pyis werd ik, in beroep, vrijgesproken maar Pyis tekende cassatieberoep aan. De Saeger beet voor twee van zijn drie klachten ook in het zand. Voor de derde, laster en eerroof, werd ik wel veroordeeld maar tegen dat juridisch erg betwistbaar vonnis tekende ik dan weer beroep aan.

Zie
- Marc Ernst buiten vervolging voor het geheel van de (samengevoegde) strafklachten van Areopa/Ludo Pyis en Yves Paneels

- Persdelicten dienen, zoals de (grond)wet het voorschrijft, door de assisenrechtbank be- en veroordeeld

Dat mijn advocaten, om redenen van juridische en technische aard, de huidige versie van rechtvanantwoord.com niet offline krijgen en evenmin Google kunnen overtuigen of verplichten om de die lasterlijke website niet langer middels een adword-campagne te ondersteunen (waardoor het zich schuldig maakt aan mededaderschap of minstens schuldig verzuim) is voor buitenstaanders onbegrijpelijk en voor mezelf erg vervelend. Maar de schadeclaims zullen in verhouding zijn tot de duurtijd van de lastercampagne, waaronder het online zijn van rechtvanantwoord.com en het lopen van de Google adwords-campagne om hem te promoten.

Noot 2: Dat min of meer gelijktijdig LNM Media en AD Projects (zie volgene blogpost in dat verband) het statuur van 'gerechtelijke reorganisatie' aanvroegen, en dat ze daarbij alle twee gebruik maakten van hoogst bedenkelijke procedés, is erg intrigerend.

Feit is dat zowel Alexander Dresen (LNM Media) als Filip De Saeger (AS Projects) beantwoorden aan het profiel van de 'louche zakenman', voor geen kleintje vervaard, en dat beiden elkaar kennen. Dat laatste sinds ze beslist hebben om de handen in elkaar te slaan om (samen met Ludo Pyis) uw dienaar, een horzel in hun pels, 'een lesje te leren'. Dat doen ze, zoals bekend, met hoogst verwerpelijke, strafbare, middelen.

]]> Toekenning 'gerechtelijke reorganisatie' AD Project erg dubieus http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A64A5F Marc Ernst Sun, 10 Jan 2010 00:00:00 GMT Eerder werd hier al bericht over de 'gerechtelijke reorganisatie' van AD Projects, een van de bedrijven van de controversiële 'zakenman' Filip De Saeger. Zie Filip De Saeger (ex Fides Consulting) betrokken bij nieuw faillissement (HR Partners) en gerechtelijk akkoord (AD Projects)

De Saeger heeft niet enkel een rist faillissementen maar ook een correctionele veroordeling (oktober 2004) op zijn naam. De volgende bedrijven van hem gingen op de fles: MobiClub-MobiShop in 2001, Fides Consulting in 2008 en HR Partners in 2009. Bij HR Partners had De Saeger in tegenstelling tot de twee overige firma's, officieel geen bestuursmandaten maar hij had wel de dagelijkse/operationele leiding van het bedrijf en was er bovendien hoofdaandeelhouder van.

AD Projects bvba, een algemeen aannemersbedrijf, is op 17 november laatsleden op het nippertje van het faillissement gered via de procedure van de gerechtelijke reorganisatie (het vroegere gerechtelijke akkoord). Via deze procedure kan de firma tot 22 mei van volgend jaar haar schuldeisers van zich afhouden. Eigenlijk genoot de firma al sinds 22 september van het (beschermde) statuut van de gerechtelijke reorganisatie, maar slechts voor een periode van één maand.

Vandaag kunnen we wat saillante, vooral financiële, details verstekken over het dossier zoals dat is neergelegd bij de Antwerpse handelsrechtbank. Op basis van deze informatie is de beslissing van de rechtbank van 17 november 2009 nog meer onbegrijpelijk dan ze voordien al was.

Uit de laatste jaarrekening van AD Projects (over de periode 1/1/2008-31/12/2008) blijkt dat de firma voor 736.000 euro schulden heeft, waarvan 602.000 euro die binnen het jaar moeten afgelost worden. Van die schulden op hoogstens één jaar is de sociale zekerheid de grootste eiser (244.000 euro). Daarnaast zijn er ook handelschulden (145.000 euro), financiële schulden (113.000 euro) en belastingsschulden (31.000 euro). De activa van het bedrijf bedragen 'theoretisch' (de werkelijke situatie is anders - zie verder) 960.000 euro, waar onder slechts 183.000 euro vaste activa en 641.000 euro vorderingen (waarvan 477.000 euro handelsvorderingen).

De reële situatie van het bedrijf was/is, blijkens het dossier dat is neergelegd bij de handelsrechtbank, zo mogelijk nog zorgwekkender.

AD Projects heeft in werkelijkheid een schuldenlast van 963.776 euro. Niet minder dan 83 schuldeisers vorderen samen dat totale bedrag. De grootste schuldeiser is Fortis (huidige BNP Paribas-Fortis): 303.483 euro (waarvan 86.900 euro in overschrijding van de toegekende kredieten). Gevolgd door de RSZ: 225.280 euro.

Opvallend is dat AD Projects zijn dossier voor de handelsrechtbank enige geloofwaardigheid probeerde te geven - wat, vreemd genoeg, ook nog gelukt is - door melding te maken van drie schuldvorderingen, openstaande facturen aan klanten: Dinotec Services bvba uit Aartselaar (30.533 euro), Plastex nv uit eveneens Aarteslaar (2.880 euro) en HR Partners uit Brasschaat (2.880 euro).

Op het moment dat AD Projects zijn aanvraag voor verlenging van de procedure van gerechtelijke reorganisatie door collectief akkoord indiende, waren deze drie bedrijven in faling verklaard: Dinotec en Plastex (die trouwen op aandeelhoudersvlak met elkaar gelieerd waren) sinds 16 juli 2009, HR Partners sinds 9 juni 2009. Het is erg onzeker, zelf zeer twijfelachtig, dat AD Project ooit zijn schuldvorderingen ten overstaan van Plastex, Dinotex en HR Partners daadwerkelijk gaat kunnen innen. Of dat zal lukken hangt immers af van het statuut dat de curatoren van deze faillissementen aan de schuldvorderingen toekende (bevoorrecht of gewoon passief) en of de activa van die faillissementen die kunnen ten gelde gemaakt worden vosltaan om alle schuldeisers maar zeker de bevoorrechte te vergoeden.

Op basis van de laatste jaarbalansen van zowel Dinotec, Plastex als HR Partners kan alvast getwijfeld worden aan de toereikendheid van de activa om dat te kunnen doen. Pas echt zorgwekkend is dat de rechtbank noch de gedelegeerd rechter contact hadden met de curatoren van deze faillissementen om te verifiëren in hoeverre de schuldvorderingen van AD Projects realistisch zijn.

Eveneens opmerkelijk is dat AD Projects de rechtbank niet informeerde over de inhoudingsplicht sociale zekerheid die haar opgelegd is. Van elk factuur die AD Projects opmaakt dient 35% van het bedrag, zonder B.T.W., overgemaakt te worden aan de RSZ.

Louter al op basis van de eerder door ons gereleveerde feiten - zeg maar onregelmatigheden - was de beslissing van de rechtbank al erg vreemd, ja zelfs onbegrijpelijk. Met wat we nu weten, en wat de rechtbank eveneens kon en diende te weten, is ze ronduit bedenkelijk.

Op het moment van haar beslissing van 17 november 2009 (verlenging procedure gerechtelijke reorganisatie) had de handelsrechtbank, naar onze informatie, weet van zowel het 'curriculum' van Filip De Saeger, met inbegrip van zijn eerdere faillissementen als van het lopende gerechtelijke onderzoek naar het verdachte faillissement van Fides Consulting. Ook het, eveneens door ons gesignaleerde, probleem met de maatschappelijke zetel van AD Projects (zie ons vorige artikel i.v.m. AD Projects) was de rechtbank niet onbekend.

Wat haar, desondanks, bezielde om de procedure van gerechtelijke reorganisatie met zes maanden te verlengen, is in het licht van het verslag van gedelegeerd rechter Luc Sterckens (d.d. 09.11.2009), moeilijk anders dan wonderbaarlijk te noemen. Sterckens stelt immers in zijn proces verbaal: "Uit de informatie blijkt dat de continuïteit van de onderneming nog steeds bedreigd is. Op basis van de huidige (behaalde) cijfers is het m.i. niet mogelijk om een duidelijk beeld te vormen van de 'verbetering' van de toestand van de vennootschap, daar voor diverse kosten en opbrengsten niet duidelijk is in hoeverre ze uit het verleden dateren alsnog op de huidige periode toegerekend dienen te worden."

----------------------------------------------------------------------------------------

Noot : Dat min of meer gelijktijdig LNM Media en AD Projects (zie blogpost van gisteren) het statuur van 'gerechtelijke reorganisatie' aanvroegen, en dat ze daarbij alle twee gebruik maakten van hoogst bedenkelijke procedés, is erg intrigerend.

Feit is dat zowel Filip De Saeger als Alexander Dresen (LNM Media) beantwoorden aan het profiel van de 'louche zakenman', voor geen kleintje vervaard, en dat beiden elkaar kennen. Dat laatste sinds ze beslist hebben om de handen in elkaar te slaan (samen met Ludo Pyis) om uw dienaar, een horzel in hun pels, 'een lesje te leren'. Dat doen ze, zoals bekend, met hoogst verwerpelijke, strafbare, middelen.

Zie :

- Wat mijn belagers liever niet gepubliceerd zagen. En waarom ze mij de rekening presenteren, op zowel juridische als criminele wijze.

- Persdelicten dienen, zoals de (grond)wet het voorschrijft, door de assisenrechtbank be- en veroordeeld

 

]]> De zoete wraak van Rage Against The Machine. En de kracht van Facebook http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A67A57 Marc Ernst Mon, 28 Dec 2009 00:00:00 GMT De Amerikaanse rockband Rage Against The Machine (RATM), die na zijn split in 2000 in 2007 terug geformeerd werd en een paar reünie optredens (o.a. in ons land) en zelfs een heuse dito tournee maakte, heeft een van de meest verrassende kersthits ooit beet.

In Engeland voerde 'Killing in the name', een song uit 1992, op Kerstdag de eerste plaats van de hitparade aan. De X-Factor-winnaar Joe McElderry kon niet op tegen een omvangrijke Faceboek-campagne ten voordele van 'Killing in the name'.

Een Brits koppel begon een campagne op Facebook om het nummer op de eerste plaats in de Britse hitlijst te krijgen. Zo wilden de twee vermijden dat er opnieuw een X-factor-laureaat boven aan de charts zou prijken op Kerstmis, zoals dat de afgelopen vier jaar op rij het geval was.

Wat begon als een vrij onschuldige grap op Facebook draaide uit op een ware internethit. Zo werd "Killing in the Name" meer dan 500.000 keer legaal gedownload, wat 50.000 keer meer is dan er exemplaren verkocht werden van "The Climb", de single van Joe McElderry die dit jaar de populaire zangwedstrijd op tv won. Nooit eerder werd een song in een week tijd zo vaak gedownload In Groot-Brittannië.

Op zijn website liet RATM weten “that if their single ‘Killing in the name’ is number one on the Christmas Week UK pop charts over the single from X-Factor winner they will play a huge free concert in the UK to celebrate the victory of.”  Dat gratis optreden zal dus plaats hebben. Ook zal de groep de opbrengsten van de extra verkoop van zijn nummer/CD over maken aan welzijnswerk. "

Jon Morter, de bedenker van de altoie kreeg in zijn missie publieke steun van ex Beatle sir Paul McCartney.  "Dit is een overwinning op steriele pop", klonk de band in een reactie.

Een soortgelijke stunt ondernemen in België is niet mogelijk. Hier worden downloads van nummers die ouder zijn dan twee jaar geweerd uit de Ultratop

Killing in the Name staat op het debuutalbum van RATM uit 1992.

De band staat bekend om zijn erg politieke, linkse, teksten en steun aan geëngageerde, links-geïnspireerde, acties binnen en buiten de muziekwereld.

De bekendste zin uit Killing in the Name is ongetwijfeld ‘Fuck you, I won't do what you tell me’ (zie http://www.ratm.net/lyrics/kil.html voor de complete tekst). Een motto dat misschien wat puberaal aandoet maar waar ik nog steeds een boontje voor heb. Samen met ‘Vive ma liberté’ van Arno kan het me nog altijd zowel ontroeren (wegens ‘herkenning’) als uit de bol laten gaat. Beide nummers resumeren immers vrij goed mijn levensdevies, zijn er een mooie muzikale toonzetting van. Want om met de woorden van Auguste Blanqui te spreken, voor deze jongen geldt (nog steeds): Ni dieu ni maître.

Al heeft ‘het leven’ me geleerd om pragmatisch te zijn en compromissen te sluiten. Om het een beetje plastisch uit te drukken: een beetje water in de wijn te doen - zolang het drankje maar voldoende naar wijn proeft.

P.S. 'Anger is a gift', een quote van RATM-zanger Zack de la Rocha, prijkt al jaren op mijn inmiddels stilgelegde professionele blogsite www.HRMblogs.net. (Sinds een tweetal jaar blog ik over professionele kwesties, management in het algemeen en personeelsmanagement in het bijzonder, op de groepsblog www.HRMblogs.com.)

Links

- RATM - Killing in the name - official video

- Lachen met X-factor om de muziek van ‘Killing in the name’

- BBC-radiointerview met Zac De la Rocha, over dit alles, op YouTube


Zie ook

- Rage against the machine - Killing in the Name – op Woodstock '99

Ofte Zack De La Rocha en zijn groep als een eigentijdse variant van het Country Joe & the Fish op de originele editie van Woodstock dertig jaar eerder

(Zie http://www.youtube.com/watch?v=l4xD8j8ye9k voor dat memorabele optreden en die even gedenkwaardige song van Country Joe)

- (Niet onaardige) Audioslave – versie van Killing in the Name
http://www.youtube.com/watch?v=P_0QdE0Y3GE&feature=related

Audioslave is de niet meer bestaande band van de ex en ondertussen alweer terug RATM-leden Tom Morello, Tim Commerford en Brad Wilk plus voormalig Soundgarden-voorman Chris Cornell.

 

]]> Derk Sauer: van revolutionair (maoïst) tot multimiljonair, maar altijd lid gebleven van de Nederlandse SP http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A67A58 Marc Ernst Mon, 21 Dec 2009 00:00:00 GMT Derk Sauer, de nieuwe mede-eigenaar van de Nederlandse kranten NRC en NRC.next, die van De Persgroep worden overgekocht, mag vandaag dan wel steenrijk zijn, zijn stevig links engagement is hij nog niet kwijt. Al meer dan 30 jaar is hij lid van de Nederlandse SP - een partij links van de sociaal-democratische PvdA en met 16,6 % van de stemmen en 25 volksvertegenwoordigers de derde partij van Nederland. Aanvankelijk was de SP een maoïstische groupuscule (en in die zin de evenknie van het toenmalige Amada (Alle Macht Aan De Arbeideiders) bij ons). Ze zwoor echter al in 1975 het marxisme-leninisme af (wat Amada, en haar opvolger de PvdA niet deden). Maar bleef wel antikapitalistisch.

Sauer (Amstelveen, 1952) begon in de jaren '70 als journalist en schreef o.m. voor de Nieuwe Revu. In 1982 werd hij hoofdredacteur van het blad.

(Ook de Nederlandse romancier Koos van Zomeren, eveneens een oud maoïstisch sympathisant en gedurende vijf jaar lid geweest van de KEN (in de progressieve spelling uit die tijd: Kommunistiese Eenheidsbeweging Nederland) waaruit de SP is ontstaan, schreef in die jaren ook voor De Nieuwe Revue. In zijn recente boek, het 25ste, Die stad, dat eerder dit jaar verscheen, blikt Van Zomeren nog één keer terug op de wonderlijke jaren waarin hij zich het vuur uit de sloffen liep voor de net opgerichte Socialistische Partij. Eerder deed hij dat in de romans De witte prins uit 1985 en Jaar in scherven uit 1988.)

In 1989 vertrekt Sauer naar Rusland waar hij in 1992 samen met Annemarie van Gaal en de Novamedia groep de uitgeverij Independent Media opricht.

Ze richten er o.m. het dagblad Moscow Times op. Het bedrijf groeit de jaren nadien er sterk en snel, o.m. met het uitgeven van Russische versies van Engelse internationale succestitels als de Playboy en Men's Health.

In de jaren daarna groeit de uitgeverij onder Sauer uit tot een internationaal multimediabedrijf en wordt het zelfs marktleider in Rusland.

In 2005 verkoopt Sauer zijn bedrijf aan de Finse uitgever Sanoma (de uitgever in ons land van o.m. Humo, , Téle-Moustique, Flair (NL & FR), Story, Goedele enz.) voor 142 miljoen euro.

Op dat moment geeft Independent Media drie kranten uit en meer dan dertig tijdschriften.

In april 2005 startte Sauer in Amsterdam de nieuwe uitgeverij Nieuw Amsterdam. In 2007 lanceert hij, samen met Ruud Hendriks (ex Endemol en Slam!FM) televisiezender Het Gesprek (www.hetgesprek.nl). Dat is de eerste tv zender ter wereld die 24 uur per dag uitsluitend vraaggesprekken uitzendt.

Sauer is sinds eind van de jaren zeventig en vandaag nog steeds lid van de, oorspronkelijk maoïstische, Nederlandse SP. Hij is er een van de belangrijkste financiers van.

Profiel van Derk Sauer

-  Van revolutionair tot multimiljonair (KRO-reportage die vorig jaar werd uitgezonden op Nederland 2)
- Marathoninterview op VPRO

Meer info over overname NRC

Onrust over toekomst NRC, op standaard.be

Egeria en Het Gesprek, op nrc.nl:

Redactie NRC stemt in met verkoop, op nrc.nl

NRC Media blijft volledig Nederlands, op standaard.be

Bedenking

'Redactie NRC stemt in met verkoop', titelde nrc.nl van gisteren. In welk ander bedrijf worden de medewerkers geraadpleegd over een mogelijke overnamekandidaat ? Let wel: de stemming was louter consultatief, de NRC-medewerkers konden ze eignelijk niet tegenhouden en ook ten opzichte van de weerhouden kandidaat, het Belgische De Persgroep, konden ze hun veto niet uitspreken. Maar zonder hun fiat deze en of een andere overname gegarandeerd moeilijk tot onmogelijk geworden zijn. Wellicht niet eens uitgevoerd worden door co-overnmer Sauer - dat zou niet stroken met zijn sociaal-politieke opstelling.

Een mediabedrijf, waar nog meer dan elders geldt dat de medewerkers het echte kapitaal zijn, kan zich immers moeilijk veroorloven om overgenomen te worden door een partij die veel weerstand oproept bij het personeel.

Mij lijkt dit 'model' van vergaande inspraak en medebeheer wenselijk en mogelijk in andere sectoren/bedrijven. Het stakeholders-model, waarbij geen enkele stakhoder belangrijker is dan een andere (of de absolute macht heeft), is de toekomst. Daar is zowat elke pientere management-goeroe en verlichte ondernemer van overtuigd. Of ze dienen het te zijn. En zo niet, zullen ze het hopelijk ooit worden.

In ons land hebben medewerkers via hun vertegenwoordigers in bedrijven met een ondernemingsraad (OR) ook hun zegje over overnames. Maar dat is 1) in de praktijk enkel voor bedrijven met minimaal 100 medewerkers, 2) een erg formele aangelegenheid (de consultatie over een mogelike overname(kandidaat) bedoel ik).

Zou het niet wenselijk zijn om na te denken over nieuwe vormen (en wetten) om de inspraak, en participatie in de geest van medebeheer (en gelijkheid/evenwaardigheid van alle stakeholders), van werknemers, verder uit te breiden - ook in bedrijven met minder dan 100 medewerkers? Iemand suggesties ?

--------------------------------------------------------------------

Noot

De (vernieuwde) Belgische PvdA wordt her en der wel eens vergeleken met de Nederlandse SP. Dat is niet helemaal terecht: de verschillen zijn groter dan de gelijkenissen.

Dat blijkt uit:

Het artikel van PvdA-arts Dirk Van Duppen in uitpers.be

De persmededeling van de PvdA + van 22 november 2006 (PVDA+ feliciteert de Nederlandse SP met haar verkiezingsuitslag).

Wat die verschillen betreft ook het volgende: de PvdA houdt nog steeds vast aan het zogenaamde Marxisisme-Leninisme (wat de SP sinds eind de jaren zeventig niet langer doet), al belijdt ze die 'leer' minder dogmatisch dan vroeger en maakt ze meer dan in het verleden een onderscheid tussen de 'afgevlakte' en gepopulariseerde externe communicatie en boodschap en de (interne) ideologie/fundamentele opvattingen van de partij.

Het verschil tussen het externe discours en de fundamentele opvattingen van de partij blijkt onder meer uit het feit dat tijdens het recente 8ste partijcongres geen afstand werd genomen van sommige 'oude' organisatorische principes van de partij (zoals het zogenaamde 'democratisch centralisme') en basisteksten zoals 'De partij van de revolutie'.

Dit werd terecht opgemerkt door de Franstalige (linkse) journalist Manuel Abramowicz in 'Le Journal du mardi' van 4 maart 2008. (Abramowicz was een van de 200 gasten op het afsluitingsfeest van de het achtste partijcongres waar de vernieuwde partijkoers werd wereldkundig gemaakt. Maar dat belette niet dat hij er achteraf kritische bedenkingen bij formuleerde.)

'De partij van de revolutie', een boek van bijna 300 pagina, geldt vandaag nog steeds als referentietekst voor de partij(werking).

(Pittig weetje: de meest recente editie van dat boek maakt geen melding meer van co-auteur Nadine Rosa-Rosso. Een staaltje van stalinistische geschiedenisvervalsing want het boek werd destijds door voormalig partijvoorzitter en ideoloog Ludo Martens geschreven samen met toenmalig secretaris generaal Nadine Rosa-Rosso. Beide auteurs stonden dan ook vermeld op de cover van de vorige editie.)

Ook de tekst (een brochure van een 70-tal pagina) 'Over de revolutionaire moraal', geschreven door de onlangs overleden Juliette Broder (onder haar pseudoniem Juliette Pierre), Ludo Martens en Joris Pauwels is vandaag nog steeds een geldig document.

"Die brochure blijft waardevol", stelde Kris Merckx onlangs in een posting op de website van de PvdA.

Maar desondanks de aanzienlijke verschillen, zien sommigen toch vooral gelijkenissen tussen de PvdA en de SP. En ze betreuren die. Meer zelfs: ze stellen, of suggereren, op basis van deze gelijkenissen, dat de PvdA 'een burgerlijke, revisonistische partij is geworden', die verzaakt heeft aan haar oorspronkelijke doelstellingen. M.a.w. die 'verraad' pleegde aan 'de revolutie'.

Bijvoorbeeld ex PvdA-er Luk Vervaert in een artikel in het Vlaams Marxistisch Tijdschrift (zomer 2007). De tekst er van vindt men op google.doc's.

Luk Vervaet, tot 2003 verantwoordelijk voor de kadervorming bij de (Belgische) PvdA, werd - samen met toenmalig algemeen secretaris (toen en vandaag nog steeds zijn levenspartner) Nadine Rosa-Rosso - uit de partij gezet. Dat ontslag, had deels te maken met de tegenvallende resultaten van de lijst Resist (alliantie van de PvdA met de ALE van Abou Jahjah). Vervaet en Rosa-Rosso waren hevige voorstanders van die samenwerking. Ze kregen de wind van voren en werden Kop van Jut. Wat bizar is want eigenlijk was die electorale samenwerking goedgekeurd door de Nationale raad van de partij.

Ook voormalig partijlid Nico (een schuilnaam) doet dat op zijn blog: wetenschappelijksocialisme.blogspot.com

Het ontslag van Vervaet en Rosa-Rosso had echter ook, en wellicht vooral, te maken met langer aanslepende meningsverschillen zoals o.a. over de zogenaamde 'voorhoederol van de communistische partij en de arbeidersklasse' (sorry voor het jargon). Vervaet en Rosa-Rosso namen in dat debat standpunten in die afweken van de klassieke leninistische opvatting en leunden aan bij de stellingen van Michael Hardt & Antonio Negri, de auteurs van 'Empire'. (Zie het artikel van huidig PvdA-voorzitter Peter Mertens gepubliceerd in 2006 in het tijdschrift 'Marxistische studies' - toen was hij nog geen voorzitter.

In het zog van het ontslag van Vervaet en Rosa-Rosso wegens 'fractionisme' verlieten een aantal militanten en leden, waarvan sommigen jarenlang actief waren in de partij, de organisatie - vooral in Brussel en Henegouwen. In Vlaanderen, meer bepaald in Antwerpen (de bakermat van de PvdA), veroorzaakte dat al bij al bizarre en weinig transparante ontslag weinig gemor. Op een enkeling na stapte er in Vlaanderen geen leden op als gevolg van deze royering.

]]> Filip De Saeger (ex Fides Consulting) betrokken bij nieuw faillissement (HR Partners) en gerechtelijk akkoord (AD Projects) http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A67A59 Marc Ernst Wed, 16 Dec 2009 00:00:00 GMT
Voorlopig althans, want een ander bedrijf van De Saeger, AD Projects, vroeg en verkreeg recent een gerechtelijk akkoord - tegenwoordig gerechtelijke reorganisatie geheten. Door dat statuut kan het tot 22 mei van volgend jaar zijn schuldeisers op afstand houden. De toekomst van deze onderneming is dus onzeker. Eerder gingen al twee ondernemingen van De Saeger op de fles: Fides Consulting (in februari 2008) en MobiClub-MobiShop (in 2001).

Het faillissement op bekentenis van HR Partners dateert van 9 juni laatstleden. In tegenstelling tot wat de naam van de firma laat vermoeden, was HR Partners niet actief op het gebied van personeelsmanagement. Aanvankelijk, onder zijn originele naam FHRM Partner, was het dat wel. Het bedrijfje was, sinds de statutenwijziging van januari 2008, werkzaam op het vlak van beauty & wellness. Het exploiteerde een wellness-winkel in Brasschaat (Bredabaan) en een zonnebankcentrum in Oudegem bij Dendermonde. De Saeger was niet de zaakvoerder van HR Partners, hoewel hij er de hoofdaandeelhouder van was (hij bezat 90% van de aandelen, De Creus 10%).

De officiële zaakvoerder tot mei van dit jaar was Dirk De Creus Maar dat was slechts schijn: in werkelijkheid was De Creus bij HR Partners een stroman en voerde hij de bevelen van De Saeger uit. Gedurende zowat 10 jaar was De Creus de rechterhand van De Saeger, vooral op financieel vlak. Sinds net voor het faillissement van HR Partners is er een haar in de boter tussen beiden. Vandaag zijn ze niet langer on speaking terms. De Creus "Ik hoop dat de verschillende gerechtelijke onderzoeken waar De Saeger en zijn voormalige en huidige bedrijven het onderwerp van zijn, als gevolg hebben dat hij nooit meer zaken kan doen. Dat hij voor goed out of business is. Die man veroorzaakte een hoop miserie en leed en maakte van de kantjes aflopen, de kluit belazeren en rookgordijnen optrekken zijn handelsmerk. Tien jaar lang waren al zijn zakelijke initiatieven gebaseerd op leugens, intriges en bedrog. En op gebakken lucht. Ooit moet dat stoppen. Vooral met mensen werken zou hij nooit meer mogen doen. Hij is er totaal ongeschikt voor."

De oorsprong van HR Partners ligt bij de bvba FHRM Partner. Dat firmaatje werd in maart 2006 door De Creus opgericht, maar in opdracht van en met de centen van De Saeger. De (hiërarchische) banden tussen FHRM Partner en later HR Partners en Filip De Saeger worden overduidelijk aangetoond door tal van feiten: gaande van de registratie destijds van FHRM Partner in de databank met betrekking tot de BEA-ondernemerschapsportefeuille van de Vlaamse overheid tot de DNS-registraties van de domeinnaam hrpartners.be.

In beide gevallen werd een faxnummer (03/663.75.66) gebruikt dat op naam stond van een bedrijf dat eigendom was/is van Filip De Saeger (in het verleden stond dat nummer op naam van bvba Fides Consulting, vandaag op naam van bvba Immo Zonnekant). De e-mail adressen die in het verleden, voor de laatste wijzigingen op 14 mei 2009, opgegeven werden bij DNS met betrekking tot hrpartners.be laten eveneens toe de (hiërarchische) link te leggen met De Saeger. Dat is trouwens ook het geval voor de opgegeven naamservers (die van Fides Consulting waren en nog altijd als Fides geregistreerd staan - ondanks het faillissement van die firma).

Daarnaast is er ook het feit dat FRHM Partners, toevallig (sic), werd opgericht door twee personen die werkzaam waren bij Fides Consulting. Dat was niet enkel het geval voor Creus, maar ook voor statutair zaakvoerder-opvolger Stefan Peetroons (vandaag consultant bij Mercuri Urval). Later werd Peetroons in die functie opgevolgd door Carina Dom, de echtgenote van Filip De Saeger.

Het was de bedoeling om van FHRM de spil te maken van de HR-dienstverlening van Fides Consulting. De 'F' in FHRM verwijst trouwens naar Fides Consulting. In die periode hield De Saeger ook FKMO Partners boven de doopvond. Eveneens met De Creus formeel als zaakvoerder maar De Saeger die in werkelijkheid ook hier de touwtjes en centjes in handen had.

Vandaag ontkent De Saeger banden, en zeker hiërarchische, met HR Partners gehad te hebben. Daar heeft hij zo zijn redenen voor. Met al twee andere faillissementen op zijn naam (waarvan dat van Fides Consulting onderwerp is van een lopend gerechtelijke onderzoek en dat van MobiClub-MobiShop hem een correctionele veroordeling opleverde wegens overtreding van de sociale wetgeving) en een tweede lopend gerechtelijk onderzoek naar aanwijzingen van fraude met overheidssubsidies door Fides Consulting, kan De Saeger best elke verwantschap met HR Partners ontkennen en proberen te verdoezelen.

Zijn versie is echter in tegenspraak met tal van aanwijzingen en, vooral, met de verklaringen van De Creus aan de curator. Die tegenstrijdigheden zijn de curator van het faillissement, advocaat Frans De Roy uit Antwerpen, ook opgevallen. Hij rapporteerde ze dan ook aan het parket. Ondertussen is de gerechtelijk politie met betrekking tot dit dossier in het bezit van bijkomend verklaringen en feiten die bezwarend zijn voor De Saeger. Het feit dat de curator van het faillissement van Fides Consulting, de Antwerpse advocaat Bruno Schoenaerts, op 29/6/09, via een gerechtelijk vonnis, de datum van staking van betaling (tevens de datum waarop het faillissement werd uitgesproken), die aanvankelijk bepaald was op 7 februari 2008, kon laten terugbrengen naar 7 augustus van dat zelfde jaar voorspelt weinig goeds voor De Saeger. Want deze wijziging betekent dat de zogenaamde 'verdachte periode' (zes maanden voor de datum van faillissement/staking van betaling) de facto met zes maanden is verlengd en in de praktijk 1 jaar bedraagt. Het is onder meer tijdens die 'verdachte periode' dat er, zoals eerder door HRMblogs.com onthuld (en aangetoond met bewijsmateriaal), allerlei hoogst merkwaardige dingen gebeurden - meestal in de sfeer van ontdraging van activa (wat een strafrechtelijk misdrijf is).
 
HR Partners laat een put na van voorlopig 496.839 euro (situatie op het 2de PV van verificatie van schuldvorderingen op 7 december). Het uiteindelijke passief zal wellicht hoger uitkomen, want er lopen nog geregeld nieuwe schuldvorderingen binnen bij de curator. (Tussen haakjes: het passief van het faillissement van Fides Consulting is ook geen klein bier: 660.000 euro, 400.000 euro aan leveranciers en 220.000 aan belastingen en sociale lasten.)

Bronnen dicht bij het dossier stellen dat ook het faillissement van HR Partners voor De Saeger vervelende gevolgen kan hebben, waaronder een heus gerechtelijk onderzoek en mogelijks een doorverwijzing naar de rechtbank. Dat onderzoek kan eventueel toegevoegd worden aan de reeds lopende gerechtelijke onderzoeken naar het faillissement van Fides Consulting en de aanwijzingen van fraude met overheidssubsidies door Fides Consulting. In dat laatste dossier zou de bewijslast tegen De Saeger ondertussen behoorlijk stevig zijn - mede als gevolg van recente getuigenissen/verklaringen. Het bundelen van de drie dossiers heeft echter ook nadelen. Het zou onder meer de rechtsgang met betrekking tot de eerste twee en reeds vergevorderde - sommigen spreken zelf van quasi afgeronde - dossiers danig vertragen.

Volgens informatie in het bezit van de curator en het parket realiseerde HR Partners in de tien maanden voor zijn faillissement een omzet van minder dan 80.000 euro, waarvan 59.00 euro via het zonnebankcentrum in Oudergem. De winkel in Brasschaat maakte niet eens voldoende omzet om de huur van het pand te kunnen betalen. De schulden van de vennootschap (voorlopig ei zo na 500.000 euro) zijn dus gigantisch in verhouding tot de omzet. Behalve de fiscus en de sociale zekerheid zijn vooral banken (KBC en ING) de grootste schuldeiser. Ook diende AD Projects, een ander bedrijf van De Saeger, een schuldvordering in van 73.000 euro. Deze schuldvordering doet wenkbrauwen fronsen en werd door de curator nog niet definitief aangehouden. Dat is wel het geval met de schuldvordering van de persoon Filip De Saeger (voor achterstallige lonen, vakantiegeld en andere vergoedingen) ten bedrage van 36.000 euro. Zelfs in geval het actief van de vennootschap ontoereikend zou blijken om de schuldeisers terug te betalen (wat ongetwijfeld het geval zal zijn) zal De Saeger, via het Fonds Sluiting Ondernemingen (FSO), het leeuwendeel van zijn schuldvordering uitbetaald krijgen - weliswaar met een maximum van 25.000 euro.

Gerechtelijk akkoord AD Projects

AD Projects bvba, een algemeen aannemersbedrijf, is op 17 november laatsleden op het nippertje van het faillissement gered via de procedure van de gerechtelijke reorganisatie (het vroegere gerechtelijke akkoord). Via deze procedure kan de firma tot 22 mei van volgend jaar haar schuldeisers van zich afhouden. Eigenlijk genoot de firma al sinds 22 september van het (beschermde) statuut van de gerechtelijke reorganisatie, maar slechts voor een periode van één maand. Dat de rechtbank (van koophandel) uiteindelijk AD Projects een nieuwe beschermde periode, en ditmaal voor de gebruikelijke 6 maanden, toekende is verwonderlijk. Ze was immers op de hoogte van het curriculum van Filip De Saeger, met inbegrip van zijn eerdere faillissementen en het lopende gerechtelijke onderzoek naar dat van Fides Consulting. En ook van het probleem met de maatschappelijke zetel van de vennootschap (zie verder).

Maar wellicht heeft deze beslissing van de rechtbank te maken met het feit dat De Saeger strikt juridisch niets te maken heeft met AD Projects. Dat was ooit anders. Tot 17 augustus van dit jaar was de zaakvoerder van AD Projects de nv Factotum De Sterhoeve, met Filip De Saeger als vast vertegenwoordiger. Daarvoor was dat Dirk De Creus. Sinds augustus is Gunter Aerts zaakvoerder. De huidige bvba AD Projects is trouwens ontstaan uit het eenmansbedrijf Gunter Aerts bvba. Zelfs in de jaren dat AD Projects geen juridische entiteit was maar enkel de handelsnaam van het eenpersoonsbedrijfje van Aerst, was De Saeger zakelijk met hem gelieerd. De Saeger is Aerts ooit ter hulp geschoten in een moment dat die het financieel wat moeilijk had. Sindsdien zijn ze onafscheidelijk en leverde Aerts (en zijn firma) tal van werkzaamheden voor De Saeger, zowel in diens (gehuurde) privé-villa in Brasschaat als in de kantoren van diens bedrijven. Zo voerde het de totale inrichting uit van de gebouwen aan de Santvoortbeeklaan in Deurne, een pand dat de Saeger een drietal jaar geleden kocht en waar Fides Consulting kort kantoor hield (vanaf medio 2006 tot aan zijn faillissement in februari 2008).

Maar net zoals bij HR Partners, zijn er in het geval van AD Projects ook tal van aanwijzingen tot zelfs harde bewijzen dat de echte baas aan boord Filip De Saeger en niet Gunter Aerts is.

En ook hier is de voorbije maanden alles gedaan om dat te verhullen (o.a. op het vlak van DNS-registraties). Het volstaat echter vandaag naar het gratis 0800-nummer van AD Projects te bellen, zoals vermeld op diens website. Aan de andere kant van de lijn van nummer 0800 80500 neemt meestal Filip De Saeger op. Zo niet zijn echtgenote Carina Dom. Het nummer wordt trouwens automatisch doorverbonden naar het telefoonnummer op zijn privéadres in Brasschaat (03/236.15.25).

Wie de schuldeisers zijn van AD Projects is niet bekend, de zitting van de kamer van koophandel waar de gerechtelijke reorganisatie werd toegekend, was niet openbaar. En de rechter-commissaris houdt de lippen stevig op elkaar. Ook over de concrete activiteiten van de firma is zo goed als niets bekend. Enkel is geweten dat het betrokken was als aannemer bij de bouw van een appartementsblok in Boechout bij Antwerpen. Maar die werken zijn stilgelegd en de bouwheer wilt het contract met AD Projects (laten) ontbinden wegens niet naleving en overweegt een schadevergoeding te vorderen.

Het toekennen van de gerechtelijke reorganisatie aan AD Projects (en het feitelijke uitstel van betaling aan diens schuldeisers), is ook, zo niet vooral, om volgende rede bizar. De maatschappelijke zetel van AD Projects is, sinds een paar maanden, gevestigd op nummer 50 (bus A) van de Sint Alegondiskaai in Antwerpen. Dat is trouwens ook het geval voor de overige bedrijven van De Saeger (HRM Net  bvba, Immo Zonnekant  nv, bvba International Luxury Yacht Services (Afgekort : Ilys) en Factotum De Sterhoeve nv). Op dat adres is er echter geen spoor te vinden van enige activiteit van AD Project noch van de andere bedrijven van De Saeger die er hun maatschappelijke zetel gevestigd hebben. In het verleden was dat evenmin het geval. "Die verhuis/vestiging van maatschappelijke zetels had alles te maken met het willen op afstand houden van de talrijke schuldeisers en vooral deurwaarders", zegt De Creus. Het is inderdaad niet leuk als deurwaarders om de haverklap aanbellen op je privéadres waar tevens de maatschappelijke zetel van je bedrijven is gevestigd.

De gelijkvloers van het pand aan Sint Alegondiskaai 50 (A), waar formeel AD Projects en de andere vennootschappen van De Saeger gevestigd zijn, verkeert in een zeer slechte staat. De huurder van het pand, bvba Ilys, betaalde bovendien sinds verschillende maanden geen huur meer. Ook kwam Ilys zijn engagement aan de eigenaar niet na om de gelijkvloers van het pand te renoveren. In ruil voor die werkzaamheden kreeg Ilys vrijstelling van huur voor enkele maanden. De eigenaar van het gebouw (een Antwerpse arts) verklaarde stappen te zullen ondernemen om de verschillende vennootschappen ambtelijk te laten uitschrijven op dit/zijn adres. Blijkbaar is dat niet gebeurd en sloten De Saeger en de eigenaar een nieuwe overeenkomst want de laatste weken zijn de lang beloofde renovatiewerken eindelijk opgestart. Uiteraard door AD Projects.

Dat AD Projects, ondanks dat al deze feiten bij de rechtbank van koophandel en de rechter-commissaris bekend waren, voor zes maanden het statuur van bedrijf onder gerechtelijke reorganisatie (tot 22 mei 2010) bekwam is hoogst verwonderlijk. Het is niet bekend of AD Projects de rechtbank mede kon overtuigen de schuldvordering van 73.000 euro van AD Projects aan HR Partners in zijn aanvraag/dossier te steken. Die schuldvordering is echter nog niet definitief toegekend.

Het pand/adres aan de Sint Alegondiskaai heeft een grote sentimentele waarde voor De Saeger. In het begin van de jaren 2000, in de periode van MobiClub-MobiShop, hield hij er een café: Le pure sang. Dat was echter enkel op vrijdag en tijdens het weekend open. En bij speciale gelegenheden.

Men kan het op zakelijk vlak inderdaad nog zo gek niet bedenken of Filip De Saeger heeft het gedaan. Weliswaar meestal niet lang en in (voorlopig) drie gevallen met een faillissement als gevolg. Die faillissementen kregen bovendien twee juridische staartjes (één veroordeling en één lopend onderzoek). Om nog maar te zwijgen van de talrijke ambtelijke sanctioneringen. Destijds verloor Fides Consulting zijn erkenning als opleidings- en adviesverstrekker na een onderzoek door de Vlaamse overheid naar gesjoemel met de toenmalige opleidings- en adviescheques. Ook werd haar erkenning als werving- en selectiebureau ingetrokken door de verantwoordelijke paritaire commissie. En de VDAB trok de erkenning in van Fides Consulting om nog langer gebruik te kunnen maken van het IBO-systeem. De aanwijzingen van fraude met die opleidings- en adviescheques door Fides Consulting zijn bovendien ook onderwerp van een (tweede) gerechtgelijke onderzoek. Dat onderzoek is opgestart na een klacht door de Vlaamse overheid bij het parket.

Complot

De Saeger ziet achter dit alles een groot complot tegen hem, de hand van vermeend malafide ambtenaren, gefrustreerde ex medewerkers en malicieuze scribenten. Daarbij gaat hij dan wel voorbij aan de feiten, meer bepaald aan de berg ernstige materiële aanwijzingen en zelfs formele (evenwel nog niet juridische) bewijzen van de onregelmatigheden. Alvast de Vlaamse Ombudsdienst, waar De Saeger een klacht indiende wegens vermeende ambtelijke pesterijen en onterechte/onrechtmatige sancties, vindt de feiten voldoende bewezen en de sancties dan ook volkomen terecht. Ook is de Vlaamse Ombudsman van oordeel dat de betrokken ambtenaren die de onderzoeken uitvoerden en de maatregelen namen volledig volgens het boekje handelden.

Voorlopig kostten zijn strapatsen De Saeger enkel een voorwaardelijke correctionele veroordeling. Het is echter zeer de vraag of dat zo zal blijven. Een ding is zeker: mocht het tot nieuwe veroordelingen komen, dan zijn die effectief. En gezien een aantal recente vonnissen in Antwerpen in de sfeer van de witteboordcriminaliteit (economische delicten), zullen ze vermoedelijk ook gepaard gaan met verbeurdverklaringen en een verbod tot handeldrijven gedurende een aantal jaren.

Begrijpelijk dus dat de man tekeer gaat als een duivel in een wijwatervat om aan nieuwe veroordelingen te ontsnappen. Of het allemaal zal baten valt af te wachten.

Van mogelijke verbeurdverklaringen zal De Saeger wellicht niet wakker liggen: de man is zo goed als onvermogend (bezit geen onroerend goed, bewoont een huurvilla, en heeft evenmin andere bezittingen - zelfs geen auto op eigen naam).


Lees ook

Gerechtelijke onderzoeken naar faillissement van en subsidiemisbruik door Fides Consulting gebundeld en door zelfde onderzoeksrechter geleid

Het roemloze en malafide einde van Fides Consulting

-----------------------------------------------------------------------------------------

Steller dezes is, als gevolg van zijn onthullende publicaties over Filip De Saeger en zijn zakelijke activiteiten, onderwerp van een anoniem gevoerde lastercampagne op het internet. Mijn belagers maken daarbij gebruik van leugens en verkeerde voorstelling van zaken.

Onder meer Filip De Saeger houdt zich achter die campagne schuil. Zie 'Wat mijn belagers liever niet gepubliceerd zagen. En waarom ze mij de rekening presenteren, op zowel juridische als criminele wijze' om te begrijpen waarom die 'zakenlui' zo boos zijn op me en mij de rekening willen voorleggen. Spijtig genoeg doen ze dat niet enkel met juridische middelen

Filip De Saeger legde ook een resem van de pot gerukte strafklachten (met burgerlijke partijstelling) neer tegen mij - onder meer wegens diefstal en computer hacking. De correctionele rechtbank van Gent sprak me er voor vrij, op één na (laster en eerroof). Deze veroordeling wegens laster en eerroof is echter juridisch zeer betwistbaar.

Ik heb dan ook inmiddels hoger beroep aangetekend en heb er samen met mijn advocaat (meester Jos Vander Velpen, tevens voorzitter van de Liga voor Mensenrechten) alle vertrouwen in dat het Hof van Beroep zal stellen dat persdelicten inderdaad voor een assisenrechtbank dienen be- en veroordeeld te worden of me zal vrij spreken voor de ten laste gelegde feiten van laster en eerroof. En dit op basis van de (grond)wet en rechtsleer in het algemeen alsmede tal van vonnissen over vergelijkbare gevallen zoals van het Hof van Beroep van Gent (15/4/2008), de correctionele rechtbank van Mons (14/ 5/2008) en de correctionele rechtbank van Brussel.

Ook het arrest van het Hof van Beroep te Brussel in de zaak Ludo Pyis/Areopa versus Marc Ernst onderbouwt onze stelling dat er in de casus De Saeger- Ernst geen sprake is van laster en eerroof en/of dat de correctionele rechtbank niet bevoegd is om over persdelicten te oordelen Dat arrest bevestigde de beschikking van de Raadkamer om mij niet door te verwijzen naar de correctionele rechtbank wegens laster en eerroof.

U wordt vriendelijk uitgenodigd om de petitie 'Foei aan anonieme lastercampagnes op het internet - in  het bijzonder tegen kritische bloggers, publicisten en (burger)journalisten' te ondertekenen, via www.MarcErnst.com/foei.

P.S. Vorig jaar spraken ruim 280 mensen hun verontwaardiging uit over de verschillende juridische stappen van Areopa/Ludo Pyis om mij als publicist/blogger en occasioneel beoefenaar van onthullingsjournalistiek, te intimideren en het zwijgen op te leggen. Areopa/Pyis beten over heel de lijn (strafklacht en 2 kortgedingen) in het zand.


]]> Douglas doet het weer. Ode aan de dwarse journalist(iek) http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A67A5A Marc Ernst Sat, 5 Dec 2009 00:00:00 GMT De Morgen-journalist Douglas De Coninck heeft (weeral) persgeschiedenis geschreven: hij onthult in De Morgen van vandaag (in de Reporter-bijlage) dat milieu-activist Jos Nemeth (lid van Moeder Aarde en tevens actief bij Comité voor een Andere Politiek - CAP) een betaalde informant is van de militaire inlichtingsdienst ADIV (Algemene Dienst Inlichting en Veiligheid), de militaire evenknie van de staatsveiligheid. ADIV is de opvolger van de vroegere SDRA. De ADIV ressorteert onder de minister van Landsverdediging, de Staatsveiligheid onder de minister van Binnenlandse Zaken.

De Coninck kon dit achterhalen door Nemeth zijn PC te (laten) hacken en op die manier een bezwarende mail te onderscheppen die de man zijn dubbelspel en -leven aan het licht brengt.

De Coninck steekt zijn controversieel procedé niet onder stoelen of banken, komt daar openlijk voor uit in het artikel.

Het is verre van uitgesloten dat dit artikel een juridisch staartje krijgt. En misschien zelf een deontologisch.

Het is daarvoor zelfs niet noodzakelijk dat Nemeth klacht tegen De Coninck neerlegt wegens 'hacking' In gerechtelijke kringen zijn er wellicht wel enkele overijverige of rancuneuze (zittende of staande) magistraten of dito onderzoeksrechters te vinden die De Coninck maar al te graag (nog) eens willen (aan)pakken' - zie verder.

Juridisch gesproken pleegde Deconinck 'computervredebreuk met gegevensdiefstal' en dat is een strafrechtelijk misdrijf.

Of hij ook een deontologische fout maakte is onduidelijk want de Raad voor Journalistiek spreekt zich in geen enkele tekst uit over hacking en het al dan niet (on)geoorloofd zijn er van. Dat doet de Raad wel met betrekking tot undercover-journalistiek. In uitzonderlijke/specifieke gevallen is het verzwijgen van de eigen/echte identiteit voor een journalist toegelaten, stelt de Raad in haar richtlijn terzake.

Douglas De Coninck werd in het verleden in beschuldiging gesteld wegens 'diefstal of minstens heling' van gerechtelijke documenten, met name van stukken uit het gerechtelijk dossier over de moord op rijkswachter De Vleeschouwer. De onderzoeksjournalist publiceerde in De Morgen (ook in Humo, waar hij kortstondig voor schreef) bezwarende gegevens over ernstige aanwijzingen van betrokkenheid van politiemensen, meer bepaald van toenmalige rijkswachters, bij de liquidatie van De Vleeschouwer.

Tevens werd De Coninck ooit in verdenking gesteld wegens vermeend 'aanstoker te zijn geweest tot een vereniging met het oogmerk om een aanslag te plegen op personen of op eigendommen of er als hoofd van de bende deel van uitgemaakt te hebben'.

Deze hilarische aanklacht had betrekking op reportages over de De Stoete Ostendenoare, een actiegroep die het vroegere Belgische koloniale regime aanklaagt en strijdt tegen de monarchie in ons land. Tot ergens begin de jaren negentig was De Stoete Ostendenoare een kritische stadskrant in Oostende. De jonge Douglas De Coninck maakte er zijn journalistiek debuut.

In beide gevallen ging de tegendraadse en recalcitrante journalist, terecht, vrijuit.

Ik ben de opvatting aangedaan dat een journalist die nog nooit in verdenking of beschuldiging is gesteld als gevolg van zijn kritische berichtgeving een regime- en/of establishmentvriendelijk broodschrijver is, een schoothondje en geen pitbull zoals een waarachtig journalist hoort te zijn.

Een onvervalst journalist is gedreven door de wil om (de waarheid) te achterhalen, om dekseltjes te lichten van potjes die sommigen liever gesloten houden. En daarbij opereert men soms op het randje van de wettelijkheid (maar desondanks nog binnen de legaliteit), trapt men wel eens op lange, machtige, tenen. En is men (juridisch en anderszins) erg kwetsbaar, een begeerde/makkelijke prooi voor ploerten van allerlei slag.

Journalisten uit dergelijk (weerbarstig) hout gesneden zijn er veel te weinig en bovendien een uitstervend ras. En ze worden alles behalve aangemoedigd door hun hoofdredacteurs en/of uitgevers.

---------------------------------------------------------------------------------------

Update (6/12/09)

Peter Terryn, ofte de 'Minister van agitatie' schreef een notitie op Facebook over het artikel van Douglas De Coninck.

Zie http://bit.ly/73lWmG. Vooralsnog staat die tekst nog niet op zijn blogsite. Vandaar dat ik hem hier onder integraal publiceer.

In de Morgen van vandaag (05/12/09) stond een bijzonder spectaculair stuk van Douglas De Coninck, getiteld: "Ontmaskerd: de infiltrant van de militaire veiligheid bij de Vlaamse milieubeweging". Het artikel handelt over ene Jos Nemeth.

Die zou - hoewel hij al meer dan 20 jaar bekend staat als activist bij de milieubeweging - eigenlijk een spion zijn voor de militaire inlichtingendienst AIVD. Die activiteiten kwamen aan het licht toen zijn partner na een ruzie uit de biecht klapte en een MP3 werd gevonden waarop Jos allerlei vergaderingen en samenkomsten registreerde. Die zou hij naar verluidt doorsturen naar een emailadres van de AIVD.

Voor zover ik vandaag heb kunnen nagaan bij mensen van Friends of the Earth en Comité Andere Politiek - waar de man ondermeer militeerde - klopt een deel van het verhaal: tijdens de voorbereiding van een actiekamp eind juni hebben actievoerders de MP3-speler beluisterd en vastgesteld dat er inderdaad geen muziek opstond maar het net gevoerde gesprek.

Verder bouwt het artikel hoofdzakelijk verder op wat Anja Hermans over de zaak te vertellen heeft. Ze profileert zich als de persoon die Jos ontmaskerd heeft - maar dat stemt niet overeen met de feiten. Ze citeert - zonder dat er controle mogelijk is - de partner van Jos die hem belastert.

Het artikel drukt een email af die voor duidelijkheid moet zorgen. Het is het enige bewijsmateriaal dat wordt voorgelegd voor een artikel dat verder wél bulkt van de bijzonder affirmatieve termen en zelfzekerheid van de journalist.

In de mail schrijft Jos aan een onbekend persoon:

"Ik probeer je al enkele dagen te bellen, maar je neemt niet af! Neem aub af! Afgelopen woensdag stond Hermans hier samen met Douglas De Coninck van de Morgen. Ze wisten je gsm-nummer en ook het vaste nummer van mijn andere contactpersoon. Hermans heb ik niet binnengelaten, Douglas De Coninck wel. Deze laatste vroeg specifiek achter mijn contacten binnen de Militaire Veiligheid. Ik heb hier nog een draai aan kunnen geven, maar vrees dat als Hermans en anderen blijven voortgraven alles aan het licht gaat komen (...) ik voel me niet meer veilig aangezien ik ook niet weet wat Hermans en co van plan zijn... kan ik bescherming krijgen? Ik vrees voor een geweldadige (sic) aanval op mijn persoon, vanuit linkse hoek."

Het lijkt zeer sterk op een zelfbeschuldiging en een bevestiging van wat elders in het artikel staat. Maar d' er is de Minister wat opgevallen aan die mail. Hij werd verstuurd werd van een gmail-adres (dat niet in de krant vermeld staat) en verstuurd naar een hotmailadres dat Douglas De Coninck wel vermeldt: isisd@hotmail.com.
Dat adres is echter het mailadres van Jos Nemeth zélf. Het is het adres waarmee de Minister van Agitatie met hem correspondeerde ivm een affiche die hij in 2008 voor het Comité Andere Politiek ontwierp waarop Jos Nemeth figureerde.

Wie stuurt een zwaar belastende mail van zijne ene mailadres naar zijn andere? Zoiets is toch zinloos? De Minister vermoedt dat het omgekeerde gebeurde: iemand stuurde een zeer belastende mail (van een adres dat je makkelijk kan aanmaken, zoals jos.nemeth@yahoo.com) naar het adres van Jos. Niets toont aan dat hij dit zelf zou gedaan hebben. Dat wordt niet bewezen.

Nochtans zijn beweringen van Douglas De Coninck bijzonder fel, zonder twijfel, zonder vragen, gesteld als feiten: "een spion van de militaire veiligheid" die "ijverig gesprekken opneemt, nummerplaten noteert" en "alles doorbelt aan zijn runner" en nog: "er zijn redenen om aan te nemen dat Jos Nemeth toen (twintig jaar geleden nvdr) al deed wat hij een kwarteeuw later nog altijd doet, zij het dan dat hij toen geen fouten maakte." Of dat ook allemaal echt feiten zijn, blijkt eigenlijk nergens uit en de Minister van Agitatie is dan ook absoluut niet overtuigd. Hij vindt het vooral slechte - zij het erg sensationele journalistiek.

Volgens de Minister van Agitatie klopt er iets niet aan dit verhaal. En zoals we allemaal weten: de Minister heeft altijd (altijd) gelijk.

Friends of the Earth vergadert deze week over de kwestie. Ze komen wellicht snel met een mededeling. Het CAP publiceerde alvast een open brief.
 
Ik postte volgende reactie op de notitie van Peter :

Welgekomen aanvulling op mijn notitie/blogpost, Peter. Als insider beschik je duidelijk over meer info dan ik - een complete buitenstaander van het milieu waar het hele kwestie zich afspeelt. En misschien is je kritische zin ook sterker ontwikkeld dan de mijne. De toekomst zal uitwijzen of je misschien niet een heel klein beetje paranoïde bent in deze zaak. Je hebt natuurlijk ook zo je motieven om de belangrijkste informatiebron van Douglas De Coninck, Anja Herman Hermans (die ik totaal niet ken, nooit ontmoet heb), met enige terughoudendheid, om niet te zeggen met een gezonde portie wantrouwen, te bejegenen. Enfin, dat meen ik me te kunnen herinneren uit oude blogposts van je. En zoals je grote 'voorbeeld' (aan je logo te zien - al snap ik uiteraard de ironie er van) Vladimir Ilyich Ulyanov, ook gekend onder de naam Lenin, ooit stelde is vertrouwen noodzakelijk maar systematisch wantrouwen beter. :-)

Dat het artikel van Douglas wellicht een vervolg kreeg was voorspelbaar. Maar niet dat jij daartoe een bijdrage zou leveren.

Ik zal alvast in mijn notitie & blogpost verwijzen/linken naar je artikel/notitie.

Zie http://bit.ly/6CtOEy & http://bit.ly/7Pnum1

En zal de affaire ook verder opvolgen. Afhankelijk van de afloop maak ik, zo nodig, een tweede notitie/blogpost, met al dan niet een mea culpa voor mijn naïviteit en voortvarendheid. En, uiteraard, een rectificatie. Want ik zoek de waarheid in de feiten, niet in politieke sprookjes of ideologieën. En ben niet te beschroomd, in tegenstelling tot nogal wat professionele scribenten, om fouten toe te geven en desgevallend het boetekleed aan te trekken en assen over mijn hoofd te strooien. Sorry voor de christelijk geïnspireerde beeldspraak :-)

Update II

Inmiddels verscheen op de blog van de Minster van Agitatie een meer uitgebreide versie van zijn FB-notitie over de hele zaak. Wordt ongetwijfeld vervolgt....

]]> Het islam- en integratiedebat, vandaag en nog niet zo lang geleden http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A67A5B Marc Ernst Sun, 15 Nov 2009 00:00:00 GMT In De Standaard (der Letteren) recenseerde Tom Naegels deze week drie recente boeken over de islam(kritiek) en integratie: De beschavingsmachine (Ico Maly), Het islamdebat (Sami Zemni) en Een leeuw in een kooi (Nadia Fadil e.a). Eerder dan een boekbespreking is zijn artikel een essay over het huidige islamdebat en de moeilijke islamkritiek. In minder mate ook over integratie.

En dit weekeinde pleegde Yves Desmet, politiek commentator van De Morgen, eveneens een opiniërend traktaat over krek de zelfde thematiek.

Zowel Desmet als Nagels hebben een progressief/links pedigree en schrijven/denken van uit die sensibiliteit.

Dat maakt hun discours dan ook zo vernieuwend. Al zal het voor sommigen wellicht te gematigd, tactisch of compromisgezind zijn. En voor anderen zullen beide scribenten wellicht eens en voor altijd aangetoond hebben afvalligen (ze spuwen in de soep) of lafaards (ze capituleren voor het ‘islamgevaar’) te zijn.

Het vernieuwende en belangwekkende van hun benadering is dat ze komaf maakt met de retoriek en ‘argumenten’ van de fundi’s van beide kanten: de islambashers/islamofoben en de islamisten.

De eerste groep bestaat uit lui die om onterechte of niet helemaal terechte redenen en op onredelijke wijze (door zowel onvoldoende genuanceerd als bij wijlen erg grof te zijn) de oorlog verklaren aan elke uiting van islamitisch geloof en de islamitische cultuur. Lieden die het onmogelijk achten dat men zowel islamiet (in welke mate of van welke ‘strekking’ dan ook) als ‘goede’ democraat, laat staan dito Vlaming/Belg, kan zijn.

De tweede categorie zijn de aanhangers van de ‘politieke’ islam en van de islamitische theocratische staatsordening en dus van de sharia. In zeker zin behoren ook de zogenaamde westerse islamo-gauchisten tot de fundi’s.

De algemene teneur van beide opstellen is - volgens mijn lectuur: de islamcritici hebben één of meerder punten. Want vele problemen in verband met de integratie in het algemeen en die van sommige islamieten in het bijzonder zij al te lang genegeerd.

Maar nu de problemen gekend/benoemd zijn, dient er werk gemaakt te worden van oplossingen.

Nagels stelt dat het na de these (idealiseren en negeren) en antithese (heftige kritiek en aanklagen, met soms de neiging te veralgemenen/stigmatiseren) nu tijd is voor de synthese: vernieuwd beleid, op basis van correcte, ethische en andere, uitgangspunten en vooral de realiteit. Geen idealistisch gezwets met een (te) hoog welzijnswerkersgehalte – dat in de praktijk een verrottingsstrategie en humus voor  maatschappelijke en politiek onbehagen bleek te zijn – maar krachtdadig en doeltreffend ‘herrijkt’ beleid. Dat zal, per definitie, een compromis zijn – een vergelijk waarbij geen plaats is voor dogmatisme of recht-in-de-leer-denken. Waar alle betrokkenen ‘water in de wijn’ dienen te doen, goodwill aan de dag moeten leggen op basis van dat gemeenschappelijke uitgangspunt, die gedeelde wil: willen samen leven, denken dat het kan – al is het niet evident.

Maar zo’n beleid is niet noodzakelijk kleurloos en laf. Het is wel helder en principieel. Maar de uitgangspunten er van, die consequent maar tegelijk ook ‘soepel’ worden toegepast, zijn redelijk/realistisch en worden breed gedeeld.

Mijn samenvatting/lectuur van de essays van Naegels en Desmet is natuurlijk wat kort door de bocht, doet hun vertoog een beetje onrecht aan want geeft niet alle gedachtegangen en nuances van en onderlinge verschillen tussen de auteurs weer. En legt ongetwijfeld ook eigen accenten.

De teksten van beide auteurs staan gelukkig online. In het geval van Yves Desmet evenwel niet op de website van De Morgen, maar op de webstek van mediadatabank Mediargus.

Tom Naegels: Het water is veel te diep
Yves Desmet : Makkers staak uw wild geraas

Zaterdag scheef die andere politieke commentator van De Morgen, Walter Pauli, een eveneens vernieuwd en moedig standpunt (‘Onze identiteit’) dat aansloot bij het essay van Desmet. Ook hij spaarde de roede niet voor de ‘idealisten’ (in alle betekenissen van het woord, dus ook in die van naïef en wereldvreemd) van de multiculturele samenleving met hun kop-in-het-zand houding. In die zin spuwt ook Pauli in de soep.

Onze identiteit, standpunt Walter Pauli.

Inmiddels pikte de Gentse blogger Bruno Bollaert (tevens medeweker van Gentblogt.be) op zijn persoonlijke blog (volume12.be) op een intelligent manier in op het essay van Desmet. Zonder evenwel eerst een venijnige opmerking te maken over de lamentabele eindredactie (want veelvuldige taal- en tikfouten van De Morgen). Zo hebben we ze graag de bloggers: pienter, kritisch, belezen en met een beetje een slecht karakter :-)

Blog Bruno Bollaet

Wat dat laatste betreft, wil ik absoluut niet onder doen voor Bruno Bollaert. Vandaar deze uitsmijter:

Desmet verwijst in zijn opiniestuk naar een essay van hem uit 2002. Dat doet hij om aan te geven een voorloper geweest te zijn in het onderkenen/benoemen van de problemen inzake integratie. In dat artikel had Desmet het over kut-Marokaanse (nu schrijft hij dat hij het toen over rot-Marokaantjes had, maar een kniesoor die daar over struikelt). Daarvoor kreeg hij de banbliksems van weldenkend links Vlaanderen over zich. Wat natuurlijk een symptoom van het probleem van die lui is (als het niet hun trauma is): de angst om een kat een kat te noemen als het allochtonen betreft, om wat fout loopt te benoemen. Bovendien: van die term een taboe maken is zo goed als insinueren dat alle jongere van Marokkaanse origine in België engeltjes zijn, alsof er geen zijn die voor problemen/overlast zorgen. Wat natuurlijk onzin is, je reinste newspeak en idealisme (in de zin van niet gebaseerd op de werkelijkheid). Dat die problemen er wel degelijk zijn, is vandaag geen punt van discussie meer.

Evenmin dat ze moeten aanpakt worden, c.q. dat er moet opgetreden worden tegen wangedrag (en gestopt worden met het te vergoedelijken – ook vanuit de situatie van achterstelling van de daders). Dat dit geen punt meer is, in ruime mate gemeengoed is bij ‘links’, is onder meer te danken aan mensen zoals Luckas Vander Taelen. Die werd naar aanleiding van een recente spraakmakende column in De Standaard over de problemen van de multiculturaliteit door de zelfde exponenten van ‘weldenkend’ links Vlaanderen – gaande van Kristien Hemmerechts tot Paul Goossens – uitgespuwd.

Indien Desmet wat verder in zijn geheugen (knipselmap of Mediargus) was terug gegaan zou hij op artikels van zijn hand zijn gestoten waar hij vandaag wellicht minder fier op is. Zoals dat edito van enkele jaren geleden waar waarin hij stelde met Vlaams Belangers niet in discussie te willen/moeten treden, dat het beste/enige wat men met ze doet is – ik baseer me nu op mijn geheugen, citeer niet letterlijk –  ‘er op te kloppen’. Waarbij nog gepreciseerd werd, nog steeds volgens wat ik me er van herinner, dat het weliswaar niet helpt want van mening veranderen doen ze toch niet maar ‘het doet tenminste deugd’.

En dan is er ook nog dat edito van Walter Pauli uit juni 2006 (onder de titel ‘Een welgemeende fuck you’) waarin de auteur adviseerde het Vlaamse Belang totaal te negeren, zowel wat zijn standpunten betreft als zijn kiezers. De laatste kunnen, volgens Pauli destijds, zowat de boom in.

Het is dan ook opmerkelijk maar tevens hoopgevend dat beide commentatoren van mening veranderden. Enkel imbecielen doen dat nooit.

Een scribent die al jaren zonder bochtenwerk een rechtlijnig maar in linkse kringen dissonant discours hanteert inzake integratie en bij uitbreiding het Vlaams Belang en Co is De Standaard-redacteur Bart Brinckman.  Brinkman, een ex De Morgen-journalist en chef van de politieke redactie van zijn huidge krant, kan men bezwaarlijk een rechtse jongen noemen. Zijn maatschappelijke en politieke opvattingen situeren zich, net als die van Pauli en Desmet, eerder links van het centrum. Brinckmans stelling over het (gedeeltelijk) falen van links inzake integratie alsmede de ineffectiviteit van de ongenuanceerde benadering tot quasi diabolisering van het Vlaams Belang door het gros van de linkerzijde wordt weliswaar vandaag vrijwel algemeen gedeeld in linkse kringen maar dat was nog niet zo lang geleden anders.


 

]]> The Ghent police are the 'best' in the world http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A67A5C Marc Ernst Fri, 13 Nov 2009 00:00:00 GMT In 'Glad to be gay', een song uit zijn LP 'Power in the darkness' uit 1978, zong Tom Robinson, ironisch, "The British Police are the best in the world".

Op basis van hun laakbaar optreden op 10/11 (n.a.v. een zogenaamde 'street rave' annex protestactie tegen een betoging van de 'zwarte bolsjewieken' van de N-SA (Nieuwe Solidaristische Alliantie) - demonstratie die zelfde avond maar in een totaal ander gedeelte van de stad - zing ik, naar analogie van Tom Robinson, uit luide borst maar niet minder ironisch bedoeld: the Ghent police are the best of the World.

Geachte burgemeester: there is something rotten in your police corps. En dan doel ik niet op dronken commissarissen die valse verklaringen afleggen. Maar op hondsbrutale flikken, die een loopje nemen met hun wettelijke bevoegdheden en, vooral, het democratisch recht op (geweldloos) betogen.

Het thema van de N-SA manifestatie was 'Tegen zinloos geweld'. Hoe demagogisch kan men zijn ? N-SA is opgericht door een wegens geweld veroordeeld extreemrechts militant (met een extreemlinks verleden). De organisatie bulkt van het soort lui dat niet enkel politieke nonsens verkoopt, maar bovendien niet vies is van geweld. En in kringen vertoeft (en de opvattingen er van deelt) die bekend staan voor hun gewelddadige, extreemrechtse, opvattingen. Zoals Blood & Honour en diens uiterst geweldadige tak 'C18' en 'Bockenreyders'. En daar in sommige gevallen trouwens voor veroordeeld zijn. Alles behalve aanbevelingswaardige individuen dus. Veeleer tuig van de Richel.

Op basis van wat geweten is, uit onder meer diverse persartikels en beeldfragmenten (zie links hier onder), is het duidelijk dat:
- het politieingrijpen - met name het administratief oppakken - van welgeteld 409 'manifestanten' (het gros bestond uit deelnemers aan de street rave, wat was opgezet als ludiek alternatief voor of aanvulling op de LSP-betoging) een foute en disproportionele reactie was op het geïsoleerde geweld van enkele 'anarchisten' die bovendien los stonden en los opereerden van de rave en de betoging
- de politie nadien de opgepakte manifestanten onheus behandelde

Dat politieoptreden is een democratische rechtstaat in het algemeen en de tolerante stad Gent in het bijzonder onwaardig.

Het is begrijpelijk en niet meer dan normaal dat heethoofden (anarchisten, zo wordt verteld - maar is dat wel zo) die geweld pleegden ten opzichte van de politie en/of het bezit waren van verboden 'wapens' (o.a. stokken) opgepakt werden. Dat die zelfde amokmakers, indien hun verantwoordelijkheid betreffende de strafbare feiten kan/zal bewezen worden, ook veroordeeld worden, is al even legitiem.

Maar het is totaal onaanvaardbaar dat honderden onschuldige burgers (waaronder een scoutgroep die er toevallig vertoefde), die op geweldloze manier uiting gaven aan hun democratische bezorgdheid en afschuw voor de denkbeelden van de N-SA, op preventieve wijze opgepakt werden.

Dat wie terecht of onterecht/onrechtmatig (administratief) werd aangehouden, bovenden ook nog op verwerpelijke en zelfs onwettelijke wijze werd behandeld door de politie is ronduit schokkend en een democratische rechtstaat onwaardig.

Onderzoek naar de achtergrond van die zogenaamde/zelfverklaarde 'anarchisten' is trouwens geen overbodige luxe. Ervaringen in het buitenland (o.a. Italië), al dan niet tijdens andersglobalistische betogingen, toonden aan dat soms undercover-agenten worden ingezet, of provocateurs die opereren in samenspraak met/opdracht van politionele diensten zoals de staatsveiligheid, om 'linkse' betogingen in diskrediet te brengen en arrestaties te bewerkstelligen door rellen uit te lokken.

Deze posting is mede ingegeven door het feit dat mijn 16-jarige zoon - een toonbeeld van geweldloosheid maar met een gezonde democratische reflex en aanwezig op de 'street rave', minstens evenzeer om muzikale dan om politieke redenen - die avond, net als zovele anderen, totaal onterecht en arbitrair, is opgepakt door de politie. Gelukkig is hij, in tegenstelling tot vele anderen (meestal oudere arrestanten), niet hondsbrutaal behandeld in de 'Nieuwe Wandeling'. Wat daar gebeurde is zo mogelijk nog meer inacceptabel dan het politieoptreden op het Sint Pietersplein zelf (o.m. mensen vernederen door ze niet laten naar toilet gaan en zo te verplichten in de (groeps)cel te plassen).

Tot slot: er bestaat ook een Facebook-groep tegen de agressie van de politie op 10/11/09 in Gent. Met al ruim 1300 leden. Ik ben er een van !

P.S. 'Pittig weetje: aanvankelijk was 'Glad tot be gay' een protestsong tegen het agressieve en dicriminerende politieoptreden tegen homo's in de UK. In de tijd dat hij het nummer schreef, was Tom Robinson zelf aanhanger van de herenliefde. Later trouwde hij met een vrouw en schreef een op sommige plaatsen aangepaste versie van het lied. Die staat, net als de originele, op http://www.tomrobinson.com/records/albums/pitd.htm#gtbg

Meer info:

- http://dorien-trafik.livejournal.com/547.html
- http://www.indymedia.be/nl/node/35469
- http://dorien-trafik.livejournal.com/1018.html
- http://www.indymedia.be/nl/node/35459
- http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?ArticleID=BLKVA_20091113_004&PostCode=9000
- http://forum.politics.be/showthread.php?p=4437085

Fotoreportage
- http://arturian.wordpress.com/

Filmbeelden
- http://www.vtm.be/nieuws/opgeknipt_nobc.html?vpos=5&vID=PIt_25367_vtm_id
- http://www.youtube.com/watch?v=3mF_vdAXV0s

Lees ook :

- 'Open brief aan de heer Termont'

- over N-SA: Wat 'Koppen' niet vertelde over Eddy Hermy, de kopman van het N-SA. (Namelijk dat zijn roots bij extreemlinks liggen)

UPDATE (17/11/2009)

Politie excuseert én verdedigt zich voor hardhandig optreden tijdens betoging tegen geweld (nieuwsblad.be)

Bedenking: het is een goede zaak dat de politie, samen met de burgemeester, zich verontschuldigt voor haar optreden op 10/11. Maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat men warm en koud blaast. Het zich 'distantiëren' van de 'ongeoorloofde methodes’ is wel erg makkelijk en vrijblijvend. Men had minstens kunnen aankondigen de verantwoordelijken hier voor ter verantwoording te roepen en er (disciplinaire) maatregelen en sancties tegen te zullen treffen. Daarvoor hoeft men niet eens op de resultaten van het lopende onderzoek te wachten. Want men kan (hoefde) zich niet (te) excuseren als men niet nu al van oordeel is - en dat is men, terecht - dat er ontoelaatbare zaken zijn gebeurd. Daarnaast is de verklaring van korpschef van Belle ronduit schokkend: de politieman geeft onomwonden toe zowat 250 betogers (de 409 vreedzame minus de 150 'amokmakers') louter preventief opgepakt te hebben. Als men die redenering volgt kan men in de toekomst iedereen op voorhand arresteren, bij elke betoging waar men rellen vreest. Vanuit democratisch standpunt is dat ontoelaatbaar en derhalve is de uitlating van de politiechef zorgwekkend.




]]> Michel D'Hooghe alias Pietje de leugenaar http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A67A5D Marc Ernst Thu, 12 Nov 2009 00:00:00 GMT Het is godgeklaagd dat voetbalbobo Michel D'Hooghe vorige dinsdag ongestoord, zonder het minste weerwoord, zijn nummertje mocht komen opvoeren, lees: zijn prietpraat mocht komen debiteren, bij Phara terwijl het heel de dag al duidelijk was dat hij uit zijn nek kletste.

Vanaf 15 uur had de Antwerpse vaccinoloog Pierre Van Damme op alle radiojournaals die dag immers al verklaard dat er niets van aan is van het feit dat de Wereldgezondheidsorganisatie (WGO) inentingen aangeraden heeft voor clubs die internationale wedstrijden spelen. Dat was nochtans wat D'Hooghe zonder blozen beweerde bij Phara. Van Damme adviseert de WGO op internationaal niveau en heeft zitting in de commissie van de WGO die over dergelijke beslissing gaat.

Vandaag pikt de pers (o.a. De Standaard) de verklaring van Van Damme op. En in Het Laatste Nieuws van vandaag bevestigt WGO-woordvoerder Gregory Härt de juistheid van de stelling van Van Damme. En dus de leugenachtigheid van de bewering van D'Hooghe. 

En alsof dat nog niet volstond, brengt journalist Tom Cochez in  De Werktitel dokter D'Hooge de doodsteek toe, ontmaskert hem als iemand met een nogal problematische relatie met de waarheid (minder diplomatisch wordt zo iemand wel eens een pathologische leugenaar genoemd). Ook D'Hooges verhaaltje over de factuur voor de inentingen van de Club Brugge spelers blijkt niet te kloppen. Liegen is natuurlijk geen overtreding van de eed van Hippocrates. Wanneer nagelt De Morgen-columnist en sportkenner Hugo Camps op zijn welgekende wijze deze potsierlijk Pinokkio-fuguur eens genadeloos aan de schandpaal ? Vandaag hekelde Camps alvast de prima dona-allures van de voetballers van Anderlecht en Club Brugge. Met de schuldige medeplichtigheid van hun bestuur bekwamen die een voorkeursbehandeling: een inenting tegen de Mexicaanse griep. En dat terwijl ze niet als risicogroep worden beschouwd door griepcommissaris Van Ranst en de WGO dat ook niet adviseert te doen. De 'klassenstrijd' woedt inderdaad onverminderd voort, ook anno nu. En niet enkel in de fabrieken.

]]> Ontwikkelingshulp kritisch bekeken http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A67A5E Marc Ernst Wed, 11 Nov 2009 00:00:00 GMT "Ontwikkelingshulp helpt niet", zo luidde de vrije tribune van Europeees LDD-parlementslid Derk Jan Eppink in De Standaard (van 6 november).

Niet minder dan drie deskundigen dienden hem de volgende dagen van repliek

Alvorens zich een mening te vormen over de door Eppink aangekaarte problematiek, is het geen slecht idee om ook volgende opiniestukken, replieken op Eppink, te lezen:

- Bogdan vanden Berghe (Algemeen secretaris 11.11.11): Pijnlijk gebrek aan kennis van zaken

- Bart Stas (Groen Europa parlementslid): Het onmenselijke universum der populisten

- Karel De Gucht (EU-commissaris voor Ontwikkelingssamenwerking): Voorbij de goede bedoelingen 

Voor wie zich echt wilt verdiepen in het onderwerp ‘ontwikkelingssamenwerking’ (en de effectiviteit er van – of het gebrek daar aan) is de lectuur van volgende boeken geen overbodige luxe:

- Does Foreign Aid Really Work? (Roger Riddell)
- Doodlopende hulp (van Dambisa Moyo)
- Een miljard achterblijvers (Paul Collier)
- Requiem voor de hulp (T. Ruyter)
- De vrije markt van de ontwikkelingssamenwerking  (P. Develtere)
- HULP (Ralf Bodelier & Mirjam Vossen)
- NGO's. Missionarissen van de nieuwe kolonisatie? (Mark Vandepitte)
- Het orkest van de Titanic (Hans Achterhuis e.a.)
- Willens en wetens (Jan Pronk)

Meer journalistiek en met een ‘Belgische’ scope maar toch lezenswaardig zijn:

- Witte olifanten (De Morgen-journalist Douglas de Coninck)
- Hoe goed is het goede doel? (zelfstandig journalist Thierry Debbels)

Tot slot, volgende erg interessante, gratis te downloaden, rapporten/papers (in Pdf-formaat) van twee Nederlandse, beleidsvoorbereidende en -ondersteunende instellingen zijn ook een must voor wie met kennis van zeken over de materie wilt (mee)praten:

- Advies Duurzame globalisering: een wereld te winnen (Sociaal Economische Raad – Nederland)

- Doing Good or Doing Better (Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid-Nederland)

]]> Niet van de poes http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A66A59 Marc Ernst Fri, 30 Oct 2009 00:00:00 GMT Poesen (de dieren en vrouwelijke geslachtsorganen ofte kutjes) en muziek: het is een tot de verbeelding sprekende combinatie. Daar pikt de song 'Pussy' van de Duitse metal-band met gothic-trekjes Ramstein gretig op in. De bijhorende videoclip doet dat zo mogelijk nog meer. Van dat filmpje bestaan twee versies : een 'gekuiste' die in de meeste landen, ook bij ons, de buis haalde en een ongecensureerde die enkel in een aantal Oost-Europese landen vertoond werd.

Die laatste is nogal 'expliciet ' en bevat een aantal beelden, waaronder enkele piemels en wat BDSM-toestanden, die voor de censoren van MTV en andere TMF's niet door de beugel konden en nog steeds niet kunnen. De clip is wat cheep en duidelijk niet door David Lynch gemaakt (die wel Ramstein-muziek gebruikte voor zijn film Lost Highway), maar dat mag de pret niet bederven. Als curiosum heeft hij een bepaalde waarde.

Voor de muziek zelf moet men hem niet bekijken/beluisteren. Zelfs binnen het al niet echt indrukwekkende Ramstein-repertoire is de song ‘Pussy’ een erg mager beestje. U hebt het begrepen: Ramstein is niet bepaald mijn kopje thee. In het tanzmetal-genre, waar ik tuk op ben, is het alles behalve mijn lievelingsgroep. Geef mij op dat vlak maar DAF (Deutsch Amerikanische Freundschaft) of Die Krupps.

Maar mijn voorkeur gaat uit naar die ander Duitse groep die ook met een industriële sound startte en daar met de jaren meer en meer van afweek: Einstürzende Neubauten. En mijn absolute topper op het vlak van industrial bands zijn de Slovenen van Laibach. Al zijn dat eigenlijk 'geëvolueerde' of zelfs ex adepten van het zogenaamde drilboren-en-ketels-geluid. Laibach bengt tegenwoordig zelf muziek van Bach (à la façon de Kraftwerk weliswaar). Zowel Einstürzende Neubauten als Laibach zijn niet enkel interessant omwille van hun eigenlijke muziek (de vroegere en huidige, in het geval van Einstürzende Neubauten vooral die uit hun beginjaren), maar ook wegens hun muzikale ontwikkeling. Al is die van Laibach het boeiendst. De groep 'op zich' ook trouwens: Laibach is veel meer dan een stel muzikanten, het is een heus cultuurproject. Ja zelfs een 'totaalproject', met inbegrip van een eigen filosofie (in de betekenis van wereldbeschouwing) en een eigen, weliswaar denkbeeldige, staat met 'echte' identiteitskaarten.

- De ongecensureerde versie van Pussy: http://strela.tv/video/xRUyXbM8ai

- De gecensureerde versie er van: http://www.youtube.com/watch?v=G1IDwG5AuHc

De directe aanleiding van dit stukje is het artikel van Sasha Van der Speeten  in De Standaard over het gebruik van poezen op platenhoezen: ("This pussy belongs to me”). Kurt Overbergh heeft er zelf een tentoonstelling (MEOW 002) over opgezet. Ze loopt nog tot 31 december.

MEOW 002 - A cat sleeve exhibition, in Tune Up (Melkmarkt 7), Antwerpen. Van 3 november tot 31 december.

]]> Rechter De Tandt : een kat in het nauw ? http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A66A5D Marc Ernst Sat, 24 Oct 2009 00:00:00 GMT “De pers heeft me gelyncht. Sommige journalisten verdienen duidelijk wat lessen in deontologie”, verklaarde rechter Francine de Tandt gisteren nog hooghartig in De Tijd. De krant die tussen haakjes de hele affaire uitbracht, die m.a.w. aan de basis ligt van wat ze ten onrechte een lynchpartij noemt.

De Tandt deed bovenstaande uitspaak nadat het hof van Cassatie eergisteren haar schorsing als voorzitter van de Brussels rechtbank van koophandel had ongedaan gemaakt.

Dat was het gevolg van een procedurefout. Het hof ging er verkeerdelijk van uit dat het niet nodig was om De Tandt uit te nodigen voordat de schorsing werd verlengd. Of vergat dat stomweg te doen.

Ondertussen is De Tandt opnieuw geschorst. Deze nieuwe schorsing is, volgens La Libre Belgique, gisteren uitgesproken louter op basis van het feit dat er (ook) een strafonderzoek tegen haar loopt. De duurtijd van deze nieuwe schorsing bedraagt slechts tien dagen.

Het gegeven van die procedurefout viel gisteren tussen de plooien van het nieuws (ook op de VRT). Evenals de achtergondinformatie dat het ongedaan maken van de schorsing door cassatie enkel op procedurele grond kon gebeuren. Ook dat werd niet vermeld. Cassatie oordeelt immers nooit over de grond van een vonnis, enkel over het al dan niet respecteren van de procedureregels tijdens de rechtsgang.

Tijdens diverse nieuwsuitzendingen op VRT-radio etaleerde de journalist van dienst gisteren ook gebrek aan deskundigheid en/of zijn falend geheugen door het altijd te hebben over een ‘collega rechter’ bij wie De Tandt een lening heeft lopen (en die een hypotheek op haar huis heeft). In werkelijkheid betreft het Luc Vergaelen, een ‘zakenman’ die zij als gerechtelijk expert aanstelde. Een gerechtelijk expert is geen rechter, verre van.

Tot slot nog dit: het is niet aan De Tandt om te bepalen of sommige journalisten een loopje namen met hun professionele gedragsregels. Dat kan enkel de Raad voor Journalistiek (RvJ). Als ze vindt dat dit het geval is, moet ze maar klacht indienen bij die instantie.

Als ze bovendien meent dat haar rechten als individu geschonden werden, dient ze naar de rechtbank te stappen.

Tot zover bekend, heeft de Tandt enkel journalist René De Witte van P-magazine gedagvaard wegens o.a. ‘laster en eerroof’, samen met Uitgeverij De Vrije Pers – de uitgever van het blad. Dat gebeurde na de publicatie van het onthullende artikel van De Witte 'Het criminale systeem rond handelsrechter De Tandt'.

De kans is echter erg groot dat ze terzake juridisch in het zand zal bijten. Anders gezegd: de kans dat journalist De Witte veroordeeld zal worden is zeer klein, tot quasi onbestaande. En mocht dat wel het geval zijn, wordt dat vonnis met een aan de zekerheid grenzende waarschijnlijkheid in hoger beroep verbroken. En terecht !

Dat wild om zich heen slaan van rechter de Tandt heeft alles weg van de gebruikelijke rare spongen van een kat in het nauw, van de spreekwoordelijke hoogmoed voor de val.

]]> Lire Collier, c'est toujours rire un peu * http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A66A5E Marc Ernst Wed, 21 Oct 2009 00:00:00 GMT In De Morgen van vandaag schrijft Rudy Collier, ook wel Rudy Colère genoemd wegens zijn opvliegend karakter, de hoofdredacteur van het De Morgen-magazine, dat sinds hij weg is bij de Antwerpse regionale tv-zender ATV, waar hij hoofdredacteur was, 'het niveau er enkel maar is op vooruitgegaan'. Dat doet hij zonder enige ironie, bloedserieus. Wat een zelfkennis, wat een nederigheid. Dat zijn we niet gewoon van deze scribent die, volgens wie hem een beetje kent, slechts in drie dingen is geïnteresseerd: Antwerpen, de media en hemzelf. Boze tongen beweren dat eigenlijk vier zaken zijn belangstelling wegdragen en dat die vierde Johny Walker heet.

De vaststelling van het verband tussen de toename van de kwaliteit van een medium en het vertrek van Rudy Collier aldaar geldt niet enkel voor ATV maar voor alle media waar de man werkte. En dat zijn er nogal wat: o.a. Koerier, De Krant, De Morgen zelf, Radio Antwerpen, Stadskrant Metro - een toenmalige Antwerpse editie van De Morgen.

Slechts een keer was dat niet het geval: bij zijn vertrek bij Mediaxis, het huidige Sanoma Belgium (de uitgever van o.m. Humo), waar hij de lancering van een concurrent van Knack voorbereidde/begeleidde. Maar die uitzondering is ook verklaarbaar: het magazine is immers nooit verschenen.

P.S. Tim F. Van der Mensbrugghe, een ex De Morgen-eindredacteur (en slachtoffer van de domme sanering- en ontslagronde van de huidige hoofdredactie), portretteerde op zijn blog Collier trefzeker in een verslag over een personeelsvergadering bij de krant. Letterlijk (door de man te fotograferen) en figuurlijk (door zijn interventie quasi woordelijk neer te pennen). Van der Mensbrugghe deed dit op zijn typische en onnavolgbare manier: genadeloos en sarcastisch, maar met stijl. Ook andere De Morgen-redacteurs die de reorganisatie gunstig gezind waren (of althans niet openlijk contesteerden) werden in dat zelfde verslagje op magistrale wijze in hun hemd gezet. Zie: http://mensbrugghe.wordpress.com/2009/05/19/moedige-mensen/

* Deze titel is een knipoog naar de Franse uitdrukking 'Partir, c'est toujours mourir un peu'. Rudy Collier schreef, in maart 2001 in De Morgen (hij was toen zowat een jaar hoofdredacteur van de krant), een opiniestuk met de titel 'Le VRT c'est aimé un peu', op zijn beurt een verwijzing naar het Franse gezegde. Die 'aimé' was Aimé Van Hecke, vandaag de grote baas van Sanoma Belgium, toen consultant bij de VRT waar hij een paar jaar later trouwens 'directeur televisie' werd.

Het opiniestuk van Collier was een regelrechte karaktermoord, weliswaar onder het mom van een opinie, met beschuldigingen over belangenvermenging.

Het stuk bevatte zowat 15 materiële fouten (ook inzake de voorbeelden die de belangenvermenging moesten hard maken), wat De Morgen trouwens een recht van antwoord kostte (waarvan de publicatie niet goedschiks gebeurde, nogal veel voeten in de aarde had).

]]> Debat n.a.v. 'Lange Wapper'-referendum: verbeter, verdiep, verfijn de democratie http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A61A56 Marc Ernst Mon, 19 Oct 2009 00:00:00 GMT Een Facebook-relatie van me postte vanochtend het volgende :'Verbied volksraadplegingen of maak de stemming verplicht !'

Ik antwoordde hem: Wellicht is je standpunt ingegeven van uit de (vast)stelling dat het referendum in Antwerpen niet voldoende duidelijkheid heeft verschaft. Ik ben het daar oneens mee, maar alles kan beter. Ook de democratie. Die kan verbeterd, verfijnd, verdiept worden.

Referenda zijn slechts een van de talrijke middelen daartoe. En verre van het beste. Er dienen andere/betere methoden van participatieve en consultatieve democratie ontwikkeld/gebruikt.

Dat kan onder meer door co-makership van beleid: doelgroepen en stakeholders van maatregelen en beleid in een vroeg stadium betrekken bij de beleidsontwikkeling. Dus van voor er heus beleid is, van in de fase van de totstandkoming van dat beleid.

Wat echt noodzakelijk is, en werkelijk zode aan de dijk zou brengen, is:
- het omvormen/vereenvoudigen van de instellingen (verminderen aantal politici en bestuurlijke lagen, afschaffen kabinetten.)
- het grondig omvormen van de politieke en electorale spelregels (afschaffen van kopstem en opvolgers bij de verkiezingen, tweede stemronde nadat de partijen bekend gemaakt hebben met wie ze willen regeren, afschaffen van de stemplicht)
- het omzetten van blanco-stemmen in lege zetels in kamer en senaat (iets wat NV-A trouwens voorstelt).

De overheid zou ook meer, en vooral slimmere, inspanningen moeten leveren op het vlak van de politieke/maatschappelijke informatie, sensibilisatie en 'educatie' van de burger. M.a.w. op het vlak van overheidscommunicatie. Onder meer door, meer dan nu, intermediaire kaders/lagen maar tevens doelgroepen/stakeholders daarbij te betrekken. En door de overheidsvoorlichting meer interactief te maken en af te stemmen op de reële informatienoden. Nu is het te veel een zaak van subsidiëring van de media en van politieke beïnvloeding of erger (propaganda dus).

Wat ik hier boven schrijf, zijn stuk voor stuk inzichten die onder politicologen en communicatiedeskundigen (echte, geen reclamejongens) ruime aanhang kennen en gedeeld worden. En waarvan het nut en de effectiviteit wetenschappelijk onderbouwd/bewezen is.

Maar wetenschappelijke inzichten/bewijzen en beleid(svoering): in dit gezapige, lichtjes lamlendige/corrupte, landje aan de Noordzee is het nog minder dan elders een evidentie of geslaagde combinatie - zeker in vergelijking met Nederland of de Scandinavische landen.

Dat blijkt onder meer ook in het debat over de Lange Wapper. Inzichten van specialisten zoals professor Georges Allaert (specialist ruimtelijke planning universiteit Gent) is in deze kwestie uiterst relevant en vernieuwend (overstijgt de discussie/patstelling tunnen/burg) zijn in deze niet gekend, laat staan dat er rekening is mee gehouden.

We hebben de politici die we verdienen, maar het lijkt er op dat we opgescheept zitten met zowat de minst intelligente/interessante van West-Europa.

Zie http://www.dignitadoc.be/Opkomstplicht.htm wat betreft een interessante mening en talrijke links over het onderwerp verdieping/verbetering van de democratie.

]]> Wat 'Koppen' niet vertelde over Eddy Hermy, de kopman van het N-SA. (Namelijk dat zijn roots bij extreemlinks liggen) http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A66A5F Marc Ernst Sun, 18 Oct 2009 00:00:00 GMT Vorige donderdag zond het één-programma 'Koppen' een reportage uit over een (internationale) bijeenkomst in Oostkamp van de rechtsrevolutionaire groepering N-SA (Nieuw-Solidaristisch Alternatief).

Daarbij werd onder meer, weliswaar erg kort en oppervlakkig, ingezoomd op het verleden van kopman Eddy Hermy. Meer bepaald op zijn lidmaatschap van de Vlaamse Miltante Organisatie (VMO), een gewelddadige uiterst-rechtse en zelfs ronduit neonaziorganisatie die in de jaren tachtig ontbonden diende te worden want door de rechtbank als privé-militie bestempeld werd. Eigenlijk was de VMO in essentie een stelletje politieke malloten, om niet te zeggen vereniging van (uiterst-rechts/neonazi) tuig van de Richel.

Ook Hermy zijn talrijke veroordelingen wegens geweld werden in Koppen vermeld.

Hermy is inderdaad niet bepaald een koorknaap. (Dat is in deze context een knoet van een eufemisme).

Zo maakte hij onder meer deel uit van het achtkoppige commando dat op 2 februari 1980 de toenmalige linkse boekhandel 'De rode mol' in Mechelen aanviel. Er vielen daarbij twee gewonden en de materiële schade was aanzienlijk. Voor zijn aandeel in deze gewelddadige raid werd Hermy veroordeeld door de correctionele rechtbank van Mechelen. En dat is slechts een van de vele gewelddadige acties waarbij de man betrokken was en al dan niet voor veroordeeld werd. In bijna alle gevallen waren die gericht tegen linkse/progressieve mensen (doorgaans lid van een of andere dito organisatie).
 
Wat de VRT-journalisten blijkbaar niet wisten - in elk geval niet vermeldden-  is het feit dat Hermy zijn roots bij extreemlinks liggen. Meer bepaald bij de maoïstische organisatie AMADA (Alle Macht Aan De Arbeiders), de voorloper van de huidige PvdA (die naar eigen zeggen echter niet langer extreemlinks is en haar dito verleden/imago probeert van zich af te schudden.

Nochtans is dat uiterstlinkse verleden van Hermy niet echt een geheim. Mits wat zoekwerk via google kan men daar op het internet alvast een en ander over vernemen.

Maar niet alles en zeker niet sommige saillante weetjes over 's mans  vroegere, evenwel kortstondige, linkse politieke leven, viel op het internet te vernemen.

Zo was er, tot vandaag, geen spoor terug te vinden van een artikel dat in 1981 gepubliceerd werd in het toenmalige weekblad 'Rood' en waarin uitgerekend die linkse/maoïstische antecedenten voor het eerst onthuld werden

Dat Rood-artikel zat in mijn archief. Ik heb het gescand en online gebracht. Het was Rood dat in 1981 voor het eerst Hermy zijn vroegere maoïstische sympathieën onthulde.

Nadien duurde het jaren, tot ergens halverwege de jaren negentig, voordat die informatie ook in de mainstraim-media verscheen. Zelfs in het boek 'Extreemrechts en de staat' dat eveneens 1981 verscheen - een soort van radioscopie van extreemrechts in ons land zoals het zich destijds manifesteerde -  werd geen melding over gemaakt over wat voorafging aan Hermy zijn uiterstrechtse opvattingen.

(De kans dat de auteur van het desbetreffende hoofdstuk van het boek, Jan Cappelle, vandaag directeur van de directie private veiligheid van de FOD Binnenlandse Zaken, geen weet had van die inlichting is erg klein. Daarom is het des te verwonderlijk dat hij er geen melding over maakte. Maar misschien deed hij dat wel en werd deze informatie 'weggecensureerd' door de uitgever, de aan de PvdA gelieerde uitgeverij EPO. Men kan zich inbeelden dat die dergelijk 'vervelende' revelatie over Hermy liever niet in het boek gepubliceerd zag.)

Het was met name Douglas De Coninck die medio de jaren negentig in De Morgen het maoïstische verleden van Hermy opnieuw, en dit voor het eerst in een gevestigd medium, oprakelde. Dat De Coninck daar weet van had, heeft vermoedelijk te maken met het feit dat beiden van Oostende afkomstig zijn.

In dat artikel in Rood werd onder meer onthuld dat Hermy als Amada-lid in 1975 ontslagen werd bij Oostend Board. Een onderneming waar hij touwens ABVV-afgevaardigde was. Tevens valt er in te lezen dat hij in het toenmalige Amada-weekblad regelmatig sociaal-
geëngageerde gedichten publiceerde die hij ondertekende met 'een arbeider-dichter'.

Later dook Hermy op bij het Vlaams Blok, maar werd uit die partij geroyeerd omwille van zijn zelfs voor deze partij te controversieel ideeëngoed en (bruin) aangebrande reputatie.

Wat zijn huidige politiek-maatschappelijke opvattingen en bij uitbreiding die van de NS-A precies zij, is niet makkelijk te resumeren. Het is een bizarre cocktail van allerlei inzichten en theorietjes die her en der 'geleend' en samengevoegd werden tot een vrij eclectisch geheel.

De ingrediënten er van zijn: virulent maar primair/primitief antikapitalisme, antiglobalisme, revolutionair romantisme, antisemitisme en een forse anti-Israël-houding (al dan niet verhuld door of aangevuld met een laagje misbegrepen antizionisme), solidarisme (of wat men daar over uit de lectuur van de geschriften van Joris Van Serveren heeft onthouden/begrepen)  antiparlementarisme, een eenzijdige interpretatie/lectuur van het communitarisme, populisme en zelfs een bruine variant van het ecologisme.
Klik hier voor de beginselverklaring van de NS-A.

P.S. Klik hier voor het persbericht dat de NS-A verspreidde n.a.v. de koppen-reportage.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Eddy Hermy: niet de enige die van uiterstlinks naar extreemrechts evolueerde

Behalve Hermy zijn er wel meer politieke activisten die van extreemlinks naar extreemrechts zwenkten. Zowel in binnen als buitenland zijn daar voorbeelden van te vinden.

In eigen land maakte onder meer Luk Dieudonné de zelfde opmerkelijke wending mee. Dieudonné, net als Hermy tevens een mededader van en co-veroordeelde voor de aanval op 'De rode mol', was in de jaren zeventig nog actief in kringen van het 'Groot Arbeiders Komitee' (GAK) en van het anarchistisch collectief  'Revolutionaire Raden Socialisten'. Ook dat werd in 1981 in het Rood-artikel voor het eerst onthuld. En staat evenmin in 'Extreem-rechts en de staat'. Dieudonné is, in tegenstelling tot Hermy, altijd lid gebleven van het Vlaams Blok/Belang. Tot op vandaag werkt hij op de ledenadministratie van die partij.

Het meest gekende, en meest recente, buitenlandse voorbeeld van dergelijke opmerkelijke politiek-ideologische omslag is Host Mahler.

In de jaren zeventig was Mahler lid van de Rote Armee Fraktion (RAF).

In 1969 trad hij op als advocaat van Andreas Baader (de RAF bestond toen nog niet en zelfs de Baader-Meinhof-groep was nog niet gevormd). Baader stond terecht wegens brandstichting in een warenhuis in Frankfurt am Main in de nacht van 2 april op 3 april 1968. Hierbij was ook het latere RAF-lid Gudrun Ensslin betrokken.
Voor de extreem-linkerzijde van de toenmalige buitenparlementaire oppositie in Duitsland, fractie die relatief snel naar het terrorisme afgleed was, deze brandstichting een heuse 'revolutionaire daad'.

Later werd Mahler veroordeeld tot tien maanden celstraf vanwege zijn aandeel in de rellen naar aanleiding van de aanslag op de linkse studentenleider Rudi Dutschke in 1968. Na het uitzitten van zijn gevangenisstraf vertrok hij samen met Baader, Ensslin en Ulrike Meinhof naar Jordanië * voor een militaire training en werd hij op die manier actief lid van de RAF.

(Dit alles wordt uitvoerig uit de doeken gedaan in de dit jaar verschenen film 'Het Baader-Mainhof complex', gebaseerd op het gelijknamige boek van de hand Stefan Aust. Aust was in de jaren zestig-zeventig, samen met de toenmalige journaliste en latere terroriste Ulrike Meinhof, journalist bij het linkse weekblad Konkret. Aust zou later voor het gerenomeerde Duitse magazine Der Spiegel werken, waar hij opklom tot hoofdredacteur. Sinds vorig jaar is hij met pensioen.)

Malher werd in 1973 veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf en later kwamen er daar nog eens 14 bij voor zijn aandeel bij de oprichting van de RAF en wegens betrokkenheid bij een reeks overvallen.

Hij bekeerde zich in de gevangenis in 1974 tot het maoïsme en werd lid van de Marxist-Leninistische/Maoïstische Kommunistische Partei Deutschlands (KPD), de Duitse evenknie van het toenmalige Amada in ons land.  Zijn maoïstische periode was echter van korte duur want drie jaar later keerde hij, nog steeds van uit de gevangenis, de KPD de rug toe.

(De KPD kende eind van de jaren zeventig een ideologische ontreddering, deels als een (laat) gevolg van 'totalitarisme'-kritiek die, onder impuls van de zogenaamde (Franse) 'nieuwe filosofen' (zoals André Glucksmann en Bernard-Henry Levy), sinds enige jaren woedde in progressieve kringen in West-Europa. In de loop 1980 ontbond de KPD zich. In de jaren 1980-1983 kende de nog niet lang opgerichte PvdA - de partij werd opgericht in 1997 - ook een ideologische crisis, net als de meeste revolutionaire/maoïstische bewegingen in West-Eurpa. Tal van leden verlieten bijgevolg de organisatie. In sommige streken tot 25 procent van de militanten blijkens een document uit 1983 van de hand van toenmalig PvdA-voorzitter Ludo Martens - 'De crisis in de revolutionaire beweging in Europa').

In 1980 kwam Mahler vroegtijdig vrij. Vanaf dan evolueerde hij geleidelijk aan naar extreemrechts.

De voormalige extreemlinkse en zelfs terroristische activist werd een virulent negationist (ontkenner van de Jodenvervolging en Holocoust: het uitmoorden van zowat zes miljoen joden door de nazi's - een historisch onweerlegbaar feit) en antisemiet. De constante in zijn ideeëngoed is zijn (primair) anti-Amerikaanisme en dito antikapitalisme.

Eind van de jaren tachtig werd hij lid van de extreemrechtse NationaalDemocratische Partij (NPD), waarvoor hij als advocaat optrad.

Vanaf 1988 was Mahler immers weer werkzaam als advocaat. Gerhard Schröder, zijn vroegere advocaat die ondertussen Bondskanselier geworden was (inmiddels is hij opgevolgd door Angela Merkel), had hem hierbij geholpen. Tegenwoordig is Mahler echter advocaat af, want levenslang geschorst door de Duitse order van advocaten.

Op 25 februari 2009 werd Mahler na een langslepend proces nogmaals veroordeeld. Deze keer tot zes jaar celstraf voor het ontkennen van de Holocaust en wegens aanzetten tot rassen- en Jodenhaat.

Tot slot: Mahler en Eddy Hermy/de NS-A zijn geen onbekenden voor elkaar. Op 11 oktober van vorige jaar was Mahler gastspreker op een congres van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (NS-A). Het thema van de bijeenkomst was: Voor ons volk, tegen het kapitaal.

(Wie denkt dat enkel politieke mafkezen als Mahler te gast zijn op activiteiten van de NS-A, heeft het fout: zaterdag 3 oktober laatstleden nam Vlaams Belang-parlementslid Pieter Huybrechts, een onversneden fascist maar dan in een maatpak, als (enige) gastspreker deel aan een debat georganiseerd door het de N-SA.  Hermy en Huybrechts kennen elkaar van bij de VMO. Net als Hermy is Huybrechts eveneens een gewelddadige uiterstrechtse fanaticus met een strafblad.)

Het fenomeen van ex communisten, die evolueerden naar extreemrechts en naar het fascisme is zo oud als de communistische beweging zelf. Vooral de Franse KP kenden een relatief hoog aantal kaderleden die eindigden in fascistische vaarwaters (onder meer Driot, Célor, Barbé en Bartelémy).

De oud-maoïsten (en bij uitbreiding dito communisten en trotskisten), in binnen en buitenland, wier politieke denkbeelden en carrière zich ontwikkelde richting democratisch rechts zijn echter veel talrijker dan diegenen die in extreemrechtse vaarwaters of erger terecht kwamen. In eigen land zijn er meerdere dergelijke, al dan niet gekende, voorbeelden.

Het meest gekende internationale voorbeeld is ongetwijfeld dat van EU-voorzitter Jose Emanuel Barroso: tijdens de periode van de Anjerrevolutie in Portugal (1994) was de toen achtienjarige Barosso actief bij de Portugese maoïstische organisatie MRPP (Movimento Reorganizativo do Partido do Proletariado). Enkele jaren later sloot Barosso aan bij de centrum-rechtse Partido Social Democrata (die in tegenstelling tot wat haar naam laat vermoeden geen socialistische of zelfs niet eens een sociaal-democratische partij is). Voor hij in 2004 voorzitter werd van de Europese Commissie, was hij in eigen land achtereenvolgens Staatssecretaris voor Buitenlandse Zaken (1987-1992), Minister van Buitenlandse Zaken (1992-1995) en Premier (2002-2004)


* Ook sommige Belgen uit extreemlinkse kringen volgende in die jaren een (quasi) militaire opleiding in guerrilla-technieken in Palestijnse trainingskampen in Libanon (eerder bij het FPLP van Georges Habache of het maoïstisch-geïnsireerde FDLP van Nayef Hawatmeh dan bij Fatah van Arrafat).

De mystificatie van het Palestijnse verzet in combinatie met de rabiate, ongenuanceerde anti-Israël en antizionistische standpunten (die soms op het randje zijn van het antisemitisme), aangevuld met een portie tiermondistisch revolutionair romantisme met inbegrip van een zeker fascinatie voor 'revolutionair geweld', door een bepaalde linkerzijde in ons land vindt wellicht daar zijn oorsprong.

]]> werktitel.be: een welgekomen aanvulling op de mainstream-media http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A61A57 Marc Ernst Thu, 15 Oct 2009 00:00:00 GMT OK, werktitel.be is meer bescheiden dan mediaparts.fr. Maar desondanks is het een welgekomen aanvulling op de mainstream media (in zijn huidige vorm is het er geen ‘alternatief voor’).

De uitgangspunten van werktitel.be doen me een beetje denken aan die van het toenmalige BPA (BevrijdingsPersAgentschap) uit de jaren zeventig (tot begin van de jaren tachtig) uit vorige eeuw. Klik hier voor de geschiedenis van BPA (en zijn Franstalige pendant APL).

Hopelijk zal werktitel.be uitgroeien tot een volwaardige digitale opvolger van het toenmalige BPA-bulletin. Ik krijg er zowaar een nostalgische opwelling van :-)

Noten

- De oprichter van mediaparts.fr, Edwy Plenel, is een voormalig onderzoeksjournalist bij en werd later hoofdredacteur van Le Monde. Plenel, die bij Le Monde onder meer het opblazen van de Greenpeace-boot Rainbow Warrior door de Franse geheime diensten (in de Mitterand-periode) onthulde, was tot eind jaren zeventig lid van de trotskistische Ligue Communiste Révolutionnaire (de pendant van de Revolutionaire Arbeiders Liga (RAL) in Vlaanderen). Hij beschreef zijn gauchistisch verleden uitvoerig in het boek  ‘Secrets de jeunesse’ dat in 2001 verscheen.

Pittig weetje: Plenel schreef in het LCR-blad ‘Rouge’ onder de schuilnaam Joseph Krasny. Een beetje zoals de toenmalige De Standaard-journalist Freddy De Pauw in de jaren zeventig-tachtig in het RAL-blad ‘Rood’ schreef onder het pseudoniem Harry Mol.

- Mediaparts.fr, dat betalend is (9 euro/maand of 50 euro/jaar) telde, na 1 jaar (in december 2008) 14.000 abonnees. Er zijn er 60.000 nodig om break even te draaien. De doelstelling is, om na drie jaar, 60.000 betalende gebruikers te tellen. Het initiatief kon, bij zijn lancering, rekenen op een startkapitaal van bijna 3 miljoen euro. Dat werd ongeveer voor de helft bijeengebracht door de vijf stichters (Penel zelf investeerde 550.000 euro). De rest was afkomstig van diverse personen die zich verenigden in de vennootschap 'Société des Amis de Mediapart'. Onder meer de grote baas van communicatie- en reclameconcern Publicis, Maurice Levy, werd er aandeelhouder (in casu voor 5000 euro).

- Voormalige/bekeerde Franse trotskisten weten blijkbaar hoe je zakelijk initiatieven tot een groot succes moet maken. Kijk maar naar FNAC, ook een geesteskind van twee Franse ‘ancien trotskars’.

]]> Over (gevallen) SP.a-prinsen en een ex. SP.a-voorzitter en vice premier die de zaken ietwat verkeerd voorstelt http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A61A58 Marc Ernst Thu, 8 Oct 2009 00:00:00 GMT Onluisterend:  'L'assassinat du prince' (in De Standaard & op standaard.be). De ‘prins in kwestie’ is Frank Vandenbroucke.

Dit onthullende artikel biedt een ontluisterende blik in de coulissen van de SP.A op basis van een uitgelekte mail.

Pittig weetje: Barteld Schutyser is werkzaam (zelfs partner) bij advocatenkantoor DLA Piper. Joost mag weten waarom De Standaard dit verzwijgt. Johan Vande Lanotte is trouwens ook verbonden aan dat befaamde Brusselse kantoor met in ons land ruim 100 medewerkers. Dat is hij via de (zijn) bvba Ghent Public Law.

Die vennootschap wordt op de website van Vande Lanotte, vreemd genoeg, voorgesteld als een spin off-bedrijf van de Universiteit Gent (waar hij docent is aan de rechtenfaculteit) maar niets is minder waar.

Ghent Public Law bvba (ondernemingsnummer 0893.306.157) kent, blijkens de statuten, twee oprichters/aandeelhouders: Johan Vande Lanotte (99 aandelen) en zijn dochter Mariëlla (1 aandeel). De zaakvoerder van de vennootschap is de gewone commanditaire vennootschap J.V.L., vertegenwoordigd door Johan Vande Lanotte. Mariëlla Vande Lanotte oefent, voor zover bekend, geen enkele functie uit bij Ghent Public Law.

Meer zelfs: deze master in de moraalwetenschappen (Univesiteit Gent) en master na master in de sociale en culturele antropologie (Universiteit Leuven), is werkzaam als project manager bij Electrawinds. Dat is de vennootschap (eigenlijk groep van firma’s) die groene stroom produceert, verdeelt en verkoopt en onder meer aan de kust zowel parken van zonnepanelen en windmolens uitbaat.

Het is natuurlijk puur toeval (en geenszins een bewijs van een vorm van nepotisme,  plutocratie of favoritisme) dat Johan Vande Lanotte voorzitter is van Electrawinds. Dochter Vande Lanotte geniet momenteel, sinds juni, van een jaartje loopbaanonderbreking bij haar werkgever en verblijft in het buitenland.

De in het kader van Fortisgate in opspraak gekomen advocaat/curator Christian Van Buggenhout (de advocaat van de Belgische staat in de Fortis-zaak en ex curator van Sabena) is eveneens partner bij DLA Piper.

Let wel: ik heb er niks tegen dat ex politici of mensen met een politiek verleden of huidig engagement werkzaam zijn in bedrijven in het algemeen en bij consultants of advocatenkantoren in het bijzonder. Maar een beetje meer transparantie (minder hypocrisie dus) op dat vlak zou welkom zijn. Naar het voorbeeld van onder meer (eigenlijk vooral) Nederland.

]]> Marc Ernst buiten vervolging voor het geheel van de (samengevoegde) strafklachten van Areopa/Ludo Pyis en Yves Paneels http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A66A5A Marc Ernst Sun, 27 Sep 2009 00:00:00 GMT
Ludo Pyis
(foto via LinkedIn)
 

Op 24/9/2009 verklaarde het Hof van Beroep te Brussel (Kamer van inbeschuldigingstelling) het hoger beroep van Areopa/Pyis ontvankelijk maar ongegrond. Daarmee bevestigde ze de eerdere beschikking van de rechtbank van eerste aanleg (Raadkamer). In die beschikking van 8/5/2009 stelde de Raadkamer van de Rechtbank van eerste aanleg van Brussel Marc Ernst buiten vervolging voor het geheel van de (samengevoegde) strafklachten van Areopa/Ludo Pyis en Yves Paneels: laster en eerroof, schending van het briefgeheim, stalking, verspreiden van onjuiste informatie en inbreuk van de wet op de eerlijke handelspraktijken.

Conform hun reputatie van heuse juridische procedureoorlogen te voeren, hebben Areopa/Ludo Pyis cassatieberoep aangetekend tegen de beschikking van het Hof van Beroep. Met een aan de zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zal het hof van Cassatie, dat zich enkel buigt over vormvereisten/procedurekwesties (en niet over de grond of inhoud van de feiten), het arrest van het Hof van Beroep, bevestigen (niet vernietigen) omdat alle vormvereisten en rechtsregels wel degelijk correct werden geïnterpreteerd en toegepast.

Eerder beet Areopa/Ludo Pyis ook al twee keer in het zand in kortgedingen om voor hen onwelgevallige artikels/blogspost van de hand van Marc Ernst offline te krijgen.

Idem dito met hun verzoek aan de raadkamer voor bijkomende onderzoeksdaden. Dat werd zowel in eerste instantie als in beroep geweigerd wegens ‘niet noodzakelijk om de waarheid te achterhalen’.

Het Hof van beroep motiveerde haar arrest als volgt: “Overwegende dat uit het onderzoek is gebleken dat de heer Ernst heeft gehandeld enkel met de journalistieke bedoeling om relevante informatie kenbaar te maken; Dat het kwaadwillig opzet, essentiëel moreel bestanddeel van het misdrijf van laster, niet aanwezig is gebleken; Dat de informatie werd verspreid na behoorlijke controle van de bronnen en met inachtneming van de voorschriften inzake journalistieke deontologie; Dat overigens de vermeende onjuistheden, na verder onderzoek door de heer Ernst, niet verkeerd bleken te zijn; Overwegende dat er dan ook tegen de verdachte geen bezwaar bestaat; Overwegende dat er dus aanleiding is tot bevestiging van de bestreden beschikking van de raadkamer, Vordert het Hof (Kamer van Inbeschuldigingstelling) het hoger beroep te ontvangen, doch ongegrond te verklaren.”

Met dit arrest bevestigt het Hof van Beroep impliciet de juistheid van mijn informatie over Areopa/Pyis en het bedrieglijke/misleidende, en dus laakbare (zeg maar ronduit ploerterige), karakter van hun juridische stappen in het algemeen en hun klacht bij de Raad voor Journalistiek in het bijzonder. Het arrest kan ook moeilijk ander geïnterpeteert worden dan een afgang voor hun raadslieden met betrekking tot de juridische en deontologische demarches tegen mij: de advocatenassociatie  Nelissen Grade (meer bepaald de juristen die zich met deze dossiers bezig hielden: Yves Nelissen Grade, Joris De Roo en Tina Merckx).

-----------------------------------------------------------------------------------------

Zie ook: Areopa/Pyis betrokken bij lasterlijke/leugenachtige website rechtvanantwoord.com

]]> Uitspraak van Febelfin-voorzitter ('We hebben het begrepen') even opportunistisch als 'Je vous ait compris' van De Gaulle http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A61A59 Marc Ernst Sun, 13 Sep 2009 00:00:00 GMT 'We hebben het begrepen' orakelt Stefaan Decraene, de wellicht (te) royaal betaalde voorzitter van Febelfin (de federatie voor de Belgische financiële sector). Dat doet hij in De Standaard. Het tegendeel blijkt echter uit het artikel waarin de maatregelen worden toegelicht die zijn club zal nemen om het vertrouwen van de klanten terug te winnen en de transparantie van de sector te vergroten.

De uitspraak van de Febelfin-voorzitter doet denken aan en heeft de zelfde kenmerken als het historische 'Je vous ait compris' van wijlen Generaal De Gaulle. Beiden zijn niet gespeend van enige demagogie, zijn weinig waarachtig en geloofwaardig.

Met de gevleugelde woorden 'je vous ait compris' wilde De Gaule in 1958, tijdens een toespraak op het Parijse Place du Forum, de voorstanders van het 'Algerie Françcaise' (tevens de tegenstanders van de onafhankelijkheid van Algerije), in het bijzonder de zogenaamde 'pieds-noirs' (de Franse burgers die in Algerije woonden, de 'kolonisten' dus) paaien. In feiten naaide hij hen een oor aan.

Want in 1962 verklaarde hij, tegen de wil van de pieds-noirs in (maar ook tegen die van menig Fransman uit het thuisland en zelfs die van een deel van de linkerzijde) Algerije onafhankelijk.

Eigenlijk was dat niet zo verwonderlijk want het standpunt van De Gaule over de 'zelfbeschikking' van Algerije, meer bepaald de noodzaak daar van, was al sinds 1943 gekend: hij was voor.

In feiten wilde De Generaal in 1958 enkel de talrijke stemmen van de pieds-noirs (meer dan 1 miljoen) bekomen tijdens het referendum (van 28 september 1958) over de nieuwe Franse grondwet. En wilde hij zich door een 'ja'-stem voor die nieuwe grondwet tegelijkertijd laten plebisciteren in zijn (nieuwe) functie van president.

Lees ook

De bankiers zijn nog geen sikkepit veranderd. En onze politici doen er niets aan (Ewald Pironet, economieredacteur Knack)


 

]]> (Dwarse) Gedachten over Tariq Ramadan en de loge http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A61A5A Marc Ernst Thu, 3 Sep 2009 00:00:00 GMT Ik las tijdens mijn solitaire lunch deze middag een interessant artikel in Vrij Nederland (print editie) over het dubbelontslag (stad Rotterdam en Erasmusuniversiteit aldaar) van islamoloog Tariq Ramadan.

Het staat, zo blijkt, ook online.
Zie: http://www.vn.nl/Binnenland/ArtikelBinnenland/HetOntslagVanTariqRamadan.htm

Het artikel stelt niet enkel pertinente vragen bij het abrupte en vreemde ontslag van Ramadan, maar ook bij de man zijn toch wel ambigue gedachtegoed.

Na dit artikel gelezen te hebben vraag ik me nog meer dan voorheen af wat de Gentse logebroeders van ‘De Zwijger’ (een werkplaats die lid is van de Grootloge van België) ertoe heeft aangezet om op 20 maart van dit jaar Ramadan uit te nodigen op wat de eerste publieke activiteit (een symposium /debat) van een logeobediëntie in dit land was. En waarom niemand, op een vraagsteller uit het publiek na (die zich echter niet erg populair maakte door het gechargeerde karakter van zijn tussenkomst, al had de man wel degelijk iets te zeggen: getuige hiervan zijn erg lezenswaardige boek ‘De malaise van de multiculturaliteit’, vorig jaar uitgegeven bij Acco), ook maar één kritische vraag had aan Ramadan of een kanttekening maakte bij zijn aanwezigheid.

Het panel dat in theorie voor een pittige gedachtewisseling ‘op niveau’ diende te zorgen bestond, behalve uit Ramadan zelf, ook nog uit Monseigneur Luc Van Looy (bisschop van Gent), Jean Paul Van Bendegem (van de organiserende logewerkplaats en hoogleraar aan de VUB), Monica De Coninck (naar verluidt ook logelid & voorzitster van het OCMW Antwerpen) en Paul Scheffer (publicist en bijzonder hoogleraar aan de Universiteit Amsterdam).

Maar het werd een makke, voorspelbare en saaie bedoening.

Van intellectueel vuur- en weerwerk, het botsen der gedachten, was tijdens het symposium weinig of niets te merken.

Het bleef bij open deuren intrappen, platitudes en obligate wederzijdse aardigheden.

Het event bevestigde wat ik van de vrijmetselarij altijd gedacht heb: een stelletje zich important voelende, in een sfeertje van geheimzinnigheid netwerkende, overjaarse boy scouts (slechts een aantal obediënties laten vrouwen toe) met een zorgwekkende hang naar carnavaleske vermommingen, met een ongezonde interesse voor symboliek en misbegrepen spiritualiteit. Een genootschap waar de opgeblazen pretenties hoogtij vieren en doorgaans omgekeerd evenredig zijn met de echte gedurfde en baanbrekende gedachten die er in hun pafferige hoofden opborrelen.

Bij zo’n club wil ik niet horen. Eigenlijk heb ik dat niet te willen, want ben nooit gevraagd om toe te treden tot deze bizarre semi-secte.

Sinds ik weet heb van het logelidmaatschap van een aantal dubieuze lieden met een even betwistbare reputatie (heuse ‘individus infréquentable’ zoals die 'zakenman' uit het Mechelse met een rist faillissementen op zijn naam) en, vooral, dat het logebroeders waren die in de jaren tachtig de opstand tegen toenmalig hoofdredacteur Paul Goossens van De Morgen organiseerden (met zijn ‘liquidatie’ als doel) omdat die te onafhankelijk en in hun ogen onbetrouwbaar was, kan ik nog slecht gevoelens van argwaan en zelfs misprijzen opbrengen voor de loge als instelling en de vrijmetselarij als fenomeen.

Pittig weetje: de poging tot ‘coup’ tegen Goossens werd aan het licht gebracht door wijlen De Morgen-journalist Walter De Bock. Deze eminente ‘investigating reporter’, een van de grondleggers en boegbeelden van de onderzoeksjournalistiek in ons land, was zelf logelid. Maar volgens de intriganten, die het hem zeer kwalijk namen dat hij hun geheime plan bekend maakte, was De Bock wegens zijn ‘verraad’ het maçonnieke licht niet langer waardig.

Als het deze half clandestien sociëteit menens is met haar wil tot openheid en transparantie kan ze alvast beginnen met haar ledenlijsten bekend te maken.

]]> Het nieuwe leven van Anissa Temsamani http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=A61A5B Marc Ernst Mon, 31 Aug 2009 00:00:00 GMT
Waarmee de Mechelse van Marokaanse origine twee zaken aantoont: dat ook sommige socialisten tuk zijn op ronkende titels en dat ze, als puntje bij paaltje komt, evenmin vies zijn van bepaalde privilegies. Want Mevrouw Temsamani, die over geen enkele relevante ervaring of dito diploma beschikt op het vlak van PR en PA, heeft haar aanstelling natuurlijk vooral te danken aan het feit dat ze de partner is van de hoofdaandeelhouder van het bedrijf.

Hopelijk verloopt deze tweede zakelijke carrière van mevrouw Temsamani succesvoller dan haar eerste. Dat was als zaakvoerder van een wassalon of van een boutique, ik herinner me de betreffende info uit het artikel in het betreurde Mao-magazine niet meer. De onthullingen in dat tijdschrift over haar professioneel verleden maar vooral in verband met een cv-leugentje met betrekking tot haar diploma’s kostten mevrouw Temsamani destijds haar kop als staatsecretaris.

Tevens mag gehoopt worden dat die nieuwe carrière iets meer indruk zal maken dan haar politieke loopbaan deed. In het laatste ‘parlementsrapport’ van De Standaard kreeg ze 3/10 voor de kwaliteit van haar parlementair werk.

Een ding is zeker: haar aanwerving zal, in een eerste fase, wellicht niet bepaald bijdragen tot het verbeteren van het (al niet bijster positieve) imago van het vak public relations en/of public affairs (P.A. is, in grote mate, het onderhouden van relaties met overheden en instellingen). Dit betekent echter niet dat Temsamani op termijn niet kan uitgroeien tot een deskundig PR & PA-specialist.
]]>