Meer info over de veroordeling:

- http://www.demorgen.be/dm/nl/989/Binnenland/article/detail/1523631/2012/10/25/Slechts-straffen-met-uitstel-voor-fraude-met-opleidingscheques.dhtml

- http://trends.knack.be/economie/nieuws/beleid/fraude-met-11-600-advies-en-opleidingcheques/article-4000173221164.htm

P.S. Van dat beroepsverbod zal Filip De Saeger geen last hebben: hij anticipeerde immers op dergelijke maatregel en zorgde er voor dat er formeel geen enkele band is tussen hem en Axicon bvba uit Schoten. Axicon is de huidige naam van het in 2006 door De Saeger opgerichte International Luxery Yacht Services (ILYS), gespecialiseerd in de verhuur van luxejachten. De huidige, officiële, zaakvoerder van Axicon, Xavier Coninkx, is echter een stroman.

Deze veroordeling van Filip De Saeger is, na het op een sisser aflopen van zijn strafklachten tegen mij wegens vermeende laster in mijn talrijke onthullende artikels over zijn zakelijke praktijken (die ik toen nog voorzichtigheidshalve als bedenkelijk omschreef maar die gezien zijn strafrechtelijke veroordeling vandag als crimineel mogen genoemd worden), andermaal een bewijs van de juistheid van mijn revelaties over de man.

Wellicht zullen er nog processen en veroordelingen volgen voor onder meer zijn betrokkenheid bij een rist andere verdachte faillissementen (HRM.net bvba, HR Partners bvba, AD Projects bvba, Immo Zonnekant nv, FKMO Partners bvba, Aurento nv, Factorum De Sterhoeve nv en  OptimaxX VOF).

Mijn niet-veroordeling voor laster in combinatie met De Saeger zijn veroordeling voor feiten die als witteboordcriminaliteit kunnen omschreven worden zijn van aard om alle anonieme onzin en vuilspuiterij die her en der nog op het web over mij te vinden is (maar waar achter het trio Filip De Saeger, Ludo Pyis en Alexander Dresen schuil gaat), omdat Google die weigert te verwijderen met als argument haar bedenkelijke opvatting over 'vrijheid van meningsuiting', naar het rijk der fabelen te verwijzen.

Voor meer info over Axicon, zie:

- http://www.hrmblogs.com/2011/02/14/hrm-net-failliet-zaakvoerder-filip-de-saeger-persoonlijk-bankroet/

- http://www.hrmblogs.com/2010/08/26/filip-de-saeger-ex-fides-consulting-twee-nieuwe-faillissementen-en-opnieuw-actief-in-de-hr-sector/

------------------------------------------------------------------

Meer artikels over Filip De Saeger:

- HRM Net failliet, zaakvoerder Filip De Saeger persoonlijk bankroet
- Filip De Saeger (ex Fides Consulting): twee nieuwe faillissementen en opnieuw actief in de HR-sector
- Filip De Saeger (ex Fides Consulting) betrokken bij nieuw faillissement (HR Partners) en gerechtelijk akkoord (AD Projects)
- Het roemloze en malafide einde van Fides Consulting
- HRM Net bvba en de website hrm.net 
- Over Fides Consulting
- Wie is Filip De Saeger?

Zie/lees ook:

- Filip De Saeger - Ludo Pyis – Alexander Dresen: drie witteboordcriminelen die Marc Ernst wilden muilkorven

De strafklachten van De Saeger tegen Marc Ernst waren: diefstal, misbruik van informaticasystemen en laster en eerroof. De eerste twee (diefstal en misbruik van informaticasystemen) waren zo licht(zinnig) – er waren volgens de kamer van inbeschuldigingstelling geen aanwijzingen voor – dat ze niet eens onderwerp werden van een doorverwijzing naar de correctionele rechtbank. Enkel voor laster en eerroof werd Marc Ernst naar de correctionele rechtbank doorverwezen. Deze doorverwijzing werd door Marc Ernst en zijn raadsman (meester Jos Vander Velpen, tevens voorzitter van de Liga voor Mensenrechten) gecontesteerd want de feiten betreffen een (mogelijk) persmisdrijf en enkel het hof van assisen is bevoegd om die te beoordelen. Het onderwerp van en de aanleiding voor die strafklacht waren diverse onthullende en kritische online artikels van de hand van Marc Ernst over de bedenkelijke zakelijke praktijken van Filip De Saeger en twee van zijn toenmalige ondernemingen (Fides Consulting in de eerste plaats).

Tegen alle verwachtingen in – want niet conform diverse rechtspraak – werd Marc Ernst in eerste aanleg veroordeeld. Die veroordeling werd echter ongedaan gemaakt door het hof van beroep. Dat volgde de argumentatie van de raadsman van Marc Ernst dat de correctionele rechtbank onbevoegd is om over de feiten te oordelen aangezien het een (mogelijk) drukpersmisdrijf betreft. En dat moet door een assisenrechtbank/volksjury worden berecht. Filip De Saeger tekende cassatieberoep aan tegen de uitspraak van het hof van beroep maar het hoogste gerechtshof van het land volgde de zienswijze van de raadsman van Marc Ernst en verbrak het arrest van het Gentse hof van beroep niet.

Het arrest van het hof van cassatie in deze zaak mag als historisch bestempeld worden want het maakt het onderscheid ongedaan dat de wetgever nog aanbracht inzake strafbare meningsuitingen in de media. Voortaan kunnen die enkel nog beoordeeld en desgevallend bestraft worden voor het hof van assisen, ongeacht het medium waarin de het meningsdelict gepleegd werd. Internetmedia genieten nu dezelfde grondwettelijke waarborgen op het vlak van persvrijheid als gedrukte en audiovisuele media.

Dit spraakmakende arrest was inmiddels onderwerp van opiniestukken van professor mediarecht Dirk Voorhoof (Universiteit Gent) in dagbladen en vakmedia zoals De Juristenkrant.

In de praktijk neemt met dit arrest van het hof van cassatie een einde aan de jarenlange juridische Calvarieberg van Marc Ernst. Belgische rechtbanken starten immers zelden of nooit een assisenproces op voor persdelicten – veronderstelde persmisdrijven, want zo lang een rechtbank zich niet over de grond van de zaak uitsprak geniet men het vermoeden van onschuld. Sinds Wereldoorlog II werd nog maar een persmisdrijf voor het hof van assisen gebracht. (Tussen haakjes: door de slordige opstelling van het arrest van 6 maart schendt het hof van cassatie dat vermoeden van onschuld van Marc Ernst want laat uitschijnen dat er wel degelijk sprake is van laster en eerroof daar waar dat nog dient bewezen te worden, desgevallend door het assisenhof - wat dus niet zal gebeuren. Deze nonchalance heeft echter geen enkel praktisch gevolg. Al zou men er de overheid voor kunnen dagvaarden en een schadevergoeding eisen en de zaak wellicht met twee vingers in de neus winnen).

De Saeger gedagvaard

Terwijl de juridische perikelen van Marc Ernst als gevolg van de strafklachten van Filip De Saeger van de baan zijn (tevens die naar aanleiding van de strafklachten van de eveneens bedenkelijke ‘zakenman’ Ludo Pyis – verder meer hier over), ziet Filip De Saeger zich geconfronteerd met een eerste en wellicht niet het laatste proces dat te maken heeft met zijn weinig koosjere zakelijke praktijken van de voorbije jaren.

Filip De Saeger werd immers door de correctionele rechtbank van Antwerpen gedagvaard. De inleidende zitting had plaats begin maart maar er werd uitstel gevraagd en verkregen tot zes september aanstaande. De tenlasteleggingen tegen De Saeger betreffen onder meer  valsheid in geschriften, oplichting,  subsidiefraude, en faillissementsfraude. De dagvaarding telt niet minder dan twintig pagina. Tevens werden negentien andere verdachten in beschuldiging gesteld voor diverse misdrijven:  De Saeger zijn echtgenote, zijn toenmalige rechterhand, zijn boekhouder en 17 klanten van Fides Consulting. Die laatsten worden verdacht van medeplichtigheid aan het door Fides Consulting, het wijlen adviesbedrijf van Filip De Saeger, opgezette mechanisme van fraude met de advies- en opleidingscheques van de Vlaamse Overheid (de voorganger van de huidige KMO-portefeuille).

Deze tenlasteleggingen ten aanzien van Filip De Saeger geven aan dat de feiten die Marc Ernst in zijn artikels onthulde met betrekking tot de fraude met die advies- en opleidingscheques wel degelijk verdacht zijn en wellicht ook onwettelijk.

Het is opmerkelijk dat het dossier van deze subsidiefraude en dat van het faillissement van Fides Consulting samen voor de rechtbank komen (al werden ze ook al in onderzoeksfase samengevoegd).

Naar alle waarschijnlijkheid, niet in het minst gezien de ijver van de parketten om georganiseerde/frauduleuze faillissementen aan te pakken, zullen er nog andere gedingen tegen De Saeger volgen. Na het verdachte faillissement van Fidess Consulting (in 2006) gingen er immers nog negen andere van zijn bedrijven of ondernemingen op de fles waarmee hij kan in verband worden gebracht (al werd er soms moeite gedaan, onder meer door het gebruik van stromannen, om elke betrokkenheid te verhullen): HR Partners bvba (9/6/2009), AD Projects bvba (12/8/2010), Immo Zonnekant nv (19/8/2010), FKMO Partners bvba (30/11/2010), Aurento nv (12/1/2011), Factorum De Sterhoeve (18/1/2011), HRM Net bvba (18/1/2011) en OptimaxX VOF (24/1/2011) en Aurento bvba (12/1/2011). Het vergt weinig onderzoek om vast te stellen dat aan al deze faillissementen een reukje hangt en er manifeste onregelmatigheden gebeurden (zoals ontduiking van activa). Marc Ernst leverde in zijn artikelen daar aanwijzingen voor en zelfs bewijzen van.

In totaal mag De Saeger eigenlijk niet negen maar tien faillissement op zijn naam schrijven. Want in 2001 ging immers ook zijn firma Mobiclub-Mobishop nv kopje onder. Dat faillissement leverde hem trouwens zijn eerste correctionele veroordeling op.

Verwacht mag worden dat de verschillende parketten die de diverse faillissementen van De Saeger zullen beoordelen niet bepaald geneigd zullen zijn tot veel inschikkelijkheid. Illustratief in dat verband is niet enkel de relatieve snelheid en grondigheid waarmee het Fides-faillissement werd onderzocht maar ook het feit dat de Saeger en zijn echtgenote Carina Dom in hun hoedanigheid van bestuurders van de VOF OptimaxX door (een vonnis van) de rechtbank van koophandel van Dendermonde niet verschoonbaar werden verklaard. Ook de snelheid waarmee dat vonnis werd geveld valt op (amper 3 maanden na het faillissement). De Saeger en Dom gingen tegen dat vonnis in beroep maar de rechtbank besliste om dat beroep niet te behandelen zolang er rechtszaken tegen De Saeger en Dom lopen. Ondertussen blijft het vonnis echter van kracht en dat kan nog knap lastig worden voor de huidige en toekomstige zakelijke initiatieven waarmee ze betrokken zijn (of kunnen mee gelinkt worden).

Tegen de bestuurders en zaakvoerders van vennootschappen die een zware fout hebben begaan die heeft bijgedragen tot het faillissement (wat in het OptimaxX-dossier volgens de rechtbank het geval is), en die dus niet verschoonbaar zijn verklaard, kan door zowel de curator als door elke schuldeisers (en dus ook door de fiscus) een vordering worden ingesteld die bepaalt dat de zaakvoerders een deel of het geheel van het passief van het faillissement uit eigen zak dienen te betalen. In het geval van OptimaxX is dat passief, voor De Saeger zijn doen, weliswaar erg bescheiden maar de firma stond wel borg voor diverse leningen.

In dat verband is het erg belangrijk dat de gerechtelijke diensten de banden kunnen aantonen tussen De Saeger en diverse van zijn huidige maar door het gebruik van stromannen verhulde zakelijke activiteiten. Een van die bedrijvigheden is de bvba Axicon uit Schoten.

In volgende twee artikels leverde Marc Ernst ernstige aanwijzingen zo niet staalharde bewijzen van de link tussen De Saeger en Axicom:
- Filip De Saeger (ex Fides Consulting): twee nieuwe faillissementen en opnieuw actief in de HR-sector
- HRM Net failliet, zaakvoerder Filip De Saeger persoonlijk bankroet

Het is erg waarschijnlijk dat ook de overige faillissementen van De Saeger na dat van Fides Consulting onderwerp worden van gerechtelijke onderzoek en nadien van vervolging. Tevens is het erg plausibel dat in het zog van die mogelijke rechtszaken diverse personen die menen het slachtoffer geweest te zijn van een of meerdere misdrijven gepleegd door De Saeger zich burgerlijke partij zullen stellen. Dat gebeurde trouwens al in het geval van het huidige proces voor de correctionele rechtbank van Antwerpen. Tot slot is het ook verre van denkbeeldig dat sommige personen, los van de onderzoeken en wellicht dagvaardingen als gevolg van de rist faillissementen na dat van Fides Consulting, juridische stappen zullen ondernemen om hun rechten te laten gelden en De Saeger ter verantwoording te roepen (en desgevallend veroordeeld te zien worden tot het vergoeden van de geleden schade). In minstens één geval gebeurde dat eveneens al.

Hoe dat dit alles zal aflopen en op welke termijn alle faillissementen ook juridisch beslecht zullen zijn, valt echter moeilijk te voorspellen. Maar de kans was nooit groter dan vandaag dat Filip De Saeger zich eindelijk zal moeten verantwoorden voor zijn jarenlange bedenkelijke tot zelfs criminele handel en wandel en dat hij er ook voor veroordeeld wordt. Een beroepsverbod voor De Saeger voor een periode van maximaal tien jaar behoort tot de mogelijkheden, benevens talrijke andere veroordelingen (waaronder financiële).

Tot slot: in tegenstelling tot de voorstelling van zaken van Filip De Saeger als zouden de diverse artikels van Marc Ernst het gevolg geweest zijn van een persoonlijk zakelijk conflict stelt het hof van cassatie dat die publicaties daar niet tot terug te brengen zijn (en dus wel degelijk een journalistieke/maatschappelijke relevantie hebben).

---------------------------------------------------------------------

Update 30 november 2012

Op 25 oktober 2012 werd Filip De Saeger door de correctionele rechtbank van Antwerpen veroordeeld tot 3 jaar gevangenisstraf en 5 jaar beroepsverbod voor zijn aandeel in het frauduleus faillissement van Fides Consulting alsmede voor valsheid in geschriften en subsidiefraude in de zaak van de advies- en opleidingscheques van de Vlaamse overheid. Hij ging niet in beroep tegen het vonnis.

Meer info over de veroordeling:

- http://www.demorgen.be/dm/nl/989/Binnenland/article/detail/1523631/2012/10/25/Slechts-straffen-met-uitstel-voor-fraude-met-opleidingscheques.dhtml

- http://trends.knack.be/economie/nieuws/beleid/fraude-met-11-600-advies-en-opleidingcheques/article-4000173221164.htm

P.S. Van dat beroepsverbod zal Filip De Saeger geen last hebben: hij anticipeerde immers op dergelijke maatregel en zorgde er voor dat er formeel geen enkele band is tussen hem en Axicon bvba uit Schoten. Axicon is de huidige naam van het in 2006 door De Saeger opgerichte International Luxery Yacht Services (ILYS), gespecialiseerd in de verhuur van luxejachten. De huidige, officiële, zaakvoerder van Axicon, Xavier Coninkx, is echter een stroman.

Deze veroordeling van Filip De Saeger is, na het op een sisser aflopen van zijn strafklachten tegen mij wegens vermeende laster in mijn talrijke onthullende artikels over zijn zakelijke praktijken (die ik toen nog voorzichtigheidshalve als bedenkelijk omschreef maar die gezien zijn strafrechtelijke veroordeling ronduit crimineel mogen genoemd worden), andermaal een onweerlegbaar bewijs van de juistheid van al mijn revelaties over de man.

Naar alle waarschijnlijkheid zullen er nog processen en veroordelingen volgen voor onder meer zijn betrokkenheid in een rist andere verdachte faillissementen.

Mijn niet-veroordeling voor laster in combinatie met De Saeger zijn veroordeling voor feiten die als witteboordcriminaliteit kunnen omschreven worden zijn van aard om alle anonieme onzin en vuilspuiterij die her en der nog op het web over mij te vinden is (maar waar achter het malafide trio Filip De Saeger, Ludo Pyis en Alexander Dresen schuil gaat), omdat Google die weigert te verwijderen met als lachwekkende argument haar bedenkelijke opvatting over 'vrijheid van meningsuiting', naar het rijk der fabelen te verwijzen.

Voor meer info over Axicon, zie:

- http://www.hrmblogs.com/2011/02/14/hrm-net-failliet-zaakvoerder-filip-de-saeger-persoonlijk-bankroet/

- http://www.hrmblogs.com/2010/08/26/filip-de-saeger-ex-fides-consulting-twee-nieuwe-faillissementen-en-opnieuw-actief-in-de-hr-sector/

---------------------------------------------------------------------

Meer artikels over Filip De Saeger en zijn bedenkelijke zakelijke praktijken (in volgorde van publicatie, waarbij het meest recente bovenaan):

- HRM Net failliet, zaakvoerder Filip De Saeger persoonlijk bankroet
- Filip De Saeger (ex Fides Consulting): twee nieuwe faillissementen en opnieuw actief in de HR-sector
- Filip De Saeger (ex Fides Consulting) betrokken bij nieuw faillissement (HR Partners) en gerechtelijk akkoord (AD Projects)
- Het roemloze en malafide einde van Fides Consulting
- HRM Net bvba en de website hrm.net 
- Over Fides Consulting
- Wie is Filip De Saeger?

---------------------------------------------------------------------

Zie ook:

- Filip De Saeger - Ludo Pyis – Alexander Dresen: drie witteboordcriminelen die Marc Ernst wilden muilkorven
- Alexander Dresen doet het weer

Ik ben niet bepaald gekend als een adept van de uiterst-linkse partij of van haar gedachtegoed maar vond het gebrek aan onpartijdigheid en intellectuele openheid van de interviewster irritant en onprofessioneel. Wat een (onnodige) bitsigheid in de vragen. Dit was geen ‘hard’ maar een dom interview.

Klik hier voor het vraaggesprek. Zet het filmpje op 1:30’ en stel zelf vast.

Het optreden van Indra Dewitte is wellicht een geval van overcompensatie. Mevrouw De Witte wilt blijkbaar niet verdacht worden van enige welwillendheid ten opzichte van de PvdA. Meer zelfs: ze wilt bewijzen dat haar vroegere bijval en waardering voor de extreem-linkse partij voltooid verleden tijd is, dat ze er vandaag geen sikkepit sympathie meer voor koestert en er andere politieke opvattingen op nahoudt.

Ex PvdA-kandidaat

Dat zit zo. Indra Dewitte is de dochter van PVDA-dokter Harrie Dewitte uit Genk. Dokter Dewitte is in die gemeente ook gemeenteraadslid. Haar moeder, Gina Desmedt, is eveneens lid van de radicaal-linkse partij. In 1994, ze was toen 22 jaar oud, kandideerde Indra Dewitte op de PvdA-proviencielijst in Limburg (ze stond op de 8ste plaats).

Ze werkte ook mee aan het boek 'Tien gekleurde meisjes'  dat in 1993 verschenen bij de aan de PvdA gelieerde uitgeverij EPO). Het boek, dat bedoeld was om de vooroordelen over migranten en wat toen nog 'de derde wereld' heette (vrouwelijk) weg te werken, was een project van de overleden oud PvdA-voorzitter Ludo Martens.

Na haar studies (Germaanse in Gent en een master in Münster/Duitsland) werkte ze kort bij de vzw ‘Regards Croisés’, een tv-productiehuis dat onder meer de documentaire ‘Abo, une femme du Congo’ maakte. Die documentaire, gebaseerd op het gelijknamige boek van Ludo Martens over het leven van Léonie Abo (de vrouw van Pierre Mulele, minister van Onderwijs onder Lumumba), kwam in 1999 op de markt.

In dat zelfde jaar ging Indra Dewitte aan de slag op de nieuwsdienst van VTM. In 2000 stapt ze over naar de VRT en gaat voor Koppen werken. Drie jaar later stapte ze over naar Terzake en sinds september 2007 presenteert ze De zevende dag.

In ‘Dokter van het volk, een boek uit 2008 van de (gepensioneerde) PvdA-arts Kris Merckx staan er op pagina 198 twee foto’s van een jonge Indra Dewitte waarop ze respectievelijk heftig tekeer ging en anderzijds danig onthutst staat wanneer haar ouders in 1985 gearresteerd werden wegens het niet betalen van hun lidgeld voor de Orde van Geneesheren. Ja dat kon toen. Vandaag worden trouwens nog altijd artsen die hun lidgeld aan de orde weigeren te betalen vervolgd en met deurwaardersexploten belaagd. Gelukkig gaan er ook stemmen op binnen die zelfde Orde van Geneesheren op om eindelijk te stoppen met die beschamende praktijken.

Indra Dewitte is een van de weinige telgen van PvdA-ouders die de partij van hun oudelui de rug hebben toegekeerd. Meestal is het tegendeel waar: het is opvallen hoeveel er in de voetsporen van hun ouders traden. Zo zijn onder meer Ruben Ramboer, Sofie Merckx, David Pestieau, Stijn Soete en Raoul Hedebouw spruiten van gekende PvdA-ers (van het eerste uur) en allen spelen ze een niet onbelangrijke rol in de partij. Enige neiging tot ‘erfopvolging’ is de PvdA dus niet vreemd. Een beetje naar het voorbeeld van Noord-Korea  – waarvan men recent echter afstand nam na een erg gênant optreden van PvdA-lid Jef Bossuyt in Terzake.

Korea

Maar erg geloofwaardig is de distantiëring door de PvdA van het Noord-Koreaanse model niet gezien de aanwezigheid van de (Noord) Koreaanse Arbeiderspartij op de recente editie het International Communistisch Seminar (ICS) dat de PvdA jaarlijks in Brussel organiseert (zie http://www.icsbrussels.org). Ook in 1998, 1999, 2001, 2002, 2003, 2004 en 2005 was er een vertegenwoordiging van de (Noord) Koreaanse Communistische partij op het seminar aanwezig. In 2000 was dat niet het geval maar werd er een resolutie opgesteld en gecommuniceerd waarin alle aanwezigen, met inbegrip van de PvdA, hun steun betuigden met de 'Democratic People’s Republic of Korea'.

In 2006, 2007, 2008, 2009 en 2010 was er evenmin een vertegenwoordiger van de  ‘Workers Party of Korea’ (de Noord-Koreaanse Communistische partij) op het ICS maar bezorgde de partij een solidariteitsboodschap aan de organisator - de PvdA dus. De nauwe banden tussen de PvdA en het Noord-Koreaanse regime gaan terug tot het bezoek in 1994 van voormalig en overleden PvdA-voorzitter Ludo Martens aan de Koreaanse leider Kim Il Sung, de vader van de onlangs overleden Kim Jin Il. Martens was de laatste buitenlander die Kim Il Sung ontmoette voor deze laatste overleed op 8 juli 1994. De ontmoeting van Martens met de 'Grote Geliefde Leider' en stichter van de Koreaanse Volksrepubliek op 30 juni 1994 was zijn tweede, eerder sprak hij het staatshoofd en partijleider al tijdens een officieel bezoek in 1991 (meer bepaald op 25 juni van dat jaar).

De recente verklaring van Peter Mertens over de houding van de PvdA ten aanzien van Noord Korea is dus even ongeloofwaardig als de voorstelling van Tine Van Rompuy bij de (twee laatste) verkiezingen als ‘onafhankelijk kandidaat’. Want de jongste zus van Herman en Eric Van Rompuy is, zoals journalist Walter Pauli destijds in De Morgen onthulde, al van in de jaren tachtig actief bij de PvdA. Dat werd trouwens door haar broer Eric tijdens een tv-uitzending bevestigd: “Tine is al heel haar volwassen leven bij de PvdA” stelde hij.

Geen PvdA-watcher(s)

Dat de PvdA zo makkelijk weg kwam met zijn 'wij hebben niets te maken met Noord-Korea'-verklaring (en bij uitbreiding met andere communicaties die de waarheid geweld aan doen) komt wellicht omdat  in ons land geen enkele journalist ernstig werk maakt van het volgen van die partij (ook niet de in vergelijking met zijn collega's inzake de PvdA goed geïnformeerde Walter Pauli - vandaag werkzaam bij Knack). De partij haar onbetekenend electoraal gewicht speelt daar ongetwijfeld in mee. Maar haar verkiezingsuitslag is een onvolledige graadmeter van haar werkelijke invloed - onder andere in de vakbonden. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Nederland, Frankrijk en Duitsland is er in België ook geen enkele wetenschapper (historicus, politicoloog of socioloog) die gespecialiseerd is in klein-links en er (regelmatig) over publiceert. Laat staan er over gedoctoreerd heeft of er een doctoraat over voorbereid.

De Franstalige publicist en leraar Manuel Abramowicz is de enige ernstige en ietwat deskundige extreem-links watcher in ons land (hij houdt ook uiterst-rechts in de smiezen en publiceert er over op 'zijn' website www.resistances.be). Maar hij focust op de Franstalige organisaties, zijn kennis van de ontwikkelingen langs Vlaamse kant vertoont lacunes. Abramowicz diende in 2004 aan de UCL een masterthesis in met als onderwerp 'La gauche radicale en Belgique fracophonne de 1963 à 2004' en lag aan de basis van een speciale editie (uit 2009)  van het Franstalige tijdschrift in boekvorm Dissidences over uiterst-links in Frantalige België na 1945. Hij publiceerde er ook twee uitstekende artikels in over de marxistisch-leninistische en pro-Chinese organisaties in ons land. Op zijn persoonlijke blogsite bracht hij eveneens een lezenswaardig geïllustreerd overzicht van de tijdschriften van de diverse 'pro-Chinese' organisaties die in ons land actief waren in de jaren zestig en zeventig (Zie http://abramowicz.blogspot.com/2010/02/une-etude-inedite.html).

In een omslagartikel in het inmiddels niet meer bestaande Franstalige weekblad 'Le Journal du Mardi' van maart 2008 gewijd aan de 'vernieuwing' van de PvdA - de partij had toen net haar zogenaamde vernieuwingscongres achter de rug - maakte Abramowicz kanttekeningen bij de geloofwaardigheid van die vernieuwing. Zo wijst er op dat geen enkel van de toen geldende fundamentele partijteksten (zoals de statuten en 'Partij van de Revolutie') werd herroepen en dus nog steeds van kracht zijn. Een nieuw/ander congres, waar die teksten eventueel zouden herroepen of minstens geamendeerd zijn, is er sindsdien niet geweest. Wie de PvdA een beetje volgde - en uw dienaar is in dat geval - weet inmiddels dat die partij met gespleten tong spreekt - als ze al niet helemaal schizofreen is: naar buiten uit is ze gematigder en soepeler geworden (zo omschrijft ze zich niet langer als communistisch maar als radicaal links of dito socialistisch), maar in werkelijkheid heeft ze de oude vormen en gedachten nog lang niet (allemaal) afgezworen.

Het recente incident rond Korea illustreert dat ze nog altijd diehards en dogmatische communisten van de oude stempel in haar gelederen telt. En dat die er op z'n minst worden gedoogd en zelf kunnen gedijen. Het valt te vrezen dat voor een daadwerkelijke vernieuwing en fundamentele koerswijziging zal moeten gewacht worden tot de 'oud strijders' (de generatie van de oprichters/68-ers) helemaal van het toneel zijn verdwenen. Dat proces zal ongetwijfeld nog een tiental jaar duren.

Mensch is Yiddish voor mens. Joden, zowel gelovige als niet-gelovigen, gebruiken de term om iemand te omschrijven die ze bewonderen, voor een nobel en moreel hoogstaand iemand. David Susskind werd door velen als dusdanig beschouwd – ook door mezelf. De Kaddish is in de joodse cultuur en liturgie een ode, een eerbetoon, een loflied (of lofpreek).

De laatste keer dat ik David Susskind, diamanthandelaar op rust en atheïstische rabbijn (ja dat is mogelijk !), zag was vorig jaar tijdens een debat met de kritische en dwarse Israëlische journalist Gideon Levy (verbonden aan de progressieve krant Haaretz) aan het sociologisch instituut van de Franstalige (Vrije) Universiteit Brussel.

De in Vlaanderen veel te weinig gekende David Susskind speelde, vanuit Brussel en meer bepaald vanuit ‘zijn’ Centre communautaire laïc juif’ (het joods lekencentrum), al sinds de jaren zestig, een belangrijke rol in de Palestijns-Israëlische dialoog. Hij had erg goede contacten met de Israëlische, gematigd zionistische en niet- of azionistische, linkerzijde; gaande van elementen binnen de Arbeiderspartij tot de Vrede Nu-beweging. Hij was ook een persoonlijke vriend van de in 1995 vermoorde Israëlische premier Yitzchak Rabin - de man van de Oslo-vredesakkoorden.

Al vanaf de jaren zestig zette de ex-communist Susskind zich in voor een billijke/realistische oplossing van het Palestijns-Israëlische vraagstuk: een Palestijnse staat, naast (het behoud van) Israël. Zo organiseerde hij in dat verband al in 1960 in Brussel een internationale conferentie waaraan ook de toenmalige Sovjet-leider Nikita Khrouchtchev deelnam.Susskind behoorde tot diegenen die in 1993 onder leiding van de Brusselse communistische voorman Jacques Grippa de officiële Moskou-gezinde KP verliet om een nieuwe Belgische, pro Chinese/maoïstische, communistische partij te vormen – de eerste ter wereld van die slag trouwens. Die Grippistische KP telde onder haar rangen nogal wat lieden met een joods pedigree (o.a. René Raindorf en Michel Graindorge).

Lucas Catherine (een Vlaams publicist over de Palestijns-Israëlische kwestie en de Palestijnse en Israëlische geschiedenis, maar vanuit een tiermondistische en romantisch-revolutionair perspectief, die niet zelden balanceert op de dunne grens tussen antisemitisme en misbegrepen antizionisme en behoorlijk selectief/manipulatief omspringt met feiten en bronnen) omschrijft in zijn recente (flut)boekje ‘De Israël Lobby’ David Susskind en zijn echtgenote Simone, met weinig kennis van zaken en veel vooroordelen, als ‘zachte zionisten’. In zijn zo mogelijk nog meer betwistbare en nog zwakkere boekje ‘De zionistische lobby’ (uit 1980) werd het echtpaar Susskind, even misplaatst, ‘verlichte zionisten’ genoemd.

David en Simone Susskind zijn echter 1000 keer verdienstelijker voor de oplossing van het Palestijns-Israëlische vraagstuk dan raddraaier Catherine. Hij en lieden van zijn ideologische gezindheid, al dan niet lid van de PvdA, excelleren in het maken van karikaturen van complexe vraagstukken en het aandragen van simplistische oplossingen er voor. Vanuit de zijlijn, vanuit de marge. En zonder enige zin voor een haalbaar en billijk compromis.

Een typisch voorbeeld van Catherine zijn tendentieuze en selectieve omgang met feiten is dat in geen enkel van zijn talrijke maar nimmer indrukwekkende boekjes melding maakte van het volgende: het was de Sovjet Unie, onder leiding van de door Catherine (en de partij die hem welgezind is – en vice versa: de PvdA) niet onwelgevallige Jozef Stalin, die als eerste in 1948 de opgerichte/uitgeroepen Israëlische staat diplomatiek erkende.

De eerder vernoemde Michel Graindorge, een gekend progressief Brussels advocaat die in de jaren tachtig onderwerp was van pesterijen en erger van extreemrechtse elementen binnen de staatsveiligheid, was, terecht, tijdens de zesdaagse oorlog in 1967, niet eens met de lijn van zijn toenmalige partij: de (pro-chinese) communistische partij o.l.v. Jacques Grippa. Die partij had, net als de officiële pro-Moskou KP en ook de Sovjet-Unie zelf, niet het minste begrip voor de Israëlische (zelf)verdedigingsactie tegen de artillerieaanvallen van Palestijnse fedajien van Al Fatah (met de steun van Syriê) op grenskibboetsen. Zij steunde, net als Moskou, de Palestijnse verzetstrijders en de Arabische regimes, al was hun nieuwe houding niet gespeend van eigenbelang en opportunisme. Die plotse steun van Moskou aan de Arabische landen en het Palestijnse gewapende verzet, als reactie op de Israëlische acties (die uiteindelijk zouden leiden tot de Israëlische zesdaagse (preventieve) oorlog en de annexatie van Arabisch gebied waaronder de Gaza-strook en de Westerlijke Jordaanoever), mocht dan weliswaar zeer gematigd en vooral retorisch zijn (en ingegeven door geostrategisch eigenbelang: de westerse invloed in het Midden-Oosten tegen gaan en de hop om zijn eigen invloed in de regio te vergroten), het betekende een ommekeer in het Russische beleid ten aanzien van Israël. En tevens van de houding van de communistische beweging ten aanzien van de joodse staat.

In zijn in 2008 verschenen boek, ‘Tout compte fait’, een terugblik op zijn (militante) leven, doet Graindorge uit de doeken hoe die koerswijziging ten aanzien van Israël, het joodse vraagstuk en het zionisme dat tot dan als een nationale bevrijdingsbeweging werd beschouwd, leidde tot een breuk met zijn maoïstisch-communistische partij. Hij zou later, deels omwille van hun standpunten inzake het Israëlische-Palestijnse conflict, ook niet aansluiten bij een andere vergelijkbare organisatie/partij zoals de PvdA en voor de rest van zijn dagen een onafhankelijke progressief blijven. De eenzijdigheid van hun standpunten ten opzichte van Israël (de immer ‘slechten’) en de onvoorwaardelijke en kritiekloze solidariteit van de extreem-linkerzijde met de, uiteraard altijd ‘goede’, Palestijnen en hun leiders – al zijn die laatste tot op het bot opportunistische en corrupt – waren en bleven een beletsel om zich daar (terug) te engageren. Men kan daar enkel begrip voor opbrengen.

P.S. Mijn medeleven en innige deelneming aan David Susskind zijn echtgenote Simone en zijn familie.

----------------------------------------------------------------------------------

Noot

Wie zich degelijk (grondig/volledig en zonder de beangstigende vooringenomenheid eigen aan Lucas Catherine) wilt informeren over de oorsprong en de historiek van het Israëlisch-Palestijnse vraagstuk en de (roots van de) zionistische beweging heeft een hele kluif aan de uitstekende boeken van (ex Knack-journalist) Sus van Elzen en wijlen VRT-hoofdredacteur Kris Borms terzake. Hun boeken zijn een ware verademing ten opzichte van de publicaties van  Lucas Catherine.

Kris Borms schreef  in 1980 ‘De kinderen van Abracham. De Palestijnen en Israël’ en in 2000 ‘Tussen Rode ster en Davidster. Waarom communisme en zionisme aartsvijanden werden. Sus van Elzen is de auteur van o.m. ‘Zand erover. De ongrijpbare vrede van Israël en de Palestijnen’ (2004), ‘De Palestijnen. De toekomst van een droom’ (2007) en dit jaar ‘In lood gegoten. Israël en de tragedie van de Joodse staat’.

Over David Susskind maakte documentairemaker Willy Perelsztejn in 2007 een parchtige film/reportage:  'Sois un Mensch, mon fils. David Susskind: Les combats d'unnne vie' een film/reportage. Die documentaire, die op DVD bestaat (uitgegeven door Cinéart) werd  vorig jaar door de Humanistische Omroep uitgezonden.  Er bestaat ook een boek over Susskind (‘Suss’ voor de vrienden): Le don de Mala-Léa. David Susskind : l'itinéraire d'un Mensch.  Het werd in 2006 uitgegeven bij Le grand mrroir en geschreven door Vincent Engel.

Wie meer wenst te vernemen over de politiek van het Stalin-regime ten opzichte van de Joden in de Sovjet Unie (beleid dat aanvankelijk erg begripsvol was, zodanig zelf dat ze een eigen 'land' kregen binnen de USSR - Yddishland - maar al snel omsloeg om uiteindelijk te eindigen in antisemitisme en repressie) doet er goed aan om de lopende erg interessante tentoonstelling in het Brusselse Joods Museum te bezoeken: Ambachtslui en landbouwers van Yddishland (1921-1938)

----------------------------------------------------------------------------------

Deze blogpost verscheen oorsponkelijk als ‘notitie’ op mijn Facebook wall. Er kwamen de volgende reacties op van FB-vrienden (en die kregen onderstaande replieken).

Tessa Vermeiren: Zonde dat je deze kaddisj minder groot maakt door er een afrekening met LC van te maken. Je had misschien kunnen vermelden dat veel grote Palestijnen Susskind en Simone zeer waardeerden en ze tot hun vrienden rekenden.

Marc Ernst: @ Tessa: ik heb niet de indruk dat ik echt met Catherine 'afreken'. Ben inderdaad niet lief voor deze publicist, maar ik ben al jaren verbaasd en geërgerd over het feit dat zijn geschriften - waar toch wel aardig wat op af te dingen valt - zo kritiekloos worden geslikt door een bepaalde linkerzijde.

Dat heb ik voor het eerst gedaan in 1980 (in het blad van het Anti Fascistisch Front) naar aanleiding van zijn echt bedenkelijke 'De zonen van Godfried van Bouillon. De zionistische lobby in België'. Dat boek was zo gortig dat zelfs de redactieraad van de toenmalige EPO-dossiers - het verscheen in die reeks - zich er van distantieerde. Dat waren: Walter de Bock, Paul Goossens, Paul Koeck en Piet Piryns. Ze namen daarbij trouwens ontslag als redactie(raad) van die EPO-dossiers. Ik bezit nog een exemplaar waarin hun namen overplakt zijn.

De toenmalige hoofdredacteur van de Groene Amsterdammer, de betreurde Martin van Amerongen, omschreef het als 'ronduit antisemitisch' - een kwalificatie waar ik het niet mee eens ben. Vond en vond nog steeds dat het soms vervaarlijk dicht op het randje er van zit.

Dat Catherine zijn nieuwste boekje, een update van ''De zionistische lobby', 'de Israël lobby' heet is trouwens een impliciete erkenning dat de eerstgenoemde publicatie, om te beginnen in de titel, tot misvattingen en misverstanden kon leiden en ongetwijfeld geleid heeft. Anders gesteld: dat het antisemitische - zelf spreek ik liever van antijoodse of antijudaïstische- vooroordelen heeft gevoed en versterkt.

Je hebt volledig gelijk dat de Susskinds door talrijke 'verlichte' Palestijnen op handen worden gedragen. Het is alleen spijtig dat LC ze alles behalve waardeert en ze in zijn publicaties onrecht aandoet en zelfs schoffeert.

Ik weet uit goede bron dat wijlen Naïm Khader, de PLO-vertegenwoordiger bij de EU (in Brussel) die in 1981 is vermoord, de Susskinds en hun werk/inzet voor de Palestijnse zaak erg op prijs stelde. LC heeft zich echter NOOIT en NERGENS in die zin positief over ze uitgesproken, in tegendeel.

Suzanne Pyra:  « Si je ne suis pas pour moi, qui le sera ? Si je ne suis que pour moi, que suis-je ? Et si pas maintenant, quand ? ». (maxime uit de Torah) R.I.P. David.

Michel Gheude: Dank je Marc. Suss va manquer dans le paysage idéologique actuel de la gauche et ton texte dit bien pourquoi et à quel point son humanisme sera difficile à maintenir dans les années qui viennent.

Die handelswijze kan omschreven worden als uiterst onzorgvuldig en selectief omspringen met feiten alsmede voorbarige verbanden leggen en twijfelachtige conclusies trekken. En dat omdat anders het verhaal een stuk minder sensationeel zou zijn.

Zo beweert DDC dat het boek ‘Les secrets d'un présidentiable’ (uit 2010), waar zijn artikel aan opgehangen is, 'nog moeilijk te vinden is in de (Franse) boekhandel’. In werkelijkheid is het nog altijd vlot verkrijgbaar, onder meer bij de grootste boekhandel van het land: FNAC (12 tal gigantische winkels). Dat boek is geschreven door een ‘Casandre’ maar dat is een schuilnaam voor de anonieme auteur.

Na een huiszoeking in de kantoren van uitgeverij Plon in december van vorig jaar, waarbij het de gerechtelijk politie te doen was om te achterhalen wie er schuil gaat achter de nickname ‘Cassandre’, kreeg het boek trouwens extra publiciteit. Een tweede druk zit bovendien in de pipeline.

Een andere flater van DDC is de bewering dat de uitgever van het boek ‘een kleine Parijse uitgever’ is (Plon). Daarbij wordt gesuggereerd dat dit noodgedwongen gebeurde gezien het controversiële karakter van de publicatie en de weigering door grote uitgeefhuizen. Plon is echter alles behalve een kleine uitgeverij.

De uitgeverij is onderdeel geweest van communicatiegroep Havas, later van Vivendi Universal en vandaag maakt ze deel uit van de Spaanse communicatie- en uitgeversgroep Planeta. Die is eigenaar van drie Spaanse kranten en ook actief in Columbia. Plon heeft ruim 15.000 auteurs in catalogus. Het is ook, en dat had DDC toch moeten weten, de uitgever van de Franstalige vertaling van het boek dat De Morgen-redacteur en chef van de politieke redactie Steven Samyn samen schreef met zijn collega van La Libre Belgique (Martin Bruxant): Belgique, un roi sans pays (In het Nederlands: Koning zonder land, uitgegeven bij De Bezige Bij).

Even onjuist is ook de bewering dat het bestaan van (wazige) compromitterende foto’s met DSK (in een Parijse seksclub) waarvan het bestaan onthuld werd in een ander boek (‘Hold-uPS, arnaques et trahisons’, verschenen in 2006), op één uitzonderling na (L’Express), totaal verzwegen werd in de Franse media. Op de website van het weekblad L’Express wordt verwezen/gelinkt naar de (populaire) website lepost.fr die uitpakte met het verhaal van de foto’s. Sinds het losbarsten van de affaire DSK is over die vermeende foto’s nog in tal van andere media geschreven: van lemonde.fr, over liberation.fr tot lepoint.fr.

Een ander euvel aan het artikel van DDC is dat geen melding wordt gemaakt van het feit dat het bestaan van die foto’s ontkent wordt door de bron die in ‘Hold-uPS, arnaques et trahisons’ opgevoerd wordt om het verhaal te staven: Frédéric Lefebvre (toenmalige cabinetchef van toenmalig UMP-voorzitter en huidig president Nicolas Sarkozy). Toegegeven: de journalisten die het verhaal naar buiten brachten blijven bij hun eerste verklaring (met name dat Frédéric Lefebvre hen het bestaan van de foto’s toevertrouwde).

DDC vermeldt evenmin dat de auteur van "Les secrets d'un présidentiable” naar alle waarschijnlijkheid geen ex medewerker is van het communicatieteam van DKS (in de wandelgangen ‘Le Gang’ genoemd). Volgens het weekblad Le Point gaat achter de schuilnaam Cassandre de journalist Claire Germouty schuil. Die schreef in 2009 onder het pseudoniem ‘Crésus’ een ander spraakmakende boek: Confessions d'un banquier. De sappige verhalen over DSK opgedist in ‘Les secrets d'un présidentiable’ zouden met andere woorden niet uit eerste hand zijn.

Het ziet er sterk naar uit dat DDC zijn ‘lekker’ stuk in de krant niet wilde laten verknallen door dergelijke ‘details’, het niet wilde vergallen door de info kapot te checken. Complottheorieën en twijfelachtige onderzoeksjournalistiek moeten het immers hebben van wat oppervlakkig surfen op het internet, haastig knip en plakwerk en vooral weinig bronnencontrole – laat staan de dubbel-check er van. Pech voor de nuance of feiten. Wat niet in het kraam past, laat men gewoon vallen. Simpel toch?

Aandachtige lezers verslikten zich wellicht ook in hun ochtendkoffie bij de lectuur van de zin waarin DDC de Franse politica Simone Weil als socialistisch omschrijft (“PS-politica”). Ze moeten weinig talrijk zijn de scribenten die niet weten dat deze grande dame van de Franse en Europese politiek van liberale huize is (ze stond/staat voor de liberale en vrijzinnige strekking binnen de UDF, de partij van ex president Giscard d'Estaing, die in 2007 is opgegaan in het MoDem – de Mouvement Démocrate). Dat DDC bovendien haar voornaam verhaspelt door hem met twee ‘n’-en te schrijven zullen we maar door de vingers zien. Door op alle slakken zout te leggen zou ik immers de indruk kunnen wekken iets persoonlijk tegen DDC te hebben. Dat is uiteraard niet het geval. Zelfs niet toen hij me ‘ontvriende’ op Facebook na een eerdere blogpost waarin ik eveneens een aantal onjuistheden in een artikel van hem op een rijtje zette. Die blogpost was blijkbaar niet oninteressant want werd overgenomen door mediakritiek.be.

Niet enkel De Morgen ging lichtzinnig om met de feiten in de verslaggeving over de DSK-affaire. Het artikel 'Sperma DSK op kleding kamermeisje' in De Standaard van 23/5 bevatte ook een onjuistheid die via een simpele google-zoekopdracht had kunnen vermeden worden.
 
In de oorspronkelijke versie van het artikel stond volgende passage

"De rechtse nieuwssite, die eind februari werd gelanceerd, bracht eerder al onthullingen uit gelekte documenten over de zaak Strauss-Kahn aan het licht. De website wordt geleid door Arnaud Dassier, een voormalig communicatieadviseur van de Franse president Nicolas Sarkozy."

Deze informatie klopte niet !

Arnaud Dassier is slechts een van de financiers van/investeerders in het bedrijf achter de website (Talmont Media). En dan nog een kleine en onrechtstreekse.

Via de holding Free Minds (die met 49 % van het kapitaal minderheidsaandeelhouder is) bezit Arnaud Dassier een pakketje aandelen, damen met Xaviel Niel (Iliad-Free), Charles Beigbeder (Poweo) en Marc Simoncini (Meetic).

Zie http://www.itespresso.fr/media-atlantico-fr-veut-larguer-les-amarres-avec-la-pensee-pre-fabriquee-41603.html

Ik signaleerde de fout, via het geëigende online-formulier, aan de krant. Minder dan een uur later luidde de inmiddels gecorrigeerde paragraaf als volgt:

"De rechtse nieuwssite, die eind februari werd gelanceerd, bracht eerder al onthullingen uit gelekte documenten over de zaak Strauss-Kahn aan het licht. Bij de oprichters van de website behoort onder meer Arnaud Dassier, een voormalig communicatieadviseur van de Franse president Nicolas Sarkozy."

Puik van de webredactie van De Standaard. Ik zie ze het bij De Morgen niet onmiddellijk doen. Niet enkel omdat hun (hitsige, schreeuwerige) webstek zo geen formulier bevat om fouten te melden. Ook omdat de webredactie van die krant bevolkt is met jonge en weinig ervaren lieden die eigenlijk niets met de krant te maken hebben en vooral affiniteit hebben met de stijl van Het Laatste Nieuws (voor wiens webstek ze ook stukjes schrijven of herschrijven) en het aantal bezoekers – omwille van de reclamecenten – belangrijker (moeten) vinden dan de accuraatheid van de informatie. Ook dan de relevantie er van, maar dat is een ander verhaal.

Tot slot: wat me in de de berichtgeving voor de DSK-zaak ook mateloos stoort is het amalgaam dat gemaakt wordt tussen de (voorlopig nog vermeende) daden en het feit dat DSK de exponent zou zijn van het zogenaamde caviar-socialisme. Zijn mogelijke daad heeft met dat laatste echter niks te maken. De kritiek van sommigen op dat caviar-socialisme is trouwens doorgaans erg goedkoop en demagogisch. In de meeste gevallen zegt het meer over de poujadistische, extreem egalitaire en zelfs wereldvreemde opvattingen van de critici dan over de levenswandel van de geviseerde(n). Dergelijke kritiek is trouwens niet nieuw: Léon Blum, de Franse socialistische vooroorlogse politicus boegbeeld van het Front Populaire (1872-1950), werd in zijn tijd, door zowel uiterst rechts als de communisten, verweten een exponent te zijn van la gauche caviar. De meest gore van zijn critici deden er trouwens nog een schep bovenop en verweten hem tevens zijn jood zijn. Ook in het geval van DSK doken her en der antisemitisch-geïnsipreerde verwijten op.

---------------------------------------------------------------

Michel Gheude, Paul Hermant, Luckas Vander Taelen, Serge Bailly (journalist), Marc Ernst.

---------------------------------------------------------------

P.S. In 2003 lag ik mee aan de basis van de oproep/petitie Bedrijfsleiders en managers voor vrede, tegen de Amerikaans-Britse inval in Irak. Toen was ik gekant tegen de Amerikaans-Britse inval in Irak omdat die niet gelegitimeerd was door de Verenigde Staten. Later bleek ook dat die militaire agressie onder valse en zelfs 'gefabriceerde' voorwendsels gebeurde (Irak zou in het bezit zijn van massavernietigingswapens, Irak zou het internationale terrorisme waar onder Al Qaida steunen, Saddam Hoessein steunde het zelfmoordterrorisme tegen Israëli's).

---------------------------------------------------------------

Update 21/3/2011

De humanitaire-militaire actie in Libië waartoe men ondertussen is overgegaan, gebeurde op basis van een VN-resolutie, met de steun van de Arabische Liga en Afrikaanse Unie en op verzoek van het Libische verzet.

Indien de 'coalitie' zich strikt houdt aan de bepalingen van de VN-resolutie (en dus enkel als doel heeft de burgerbevolking te beschermen) kan men bezwaarlijk tegen deze interventie gekant zijn. Ze werd dan ook unaniem, door alle partijen (ook de linkse/progressieve), in het Belgische parlement gesteund. Tal van linkse/progressieve en zelfs communistische partijen en politici in Europa gaven er eveneens hun goedkeuring aan.

Het zogenaamde 'responsibility to protect'-principe is dan ook sinds 2005 een algemeen erkent beginsel in het internationale recht.

Samen met deze humanitiar-militaire actie die als doel heeft de burgerbevolking te beschermen door onder meer het instellen van een no fly-zone, dient uiteraard humaniatire hulp (in de vorm van voedsel en medicijnen) aan het Libische volk verstrekt te worden.

De serieel gefailleerde internetondernemer Alexander Dresen, die met het faillissement van LNM Media (op 13 april 2010) aan zijn vierde zakelijke bankroet toe is, is achter de schermen, volgens Brice  Le Blevennec, als consultant en chief technology, betrokken bij Zingle.mobi. Maar het lijkt er sterk op dat Dresen zijn relatie met Zingle veel verder gaat dan dat. En dat hij de ware toedracht van zijn betrokkenheid bij het project/bedrijf te allen prijzen wilt verborgen houden.

Zingle.mobi - de extensie .mobi is nieuw en bedoeld voor mobiel internetgebruik - is een webplatform dat het mogelijk maakt om te communiceren met gebruikers van verschillende dating sites (zoals Meetic, Parship, RelatiePlanet, Zoosk, Smartdate, Rendez-vous enzovoort). De website is sinds juni online in beta versie. Het biedt een unieke online mailbox die neer komt op de integratie van een Facebook applicatie, de mobiele webtoepassing voor iPhone en de Android-telefoon van Google en de location-based social networking website Foursquare.

De betrokkenheid van Dresen met Zingle.mobi wordt bevestigd door Brice Le Blevennec. Deze Franstalige internetpionier en techno geek, van Franse (Bretoense) origine, is een van de oprichters van de Emakina-groep. Die groepeert een rist van webbedrijven rond e-agency Emakina Belgium (onder andere The Reference en Design is Dead). Emakina Belgium (nv) is met kop en schouder het grootste e-agency van het land. Emakina is veel meer dan een webbouwer, het is een full service communicatiebureau met weliswaar internet-roots en dito focus. Het doet, via de divisie Emakina Media, zelfs aan planning en aankoop/reservatie van offline campagnes. Emakina Belgium telt zowat 150 medewerkers. De gehele groep, buitenlandse vestigingen inbegrepen, ongeveer 280. Emakine Group is genoteerd op de Brusselse beurs, meer bepaald op de Alternext-markt voor kleine en middelgrote ondernemingen.

Wat vandaag Emakina heet is het gevolg van een fusie door opslorping in 2001 van Ex Machina Interactive Architects (nv) en Net at Work (nv) door Emalaya (nv). De naam van de nieuwe entiteit werd Emakina. Ex Machina Interactive was het bedrijf van Brice Le Blevennec. Le Blevennec is, volgens de akte, de oprichter en grootste (99%) aandeelhouder van Zingle bvba, het bedrijf achter Zingle.mobi (waarvoor ook nog de .eu en .biz-extensie bestaat - zie verder). Deze kersverse vennootschap (opgericht op 4 mei 2010) heeft echter niets te maken met de Emakina-groep.

Om tekst en uitleg gevraagd naar de band tussen Zingle en Alexander Dresen bevestigde Le Blevennec niet enkel de door ons gekende informatie maar werden we tevens verzocht om er de groot mogelijke discretie over te bewaren. Dat is opmerkelijk, vooral omdat die gegevens publiek en consulteerbaar zijn via gespecialiseerde websites/databases (zoals Het Staatsblad, EURid en ChrunchBase).

Slechts consultant ?

Er zijn meerdere aanwijzingen dat de rol van Dresen bij Zingle ruimer is dan die van externe consultant. Vooreest is er het feit dat de Zingle eu-domeinnaam, die doorlinkt naar Zingle.mobi, feitelijk op zijn naam staat. Een formele naam van de registrant werd weliswaar niet opgegeven (bij de registratie), maar als email-adres fungeert daarvoor aleks@universluxe.com. De gebruiker van dit e-mail adres is de enige die contact kan hebben met de registrar van de domeinnaam, in casu GoDaddy uit de Verenigde Staten. Wie de registrant (eigenaar/huurder) is van de domeinnaam universdeluxe.com valt niet te achterhalen want die werd, op geanonimiseerde wijze, eveneens via GoDaddy, geregistreerd. Het anoniem registreren van domeinnamen is een procedé waar Alexander Dresen veel gebruik van maakt(e). Dat doet/deed hij voor onder meer SocialCookies.net, Fmag.biz, YouLog.biz. Bovendien redirect UniversLuxe.com naar UniversHommes.com - een website uitgebaat door Lexor bvba, een firma van Alexander Dresen.

Nog belangrijker dan bovenstaande aanwijzingen dat Dresen wellicht meer met Zingle te maken heeft dan Brice Le Blevennec beweert, is het feit dat als onsite contactpersoon voor de domeinnaam Zingle.eu Alexander Dresen himself opgegeven werd, met vermelding van zijn privé-domicilie (Koningsstraat 164 te 1000 Brussel) - adres waar hij echter al een poosje feitelijk niet meer woont (zie verder).

Tussen haakjes: ook de lasterlijke (en anonieme !) Marc Ernst-bashing website rechtvanantword.com is via de Amerikaanse registrar GoDaddy, eveneens op anonieme wijze, geregistreerd - al zijn er bewijzen en ernstige aanwijzingen dat Alexander Dresen, Filip De Saeger en Ludo Pyis  daar achter zitten. Dat zijn drie bedenkelijke 'zakenlui' met elk minstens vier faillissementen op hun naam die het uw dienaar erg kwalijk nemen dat hij daar over, alsmede over hun dubieuze zakelijke handel en wandel in het algemeen, berichtte en me via een ongelooflijk gore lastercampagne daarvoor de rekening presenteren. Voor deze laakbare en onwettelijke praktijk zullen ze zich, ten gepaste tijd, voor de rechter moeten verantwoorden (burgerlijk en/of strafrechtelijk). Einde parenthesis.

Indien bovenstaande registratie-info nog niet zou volstaan (als bewijs van Dresen zijn vergaande betrokkenheid bij het Zingle-project) zijn er ook nog de registrant-gegevens van de domeinnaam Zingle.biz: Alexander Dresen. Pittig weetje: als men deze domeinnaam intikt, komt men op een pagina van het Amerikaanse hosting bedrijf Bluehost waarop staat dat deze domeinnaam nog niet geconfigureerd is. And guest what ? Dat is uitgerekend de zelfde firma waar tot voor kort AlexanderDresen.com gehost werd. Het is op dat URL dat Dresen zijn vunzige 'Open Brief' aan mij publiceerde. Dat bericht over het niet geconfigureerd zijn van de domeinnaam Zingle.biz is enigszins vreemd want de Zingle-blog, die op http://blog.zingle.biz/category/blog staat, geeft wel thuis.

Tot slot is er ook nog de vermelding op de Facebook-pagina van Dresen: 'AUGUST 2010: Launch of new project by Alexander Dresen.' De beta-versie van Zingle.mobi ging weliswaar iets vroeger live (medio mei) maar deze mededeling op Dresen zijn FB-wall laat weinig ruimte voor misverstanden. Moet er nog zand zijn?

Zingle.mobi werd zo mogelijk nog anoniemer geregistreerd dan zijn dot.eu evenknie (zie hoger): zonder de opgave van enig contact e-mailadres. Maar het gebeurde, net als Zingle.eu, ook via GoDaddy. Het is op zijn minst intrigerend dat een website die geëxploiteerd wordt door een Belgisch bedrijf, in casu de bvba Zingle, zijn belangrijkste domeinnaam op dergelijke hoogst ongebruikelijke wijze registreert (volledig geanonimiseerd, via een buitenlandse registrar die daar in gespecialiseerd is). En het is nog meer ongewoon dat bij de registratie van een domeinnaam - toch iets erg belangrijk voor een bedrijf - als registrant niet de naam gebruikt wordt van het bedrijf dat de er aan gekoppelde website exploiteert. Die onderneming, in casus Zingle bvba, zou normaal gezien en logischerwijze de wettelijke eigenaar-huurder van die domeinnaam moeten zijn zodat elke betwisting over het 'eigendom' van de domeinnaam (gedurende de periode van diens huur welteverstaan) onmogelijk is.

Het is natuurlijk helemaal van de gekke dat een freelance medewerker de registrant is van een domeinnaam, zoals het geval bij Zingle.eu. Zou het kunnen dat die freelance-werkkracht, in casu Alexander Dresen, veel meer is dan een losse/zelfstandige kracht en dat de relatie tussen hem en Zingle (de website én het bedrijf) niet is wat men voorhoudt ?

Volgens de oprichtingsakte is de vennootschap opgericht door Brice Le Blevennec en de nv Ex Cathedra (ook een bedrijf van Le Blevennec). Maar het zou de eerste keer niet zijn een oprichtingsakte niet de volledige waarheid vertelt over de bestuurlijke realiteit en het aandeelhouderschap van een firma. Wat die akte alvast niet reveleert is wie de business angels zijn die kort na de oprichting van Zingle bvba (tevens in mei) 120.000 euro investeerden waarvan CrunchBase melding maakt. Officieel bedraagt het volstort oprichtingskapitaal van het bedrijf nog steeds (slechts) 20.000 euro. Vreemd.

Dat men wat betreft de relatie tussen Dresen en Zingle dingen probeert te verbergen of te verhullen is nogal duidelijk. Er zijn tal van goede redenen om dat te doen. Zeker na zijn twee laatste faillissementen heeft Dresen er belang bij uit het gezichtsveld te blijven van gerecht en schuldeisers. En er voor te zorgen dat die op geen enkele manier aanspraak kunnen maken op inkomsten die bekomen werden via nieuwe activiteiten. Minstens tot die faillissementen afgesloten zijn en Dresen, als bestuurder, verschoonbaar is verklaard. Vooral dat laatste riskeert een moeilijke aangelegenheid te zullen worden gezien de talrijke klaarblijkelijke onregelmatigheden tijdens de zogenaamde 'verdachte periode' (normaal gezien is dat zes maanden voorafgaand de datum van staking van betaling maar die tijdspanne kan verlengd worden indien nodig) van het faillissement van After The Hype en LNM Media. Ook mogelijke strafbare mis- en wantoestanden tijdens de rest van de levensduur van deze twee bedrijven die tijdens gerechtelijke onderzoeken aan het licht zouden komen, kunnen onderwerp van vervolging worden.

Get.me: de ultieme provocatie ?

In april 2008 registreerde Aexander Dresen de domeinnaam get.me. De me-extensie is de officiële domeinnaam van Montenegro. Maar die extensie wordt in toenemende mate gebruikt omwille van het Engelse woordje 'me' (ik) er in. Daar kunnen handige en creatieve internetondernemers allerlei leuke dingen me doen. Wat Dresen er mee van plan is, is voorlopig onduidelijk. Of het moest zijn dat het hem enkel als statement en provocatie te doen is. In de zin van: pak me maar als je kan. Of: je kan me toch niet krijgen. Als signaal, niet enkel naar de talrijke gedupeerden van zijn verschillende faillissementen (waaronder ook de overheid gezien BTW-, vennootschapsbelasting- en RSZ-schulden) maar ook, en wellicht vooral aan de politionele en gerechtelijke diensten.  Een soort 'welgemeende fuck you' als het ware.

Naar verluidt hebben onder meer die politionele en gerechtelijke diensten trouwens nogal wat moeite om de man simpelweg te spreken te krijgen. Op het telefoonnummer 0470/56.50.30, vermeld op UniversHommes.com, geeft hij nooit thuis. (Of daar überhaupt ooit uitgaande verkeer op geweest is valt makkelijk te traceren.). En op briefwisseling verzonden naar zijn enige gekende adres en tevens domicilie (Koningstraat/Rue Royale 164 te 1000 Brussel) antwoordt Dresen evenmin. Misschien eens het adres proberen dat hij opgaf bij de registratie van get.me: Jezusstraat 18 bus 12 te 2000 Antwerpen. Naar onze informatie is dat zijn échte, maar clandestiene, verblijfplaats.

Momenteel wordt voor get.me als administratief e-mail contactadres alex@zingle.eu vermeld (de laatste update dateert van 16 juni 2010). Zeer bizar voor een adres dat in principe tijdelijk is. Tenminste: als de officiële versie over zijn (per definitie temporele) betrokkenheid als consultant bij Zingle klopt. Dat daar echter mag aan getwijfeld worden is een understatement.

----------------------------------------------------------------------------------------

Meer info:

- De negen levens van Alexander Dresen (LNM Media)
- LNM Media (Alexander Dresen) failliet en dan toch niet. Binnenkort weer wel ?
- LNM Media (firma van Alexander Dresen) vraagt gerechtelijke reorganisatie aan
- De 'Open brief' van Alexander Dresen aan mij: het smakeloze en onbetamelijke voorbij

_______________________________________________________

Update 30/1/2011

Sinds de publicatie van bovenstaande artikel (op 30/8/2010) heeft Alexander Dresen niet stil gezeten. Niet enkel is hij, zoals te verwachten was, uitgeweken naar Rusland en leeft hij vandaag in Moskou (waar hij voortaan als Aleksandr Dresen door het leven gaat, het klinkt/oogt Russischer ) -  de Belgische grond werd hem vermoedelijk te heet onder de voeren -  maar tevens heeft hij gepoogd om vakkundig allerlei sporen te wissen over zijn betrokkenheid bij Univershomme.com/UniversLuxe.net. Deze website is trouwen al een tijdje niet langer online. Dresen mag dan wel Who is-gegevens van Univershomme.com gewijzigde hebben zodat er vandaag geen bewijs meer is van zijn betrokkenheid met die website, hij is dat blijkbaar vergeten te doen voor de domeinnaam UniversLuxe.net (van waar doorgeklikt werd naar Univershomme.com). Waar hij blijkbaar ook niet aan gedacht heeft, is dat ondergetekende wel eens de oude Who is-gegevens zou kunnen opgeslagen hebben. Het google cache-geheugen bevat trouwens nog wel meer bewijzen van 's mans link met die website(s).

Strikt gezien is zijn bvba Lexor nog steeds bestaande, al heeft ze sinds haar oprichting in 2007 nog nooit een balans neergelegd. Om die reden en ook omdat ze klaarblijkelijk geen enkele activiteit meer heeft, zal ze wellicht binnen afzienbare tijd (op eigen initiatief, of dat van de Brusselse handelsrechtbank, het parket of een schuldeiser) verheffend/ontbonden worden. Wat weer een paar nieuwe juridische problemen dreigt op te leveren voor zaakvoerder Alexander Dresen. Maar wellicht rekent hij door zijn verhuis naar het buitenland uit de handen van het Belgische gerecht te kunnen blijven. Het valt nog af te wachten of hem dat ook effectief zal lukken. Wat er ook van is: 'schurkenstaat Rusland' is de ideale biotoop voor lieden als Dresen.

Naar het waarom van zijn emigratie naar Rusland heeft men het raden. Naar alle waarschijnlijkheid heeft het te maken met wat hem in België boven het hoofd dreigt te hangen.

In het Franstalig referentiewerk 'Collaboration, répression. Un passé qui résiste' uit 2002, geschreven door de historici José Gotovitch & Chantal Kesteloot, staat een erg interessante tekst van wijlen Jaap Kruithof (iemand die in het amnestie-debat toch 'boven elke verdenking' staat en in het algemeen van radicaal-linkse signatuur was). Er staan trouwens nog wel meer lezenswaardige bijdragen in dat boek, o.m. van Bruno De Wever (de eerder linkse broer van Bart), Dirk Luyten en Frans-Jos Verdoodt. Kruithof, de enige niet-historicus die aan het boek meewerkte, schreef, bij wijze van conclusie, op de pagina's 180-181 het volgende over amnestie.

- 'Zowel door de collaboratie als door de repressie werden zware fouten gemaakt. Her komt erop aan dit publiekelijk toe te geven. Daarbij niet vergetend dat het over een oorzaak-gevolgrelatie gaat. De repressie was een gevolg van de collaboratie. Maar dieper historisch onderzoek wijst uit dat de zaak complexer is, want de collaboratie is mede bet gevolg van de repressie van de Vlaamse beweging in de negentiende eeuw en in de eerste helft van de twintigste eeuw door de belgicistische krachten.'

- 'Het is hoog tijd dat er in ons land een einde komt aan het getwist over collaboratie en repressie. Het had eigenlijk al in de jaren zeventig moeten gebeuren, maar beter laat dan nooit. Mijns inziens is een duidelijk standpunt van het Vlaams Parlement daaromtrent, dat er tot dusver nooit is gekomen, dringend nodig. Bijvoorbeeld een resolutie van het Vlaams Parlement waarin de stelling van "een streep eronder" duidelijk wordt uitgedrukt. Die boodschap kan hoofdzakelijk een symbolisch karakter hebben, maar ook dergelijk gebaar is belangrijk. In een volgend stadium zou ook het federale parlement zich in die zin moeten uitspreken. Recente verklaringen van Michel en Di Rupo wijzen erop dat ook op dat niveau nieuwe openingen niet uitgesloten zijn. De overheid moet een signaal geven. De hele zaak in handen nemen, kan zij niet, want dat is een maatschappelijke kwestie. Een overheid stuurt maar is niet bij machte toekomstige evoluties zelf te creëren en daardoor volledig te beheersen. De ontwikkeling van de sociale feiten en verbanden is in de eerste plaats afhankelijk van maatschappelijke processen die de macht van de overheid te boven gaan. Een verstandige regering en een verstandig parlement moeten dat beseffen, dat gegeven niet negeren. We moeten voor de toekomst met een schone lei beginnen zonder de vuile was van gisteren weg te moffelen. We kunnen het debat betreffende het grote gelijk wat het verleden betreft met sluiten, niet onderdrukken. Het bewustzijn, her onderbewustzijn en het onbewuste zullen blijven werken, ons beïnvloeden.'

- 'Hoe de leidraad "streep eronder" moet geconcretiseerd worden laten we uiteraard over aan de politieke beleidslieden en parlementairen. Ik zie geen heil in amnestie. Bij amnestie wordt het strafbare feit achteraf geacht niet te bestaan. De veroordeling en de strafrechterlijke gevolgen worden retroactief opgeheven, men besluit dus dat ze nooit zijn uitgesproken. Zowel de schuld als de boete worden uitgewist. Een zeer gekunstelde constructie die volgens Luc Huyse, een autoriteit, niet werkt. Ik volg hem op dat punt. Er is mijn inziens meer te zeggen voor eerherstel. De schuld wordt niet uitgewist maar de boete verdwijnt. Reïntegratie wordt een reële mogelijkheid. Die soepeler formule moet kunnen. Uiteraard moet gedacht worden aan mogelijke uitzonderingen. Als morgen in Argentinië of elders nog een oude misdadiger wordt gevonden die als beul in een concentratiekamp werkzaam was moet hij worden gesnapt, vervolgd en gestraft kunnen worden.

- 'De voorstanders van de stelling "streep eronder" zijn democraten. Hun voorstel mag op geen enkele wijze misbruikt worden door extreemrechtse, anti-democratische tactieken en strategieën.

Maar nog wel meer lieden uit 'onverdachte hoek' namen in het verleden expliciet stelling en initiatieven ten faveure van amnestie.

Bijvoorbeeld toenmalige volkshogeschool Elcker-Ik (tegenwoordig onderdeel van de gesubsidieerde vormingsinstelling 'Vorming Plus'. Toch ook niet bepaald een rechts, laat staan uiterst-rechts, nest. In 1983 lanceerde het een oproep in die zin.

Ik was destijds dat voorstel genegen, al had ik een aantal bedenkingen bij de tekst die Elcker-Ik had opgesteld. En publiceerde toen in het voormalige weekblad Links (het blad van wat destijds de linkerzijde was binnen de SP, SP.a Rood bestond toen nog niet) een genuanceerd positief artikel over het Elcker Ik-initiatief.

Maar pleiten voor amnestie (in de betekenis van: het wegwerken van nog steeds aanslepende sociale, financiële en administratieve gevolgen van de repressie/epuratie na de oorlog voor het gros van de veroordeelden. Waarbij verklikkers en economische collaborateurs van het 'pardon' en regularisatie verstoken blijven) was toen, nog meer dan vandaag, binnen de brede linkerzijde (en zeker binnen de radicale vleugel er van), als vloeken in de kerk.

Enkele weken voor mijn artikel verscheen er een andere bijdrage in Links (onder de titel: Amnestie, een Vlaamse manie, artikel dat ook in het blad van het AFF werd gepubliceerd) die de traditionele afwijzende, krampachtige en m.i. strategisch foute, houding van het gros van de linkerzijde in dit dossier verwoordde (met uitzondering van linkse flaminganten rond het, nog steeds bestaande, maandblad Meervoud alsmede leden van de toenmalige werkgroep Arbeid en wijlen de Witte Kaproenen).

De auteur van dat virulent anti-amnestieartikel, die vandaag actief is in kringen die eerder tot de (democratische) rechterzijde worden gerekend - wat geen schande is - was radicaal gekant het Elcker-Ik-initiatief. Terwijl ik er eerder welwillende tegenover stond, maar met enige kritiek en terughoudendheid ten opzichte van de voorgelegde tekst. (In die zin is de intro die Links-hoofdredacteur Deneckere schreef bij mijn artikel, en waarin hij uitlegt waarom Links het initiatief niet steunde en daarbij verwees naar mijn stuk/argumenten, eigenlijk kort door de bocht en wordt mijn standpunt er onnauwkeurig en zelfs tendentieus weergegeven - maar soit.)

Klik hier voor mijn artikel uit Links,waarin ik tevens een warm pleidooi hield om de band tussen de progressieve en Vlaamse Beweging nauwer aan te halen. (Dat is inmiddels deels gebeurd, onder meer door de Gravensteengroep. Een eerdere poging was het zogenaamde Vlaams Progressief Zangfeest, dat het maar twee edities uithield, begin van de jaren tachtig.)

Tot slot: Of amnestie nu al dan niet een punt moet zijn van het volgende regeerakkoord, zoals Hilde Kieboom bepleit, is dan weer een andere kwestie. Ik ben er niet tegen, maar vind het niet prioritair en betwijfel of de PS daar voor te vinden is. Trouwens benieuwd hoeveel gevallen er, zo veel jaar later dan in 1983, nog zijn van onaanvaardbare sociale/financiële gevolgen van de repressie.

------------------------------------------------------------------------

- De amnestie-oproep van Elcker-Ik werd destijds ondertekend door tal van gekende personen uit de brede progressieve beweging waaronder Antoon Roosens, Jan Debrouwere, Willy Courteaux, Jef Ulburghs, Ludo Dierickx, Jaap Kruithof, Brigitte Raskin, Maurits Coppieters, Maurits Van Haegendoren, André De Beul (Volksunie-politicus. Kreeg in 1990 de Arkprijs van het Vrije Woord) en Nelly Maes.

- In het blad van Studiekring 'Vrij Onderzoek' van de Vrije Universitiet Brussel schreef Jan Fermon, destijds een maoïstisch student (kopman van de toenmalige Marxistische Leninistische Beweging (MLB), het huidige Comac, aan de VUB) en vandaag een spraakmakend advocaat en lid van de PvdA, een virulent artikel tegen de Elcker-Ik-oproep voor amnestie in het algemeen en tegen uw dienaar in het bijzonder. Mijn artikel uit Links was immers ook verschenen in het blad van Vrij Onderzoek. Het artikel van Fermon was/is niet enkel exemplarisch voor de zienswijze van sommige linksen over het amnestievraagstuk (toen, maar ook nog vandaag) maar tevens, vooral zelfs, voor de wijze waarop MLB/PvdA destijds op gechargeerde wijze 'debatteerde'  en  iedereen die haar standpunt niet deelde, ook ter linkerzijde, verdacht maakte. Ik word er net niet als fascist in bestempeld, maar wel verantwoordelijk geacht voor het binnensmokkelen van fascistische ordewoorden binnen de linkerzijde. Dit radicale gedram en uiterst-links sectarisme is een praktijk die de PvdA vandaag evenwel achterwege laat. Wat haar huidige standpunt is over amnestie (meer bepaald over de stellingen uit de toenmalige Elcker Ik-oproep, is (me) niet bekend. Haar fundamentele visie over de Vlaamse beweging, het nationaliteitenvraagstuk in ons land en de staatshervorming/regionalisering is dan weer amper of niets veranderd na al die jaren. In mijn opvatting is die visie een van de redenen waarom dit radicaal-links partijtje na ruim dertig jaar nog steeds een marginaal gegeven is en tot de politieke franje behoort en zal blijven behoren zolang ze ook op dat vlak niet verandert.

- Over de Vlaamse kwestie en dito beweging, en het mislukte huwelijk, hooguit LAT-relatie, van deze laatste met de linkerzijde, schreef ik in de eerste helft van de jaren tachtig bijdragen in verschillende tijdschriften. Behalve in het eerder vernoemde Links (toenmalige weekblad van de linkerzijde binnen de socialistische partij), ook in het blad van het Kultureel Front Vlaanderen (met toenmalige 'K' uit die tijd), het Joodse anti-fascistische tijdschrift 'In Naam van de Vrijheid', het periodiek van het Anti Fascistisch Front en in Nitro (tijdschrift van de Humanistische Jongeren). Klik hier voor het (erg toegankelijk gemaakte want voor jongeren geschreven) artikel uit Nitro.

Het 'werkongeval' met dodelijk afloop in het donjon van de commerciële Meesteres Lucrezia kreeg de voorbij dagen ook aandacht in andere media. Onder andere in Het Nieuwsblad en Gazet van Antwerpen. Maar het artikel in De Morgen is ongetwijfeld het meest uitvoerige en diepgaande over deze zaak. De echte onthullingen in De Morgen zijn, bij nader inzien, evenwel niet zo talrijk en ook niet altijd even accuraat dan aanvankelijk gedacht.

Wat google-werk leert dat de Engelse tabloid-krant The Sun eerder info bracht die nadien door De Morgen werd overgenomen. In The Sun verschenen er twee artikels over deze affaire: Wife's horror over hubby's S&M death en Dominated to death. Nogal wat van de saillante weetje uit het artikel in De Morgen blijken afkomstig te zijn uit The Sun - onder bronvermelding.

In tegenstelling tot de Vlaamse kranten publiceerde The Sun de volledige echte naam van wie schuil gaat achter de nom d'artiste meesteres Lucrezia (Ira V.D. ). Het Engelse tabloid beperkte zich evenmin tot de initialen van haar collega, meesteres Juno (Vicky V.) en maakte ook in haar geval melding van de volledige naam.

Van meesteres Juno wist De Morgen, als enige medium, te vertellen dat ze "afkomstig is van Hoogstraten" en "in het dagelijkse leven, samen met haar partner, een van Vlaanderens bekendste evenementenbureaus runt."

Gewapend met de volledige naam van meesteres Juno was het een koud kunstje om de coördinaten van het betreffende evenementenbureau op te snorren. Gazet van ANtwerpen publiceerde (in november 2008) namelijk een artikel waarin zowel de echte naam van meesteres Juno als die van haar evenementenbureau werden vermeld.

Vanaf hier was het een makkie om te achterhalen dat, in tegenstelling tot wat De Coninck schreef, het evenementenbureau bijlange niet tot de top in zijn sector behoort, zelfs niet tot het middensegment er van (wel tot de lilliputters in de branche). En dat zowel op basis van zijn naambekendheid als in zakelijk opzicht. Want niet enkel blijkt het bedrijfje (volgens haar website) vooral actief te zijn op het vlak van huwelijksfeesten, VIP-arrangementen en evenementen van minder aanzien, ook de klantenlijst is verre van indrukwekkend en bevat vooral KMO's. Het enige zelf ontwikkelde en voor eigen rekening opgezette evenement blijkt de VESPA-route te zijn, ook weer niet bepaald een topper in de branche.

Maar de bescheiden zakelijke betekenis van het event-kantoortje kan nog het best afgeleid worden uit de summiere balans zoals neergelegd bij de nationale bank. De (verkorte) jaarrekening van de bvba vermeldt weliswaar geen omzet - dat is niet verplicht maar wordt door de meeste grote jongens uit de sector toch gedaan - maar maakt toch snel duidelijk dat we hier te maken hebben met een kleine speler met niet eens vast personeel in dienst. Bovendien blijkt het firmaatje volgens haar meest recente balans (die van het laatste boekjaar 1/1/2008-31/12/2008) financieel ook niet erg florissant te zijn: het maakte een verlies van 58.000 euro en heeft een schuld (op ten hoogste één jaar) van 136.000 euro - wat veel is voor zo'n klein bedrijfje. Vandaar dat de suggestie in De Morgen, op basis van de getuigenis van een klant van de SM-studio (hoe hebben ze die gevonden ?), dat Juno in de SM-prostitutie verzeilde omwille van financiële redenen erg plausibel is.

De jaarrekening van de bvba van Vicky V. , alias meesteres Juno, en haar echtgenoot leert ook dat het bedrijfje kampt met een negatief eigen vermogen van 103.000 euro. Dat noopt het trouwens om binnen de kortste keren een kapitaalsverhoging door te voeren wilt het geen juridische en/of administratieve problemen krijgen.

De website van het evenementenbureau weet ook nog te melden dat Vicky V. "carrière maakte als fotomodel, danseres en zangeres. Zij haalde meerdere malen de tv in binnen- en buitenland en sierde tal van fotoshoots in bekende magazines. Vicky begeleidt ook jonge artiesten en modellen." Het is weinig waarschijnlijk dat haar nieuwste carrièrestap als commerciële SM-meesteres cv-gewijs ooit op de webstek zal ter sprake komen.

Of Lucrezia haar activiteiten als betaalde meestere snel kan en zal hervatten is niet geweten. Haar website meldt alvast dat ze 'soon back' zal zijn. Mocht de voormalige 'kunstenares' Ira V.D. haar commerciële SM-activiteiten niet meer volwaardig kunnen uitoefenen kan ze zich nog altijd op haar/een filmcarrière gooien. Meesteres Lucresia maakt immers op het komende Internationale Filmfestival van Bologna (30/10 - 6/11/2010) haar debuut met een artistiek verantwoorde film over haar opvattingen over BDSM - de commerciële variant er van dan wel.

Tot slot nog volgende bedenking (en vraag aan Vlaamse Vereniging van Journalisten en aan de Raad voor de Journalistiek): heeft het zin dat Belgische journalisten zich aan de deontologische aanbeveling houden in een zaak waar er sprake is van een klein misdrijf zonder grote maatschappelijke relevantie/impact en dus enkel de initialen van de betrokkenen vermelden terwijl de buitenlandse pers met betrekking tot die zelfde affaire de volledige namen publiceerde en die namen bovendien via een eenvoudige google-zoekopdracht kunnen achterhaald worden ?

Er is over deze hele affaire enorm veel nonsens verkondigd. Als 'vriend van het Palestijnse volk', initiatiefnemer van het Antwerps Palestina-comité in 1982, maar daarom nog geen vijand van Israël, betreur ik de desinformatie en manipulatie in deze affaire. Ook de anti-judaïstische tendensen die n.a.v. deze betreurenswaardige zaak weer de kop opstaken, en die zelden of nooit door pro-Palestijnse sympathisanten ten lande als dusdanig werden herkend laat staan veroordeeld, stemmen me droevig.

Voor de goede orde: ik ben geschokt door de Israëlische raid op de boten (maar heb begrip voor de motivatie er van), ben tegen het embargo tegen Gaza, voor de ontruiming van de bezette gebieden, voor de Palestijns-Israëlische dialoog en voor een Palestijnse staat (maar ook voor het bestaansrecht van Israël).

-----------------------------------------------------------------------------------------

Beste Inge en Griet.

Ik zal proberen het kort te houden – want jullie hebben nu natuurlijk wel meer om het hoofd dan de woorden van een oud wijf te spellen. Het hoofd is belangrijk. Ik ben ook jong geweest – maar heb toch altijd mijn hersens gebruikt. Hoe pijnlijk ik het ook vind – maar ik voel me genoodzaakt jullie nu even duchtig de levieten lezen.

Ik heb een buitengewone hekel aan de huidige Israëlische regering – en aan de door haar gevoerde politiek. Laat dat zondermeer duidelijk zijn. Ik ben een anarchistisch wijf – dus ik hou van geen enkele regering. Ook niet de Turkse of Belgische of Vlaamse of Palestijnse. Je kiest in je leven altijd – écht altijd – partij tégen politici en regeringen. Van welke aard of strekking ook. Dat is geen neutraliteit – dat is gewoon strijdbaarheid. Geen enkele onderdrukte of slachtoffer is ermee gebaat dat je collaboreert met een politieke of religieuze ideologie. Maar dat weten jullie – natuurlijk !

Maak jullie niet ongerust. Ik ken veel Palestijnen. Allochtonen. Moslims. En denk vooral niet dat ik antimoslim ben. Mijn kritiek op organisaties als IHH heeft niets te maken met godsdienst. Ik werk dagelijks met tientallen mensen – met even zovele nationaliteiten en achtergronden. Ik weet dus wat er gebeurt in de wereld – niet uit boekjes of websites – maar in levenden lijve. Ik kan op de wereldproblemen gezichten kleven. Ik ben niet anti-moslim. Maar ik ben natuurlijk wel anti-islamistisch. Ooit gehoord over het verschil tussen islam en islamisme ? Ik hoop het voor jullie – als jullie ooit nog eens op zo’n bootje kruipen.

Ik herhaal het – ik zal het kort houden. Ik vind dat jullie op dit moment geen steun verdienen van linkse en democratische krachten. Toch niet de linkse en democratische krachten die ik ken. Op geen enkele manier. Hoe ‘idealistisch’ jullie drijfveren ook zijn – jullie zijn fout bezig. En wel om de volgende drie redenen.

(1) De bootactie waaraan jullie hebben deelgenomen zet de seculiere en linkse democratische krachten in Turkije in de zeik. Ik verklaar me nader. De Turkse islamisten hadden natuurlijk alle belang bij de bootactie. Ik heb vorig weekend nog een lang gesprek gehad met een van mijn Turkse vrienden – Sela. Hij is opgegroeid in de Limburgse mijnstreek maar heeft zijn tienerjaren doorgebracht in een staatsinternaat (strekking Ataturk) in Istanbul. We waren samen op een huwelijksfeest van een gemeenschappelijke vriend. Bijna alle Turken daar aanwezig – allemaal seculiere en linkse mensen – hadden dezelfde mening over de bootactie. Opgezette flauwekul bedoeld voor binnenlands gebruik – menen ze. De islampartij van Erdogan probeert de vrijzinnige militairen te counteren. En daarmee natuurlijk ook de seculiere krachten in Turkije – die tegen hoofddoeken zijn, tegen de onderdrukking van de vrouw en voor een democratische rechtsstaat naar Europees model. Het Turkse leger onderhoudt al lange tijd goede relaties met Israel. Niks beter om die verstandhouding te saboteren dan middels de zogenaamde ‘vredelievende’ bootactie waaraan ook jullie hebben deelgenomen. Ik ben – net zoals mijn Turkse vrienden – geen voorstander van militairen. Maar tot nu toe zijn zij helaas de enigen in Turkije die over voldoende macht beschikken om fascisten als Erdogan – en zijn aanhang van Grijze Wolven – een halt toe te roepen. Dus waaraan jullie de facto hebben meegewerkt – zonder het zelf te beseffen en met de ‘beste’ bedoelingen – is de reactionaire krachten binnen Turkije vrij spel te geven. De bootactie diende alleen maar om de visie van Ataturk van een geseculariseerd Turkije in diskrediet te brengen ten voordele van een geïslamiseerd en vrouwonvriendelijk Turkije. Lees gewoon even : http://www.presseurop.eu/nl/content/article/264781-ankara-keert-brussel-de-rug-toe

Officieel was de bootactie een gezamenlijke actie van vijf organisaties. Natuurlijk weet ik dat – voor wie houden jullie mij ? Maar ik zie verder dan mijn neus lang is. Ik herhaal het – ik ben een anarchistisch wijf. En ik laat me liefst niet in de luren leggen. In de praktijk werd heel die bootactie gekaapt door de IHH. De eerste boot van de vloot – het schip waar ook de meest gewelddadige confrontatie plaatsvond – was in handen van deze IHH. Wat is die IHH ? Volgens jullie een vredelievende humanitaire Turkse hulporganisatie. Ze zou zelfs als een der eerste hulp hebben geboden na de aardbeving in Haiti. Ach – hoe naïef kan een mens zijn ! Ontroerend hoor – zo’n ‘idealisme’. Maar blind ‘idealisme’ kan soms even gevaarlijk zijn als het meest reactionaire en autoritaire denken. Ik zou jullie ten stelligste aanraden om die zogenaamde ‘humanitaire’ organisatie eens stevig te googlen – voer gewoon de woorden ‘IHH’ en ‘terrorisme’ in. En jullie kunnen wat mij betreft gerust alle duidelijk pro-Israëlische websites overslaan. Ik doe dat ook – want wie heeft een boodschap aan wat de Israëlische regering denkt ? Maar ook op onverdachte websites wordt IHH een fundamentalistische organisatie genoemd die al meer dan tien jaar gewelddadig actief is in de belangrijkste brandhaarden op de planeet – Bosnië, Tsjetsjenië, Irak, Afghanistan. Het is voor mij zonneklaar dat de andere organisaties die hebben deelgenomen aan de bootactie door de IHH in de luren werden gelegd. Wil jullie meer informatie over deze IHH – die de eigenlijke drijfkracht was achter de gewelddadige bootactie – lees dan ook eens :

http://www.terrorism-info.org.il/malam_multimedia/English/eng_n/pdf/hamas_e109.pdf

http://www.diis.dk/graphics/Publications/WP2006/DIIS%20WP%202006-7.web.pdf

Ik vind het onbegrijpelijk dat jullie zo’n dingen niet schijnen te lezen – of te kennen. In het politieke kluwen van het Midden-Oosten kan elk gebrek aan informatie moorddadige gevolgen hebben – niet alleen voor jullie eigen leven maar ook voor het leven van hen die jullie beweren te steunen en te helpen.

(2) De bootactie waaraan jullie hebben deelgenomen zet de seculiere en linkse democratische krachten in Gaza en de andere Palestijnse gebieden in de zeik. Ik verklaar me nogmaals nader. Het is duidelijk dat tussen IHH en Hamas stevige banden bestaan. De bootactie was natuurlijk ook bedoeld om de positie van Hamas binnen de Palestijnse gebieden te versterken. Wie of wat Hamas is – hoeft verder geen verklaring. Dat hoop ik tenminste – voor jullie. In Gaza vervolgen en vermoorden de aanhangers van Hamas systematisch alle Palestijnen die niet hun antidemocratisch en moslimfundamentalistisch gedachtegoed steunen. Palestijnse democraten, Palestijnse christenen, onafhankelijke intellectuelen, Arabische feministen – noem maar op. In Gaza heerst de dictatuur van de sharia. Ik hoop dat jullie nooit aan den lijve moeten ondervinden wat dat betekent. Lastig gevallen worden in de straten van Caïro omdat je een blond westers meisje bent – dat is klein bier vergeleken wat onze Palestijnse en andere Arabische zusters moeten ondergaan onder het bewind van Hamas. Ik begrijp het echt niet – als linkse en onafhankelijke vrouw – hoe iemand zo’n smeerlapperij kan steunen. Hoe kan je in België zo op je hoede zijn voor de propaganda van extreemrechts maar er in Turkije of Palestina stekeblind voor blijven ? Ik ben een onafhankelijk wijf met een prachtig hoofd – en ben dus niet van plan dat te verdonkeremanen onder een door de sharia opgelegde vod. Vergis jullie niet – ik spreek hier ook in naam van mijn Arabische, Turkse en Iraanse vriendinnen. Ook wijven die geen vod rond hun kop willen.

(3) De bootactie waaraan jullie hebben deelgenomen zet de linkse vredesactivisten in Israël in de zeik. Misschien zijn jullie als zovelen zo verblind door haat tegen Israël of tegen de Joden in het algemeen – dat jullie vergeten dat er ook miljoenen Joden niet akkoord gaan met de huidige politiek van Israël tegenover hun Palestijnse Semitische broeders en zusters. De huidige Israëlische machthebbers kunnen dankzij de bootactie helaas weer eens zwaaien met het argument hoe kwaadwillig en gewelddadig de tegenstander is. En hoe elke Israëlische vredesduif het eigen volk in gevaar brengt – en dus in feite een verrader is.

Ik vat het nog even samen. Ik ben tégen jullie deelname aan de bootactie voor Gaza. En wel om drie redenen :

(1) Die bootactie zet de seculiere en linkse democratische krachten in Turkije in de zeik.

(2) Die bootactie zet de seculiere en linkse democratische krachten in Gaza en de andere Palestijnse gebieden in de zeik.

(3) Die bootactie zet de linkse vredesactivisten in Israël in de zeik.

Wie met één actie zoveel linkse en democratische krachten in de zeik zet – is wat mij betreft een naïeve dwaas – in het beste geval – of een reactionaire blindganger. Hoe nobel en ‘idealistisch’ jullie drijfveren ook mogen wezen – jullie zijn de objectieve bondgenoten van alle machten in het Midden-Oosten – en ver daarbuiten – die heersen door oorlog en onderdrukking. En die de mensheid aan de rand van de afgrond brengen.

Jullie merken het – hier spreekt een vrouw met ballen. Een vrouw die onafhankelijk en vrij durft te denken en te handelen. Die elke dag diepe vreugde beleeft aan haar contacten met haar medemensen – van welk geloof of gezindheid ook. En die als moeder geschokt is door die Turkse vrouw die haar baby van één jaar onvrijwillig laat deelnemen aan zo’n gevaarlijke politieke bootactie. Misschien begrijpen jullie dat niet – nog niet – maar zoiets is voor iemand met mijn levenservaring écht walgelijk. Je gebruikt nóóit – onder géén beding en om géén enkele reden – een hulpeloos wezen van nauwelijks één jaar als kanonnenvlees. Hoe verblind door haat moet je zijn om dat te doen ! Ik noem zoiets – banaal fascisme. Levensvijandig en tegen elk menselijk gevoel in. Of om een van mijn moslimstudentes te citeren – zo’n vrouw verdient haar baby niet. Was die Turkse vrouw Belgisch dan begon ik nu persoonlijk een juridisch proces om haar de hoede over haar baby te ontnemen.

Misschien denken jullie dat wij over verschillende dingen verontwaardigd zijn. Maar ik geloof toch van niet. Ik denk dat alle mensen op aarde die het hart op de juiste plaats dragen ook aan dezelfde kant staan – die van het leven. Tégen de dood. De dood heeft vele gezichten – geld, macht, politiek, godsdienst. Fundamentalistisch christendom, islamisme, fascisme, nazisme, stalinisme, kapitalisme, kolonialisme – noem maar op. De vijand heeft vele handlangers – de Israëlische regering, de Turkse regering, het Pentagon, Wall Street, Hamas, het Kremlin, Vlaams Belang, IHH – noem maar op. Blijf ver van hun vergif vandaan.

Ik hoop dat jullie het bovenstaande ter harte nemen. Anders vrees ik het ergste. Ik vind het echt fantastisch wanneer mensen zich uit idealisme inzetten voor andere mensen. Maar ik heb helaas al te vaak gezien hoe zo’n idealisme kan omslaan tot collaboratie met de ergste vorm van onderdrukking. Ik hoop echt – écht en écht – dat jullie de verleiding kunnen weerstaan van donkerbruine Jodenhaat, ‘links’ fascisme à la PVDA, en christelijk of islamistisch vijanddenken. Blijf als idealist altijd en onder welke omstandigheid ook – vrij en onafhankelijk. Buiten elke partij of ideologie of godsdienst om. Zoals ik het al een halve eeuw doe. Met als grote voorbeelden Rosa Luxemburg en Ayaan Hirsi Ali. Moedige wijven – en als het moet moederziel alleen als een rots in de branding.

Hoe zal ik al het bovenstaande samenvatten ? Ik wil jullie niet kwetsen – integendeel. Ik voel voor jullie een liefde als voor mijn eigen dochters. En ik zou willen dat jullie altijd even mooi en vol idealen blijven als nu. En dat jullie nooit aan de ideologische verleiding zullen toegeven. Maar dat is het moeilijkste van al. Jullie deelname aan die bootactie was fout. Probeer dat in te zien. Niet jullie drijfveer was fout – integendeel – maar wel jullie deelname. Het fascisme heeft vele gezichten – en heeft veel manieren om te verleiden. Handelen voor de goede zaak is fantastisch – je inzetten voor onderdrukten en slachtoffers. Maar je moet steeds eerst goed nadenken met wie je dat doet. Vergeet dat nooit.

xxxxx

Carla

Lees ook:
- De negen levens van Alexander Dresen (LNM Media)
- De 'Open brief' van Alexander Dresen aan mij: het smakeloze en onbetamelijke voorbij

------------------------------------------------------------------

Update (20/5/2010): LNM Media failliet verklaard

De rechtbank van koophandel van Brussel verklaarde op 13 april 2010 de bvba LNM Media in faillissement. LNM Media was door het parket gedagvaard (‘in faillissement’) nadat de handelsrechtbank op 5 maart besliste om het bedrijf de gevraagde verlenging van de procedure van gerechtelijke reorganisatie, en de verderzetting van de bescherming tegen haar schuldeisers als gevolg daar van, niet toe te kennen. LNM Media kon immers niet voldoen aan de eisen van de rechtbank, met name een collectief akkoord met al haar schuldeisers. Als curator werd advocaat Nadine Mollekens uit Sint-Pieters-Leeuw aangesteld. Klik hier voor het vonnis uit het staatsblad (editie van 20/4/2010, pagina 22343).

Dat brengt het aantal faillissementen waar Alexander Dresen, als zaakvoerder of bestuurder, bij betrokken was en die effectief uitgesproken werden op vier: Netconsult (in 2001), Urban X Development (in 2004), After The Hype (in 2007) en LNM Media (2008).  Daarnaast is er ook het ingetrokken faillissement van zijn bvba Viralco (uitgesproken op 24 juni 2005, ongedaan gemaakt bij vonnis van 27/10/2005). Het eerste faillissement van Viralco dateert eigenlijk al van 19/3/2004 en werd ook al eerder eens ingetrokken (op 3/6/2004). Maar door een heuse dans van adresveranderingen werd dat faillissement twee keer uitgesproken en ook twee keer ingetrokken. Er is trouwens nog iets opmerkelijk aan Viralco. Deze vennootschap, die dus officieel nog steeds bestaat, legde sinds haar oprichting in 2002 nog nooit een jaarrekening neer. Dat is nochtans verplicht volgens het wetboek van vennootschappen. En als het niet gebeurt, is het vervolg- en strafbaar (strafrechtelijk en burgerlijk) en kan het tevens tot fiscale boetes leiden (gaande van 24,79 tot 247,9 euro per maand vertraging). In dat zelfde, onwettelijke, bedje is trouwens ook Lexor bvba ziek. Ook deze vennootschap van Dresen legde sinds haar oprichting in november 2007 nog geen jaarrekening neer. Lexor is de vennootschap achter UniversHommes.com.

Mijn artikel over strategische arbeidsmarktcommunicatie (als een vorm van integratie van jobmarketing en corporate communications), dat in 1999 verscheen in MediaGids (een toenmalige, losbladige, publicatie van Kluwer), schets het ruimere plaatje van de rekruteringscommunicatie, al dan niet online en al dan niet via social media, en geeft handvatten om die op een strategisch niveau te tillen.

Tot slot, een ietwat vreemde eend in de bijt: een een stuk over de politieke variant van communicatie & marketing, over politieke marketing en dito communicatie:  Het verschil tussen de SP en SPA Rood. Het artikel, eveneens door mij geschreven, verscheen in 1991 in het toenmalige tijdschrift Socialistische Standpunten, het huidige Sampol (Samenleving en Politiek), een lezenswaardige periodiek van progressieve signatuur.

Vandaag doet die bijdrage wat gedateerd aan. Maar het had destijds wel een, achteraf gezien, nogal visionaire titel. De naamsverandering van SP naar SP.a gebeurde pas een paar jaar later. En SP.a Rood, de militante linkervleugel van de SP.a met Erik De Bruyn als boegbeeld, bestond toen ook nog niet.

Desondanks u denigrerende opmerkingen over mijn professionele realisaties en carrière oogt die in elk geval stukken fraaier dan de uwe. Ze is ook transparanter, want u doet verdraaid veel moeite om die te verhullen met een waas van mist en op te smukken met tal van onjuistheden. Onze respectievelijke LinkedIn-profielen spreken in dat verband boekdelen (zie/vergelijk dat van Dresen en mezelf). Uw luttele acht LinkedIn-conntacten zijn, zeker voor iemand die professioneel met social media bezig is, wel erg mager en wellicht een indicatie voor uw zakelijk en privématig isolement.

Opsmukken van, eigenlijk liegen in verband met, uw curriculum doet u trouwens ook. Zo stelt u in uw 'Open brief' dat u chatsite Place.to.be verkocht aan Roland Duchâtelet. Dat klopt niet: chat.to.be/place.to.be, dat formeel eigendom was van uw firma ROICast (het voormalige E-Audit.Net), kwam in onduidelijke omstandigheden in handen van Big Bang Ventures. Toen de hoofdaandeelhouder Big Bang Ventures achterhaalde dat u, in het geniep en met hun centen, place.o.be/chat.to.be verder aan het ontwikkelen was (met Russische programmeurs) met de bedoeling er een kopie van op te zetten, en bovendien op grote voet leefde op kosten van de onderneming, werd u aan de deur gezet. Die kopie slaagde u dan weer te verpatsen aan Headtrick Media. Toen Haedtrick in december 2000 failliet ging, werd chat.to.be/place.to.be overgenomen door AdValvas. Toen AdValvas in 2004 zijn beurt over kop ging, werd chat.to.be/place.to.be, net als onder meer de vrouwensite Femistyle, overgenomen door Duchâtelet (via zijn firma TV Lokaal). Wie zo lichtzinnig met de waarheid omspringt als het hemzelf betreft, is natuurlijk weinig tot niet betrouwbaar en geloofwaardig als die het over andere heeft. Zoal over mij bijvoorbeeld.

Volgende nonsens van u is van mindere importantie, maar ik zet ook op dit vlak graag de puntjes op de i.

- Ik ben nooit geweigerd als lid van de Vlaamse Vereniging van Journalisten, de zogenaamde journalistenbond (wat u een journalistenvereniging noemt). Ik heb nooit geprobeerd om er lid van te worden.

- Ik mag me met recht en reden journalist noemen (wat ik eigenlijk meestal niet doe en het liever bij publicist houd) . Een beroepsjournalist ben ik evenwel niet. Het verschil tussen journalist en beroepsjournalist is u blijkbaar niet bekend. Dat is nogal gênant voor iemand die zich hoofdredacteur noemt, al is het van de reclamefuik zoals alexanderdresen.com (een website die amper verschilt van UniversHommes.com, de webwinkel voor verzorgingsproducten & parfum voor mannen en uitgebaat door Lexor bvba - een bedrijf van Alexander Dresen).

Het beroep of de titel van journalist is in België vrij. Iedereen die publiceert kan en mag zich journalist noemen. Om erkend te worden als beroepsjournalist, dient men als dusdanig erkent te worden door de journalistenbond en het ministerie van Binnenlandse zaken. Ik heb nooit een erkenning als beroepsjournalist beoogt. Om de simpele reden dat ik geen beroepsjournalist ben - ben al ruim 10 jaar uitgever/bedrijfsleider (al schrijf ik uiteraard ook zelf) - en dat die erkenning me trouwens zou geweigerd worden want beroepsjournalisten moeten in hoofdzaak van hun journalistieke arbeid leven. Dat is bij mij geenszins het geval.

Te uwer informatie: ik ben sinds 2001 lid van de Vereniging van Onderzoeksjournalisten (VVOJ) Dat lidmaatschap dient te worden goedgekeurd door het bestuur van de vereniging. In 2002 nam ik het woord tijdens een congres van de VVOJ. Ik presenteerde de bevindingen van een onderzoek waaraan ik had meegewerkt naar de stand van de onderzoeksjournalistiek in Nederland en Vlaanderen.

- U stelt ook dat ik zelf geen blogger ben. Nou moe, wat moet je dan wel doen om door Alexander Dresen, zoals algemeen bekend een autoriteit inzake journalistiek in het algemeen en bloggen in het bijzonder, als dusdanig beschouwd te worden. Ik blog professioneel en vooral over personeelsmanagement en aanverwante zaken sinds 2004: eerst op de blogrubriek van hrm.net, dan op HRMblogs.com en sinds ruim twee jaar op de groepsblog HRMblogs.com (zie www.HRMblogs.com/mernst). Sinds zowat twee en half jaar houd ik er ook een zuivere privé-blog op na: www.MarcErnst.com.

In de periode tussen 21/1/2010 en 21/2/2010 kende MarcErnst.com, volgens Google analytics, 15.095 bezoeken, afkomstig van 7.429 unieke bezoekers. Dat zijn er 247 unieke per dag. Die waren samen goed voor 75.995 page views (5 per bezoeker) en de bezoekers bleven gemiddeld 4, 36 minuten op de website. Vrij behoorlijke cijfers me dunkt. Voor uw info: ik publiceer meer en meer op facebook, door middel van de zogenaamde notities. Sommigen van die notities komen dan later, al dan niet in een iets gewijzigde vorm, op mijn blog.

Nogmaals een parenthesis: mijn stukjes van destijds op hrm.net staan in een speciale sectie van HRMblogs.net. Filip De Saeger, met even weinig kennis als u van journalistiek en recht - in dit geval van het auteursrecht, vond dat die blogposts uit mijn hrm.net-tijd niet op mijn eigen blogsite mochten gepubliceerd worden. Dat was trouwens een van de reden waarom hij me aanklaagde voor niets minder dan diefstal. Een beschuldiging waar de rechtbank anders over dacht en me dus niet voor dat misdrijf, een onderdeel van zijn strafklacht, veroordeelde. De Saeger noch zijn advocaten hadden blijkbaar nooit gehoord van het feit dat intellectuele eigendomsrechten van een creatie, het wezen artikels of iets anders, niet kunnen afgestaan of overgedragen worden. En dat die dus onmogelijk deel konden uitmaken van het door hem overgenomen handelsfonds van hrm.net.

Het gratis aanbieden van die artikels uit mijn hrm.net-tijd, wat het geval is op HRMblogs.net, kan om die reden perfect. Bovendien: het door De Saeger bekomen 'exploitatierecht' er van, door de overname van het handelsfonds van hrm.net, komt door mijn gratis ter beschikking stellen van die artikels niet in het gedrang. Niet in het minst omdat het al ruim vier jaar op apegapen liggende hrm.net ze niet betalend aanbiedt. Is het u trouwens bekend dat hrm.net louter omwille van een investeringcrediet van  het Participatiefonds - subsidie die oneigenlijk en dus frauduleus werd aangewend - formeel wordt online gehouden ? De recente geüpdatet historiekpagina van hrm.net is trouwens bijzonder leerrijk en illustratief voor de totale normenloosheid en het ploertengehalte van Filip De Saeger: in weerwil van alle gerechtelijke uitspraken, in het kader van zijn strafklacht en die van Pyis, wordt daar gesuggereerd dat ik een dief, oplichter, fraudeur en stalker zou zijn. En dat scheldproza wordt bovendien, als topput van wansmakelijkheid, geïllustreerd met een foto van serial killer Ronald Janssen.

Dat De Saeger net als u heer Dresen mij bovendien als psychologisch ziek en hulpbehoevend, afschildert (hij stelt dat ik 'psychopatisch gestoord' zou zijn - wat een kanjer van een tautologie is - u noemt me 'borderliner') is, behalve stuitend, ook ironisch. Want Filip De Saeger wordt in een rapport opgesteld door gerechtspsychiater Dirk Deboutte (universiteit Gent en Antwerpen) omschreven als iemand met een 'psychopatische persoonlijkheidstructuur'. Van mij bestaat er niet zo'n rapport.

- Wat de groepsblog HRMblogs.com betreft, waar ik sinds 2007, samen met een tiental andere (min of meer) vaste bloggers aan meewerk, in mijn geval meer bepaald op www.HRMblogs.com/mernst, het volgende: tal van vermaarde HR-dienstverleners, uit binnen en buitenland, verlenen er hun medewerking aan. Voor België onder meer Fons Leroy (administrateur generaal van de VDB), Jan Denys (arbeidsmarktdeskundige en director corporate communications bij Randstand), Fons Van Dyck (director Think/BBDO) en Jan De Visch (managing partner in Connect & Transform). Zij contribueren dus aan een 'vermeende' blog, u suggereert zelfs dat ze misleid zijn want dat ik hun bijdragen die in sommige gevallen inderdaad ook op hun eigen blogsite verschijnen, zonder hun medeweten of toelating, zou 'kopiëren'. Denkt u nu echt dat ik zo dom of naïef zou zijn om dat te doen, en zij om dat goedschiks te aanvaarden. Na de rechters die e vrijspaken beledigd te hebben (door te stellen dat ze door mij/mijn raadsman misleid zijn) krengt u nu een keur van gerespecteerde en gewaardeerde HR en arbeidsmarktdeskundigen. Ze weten trouwens maal al te goed waarom ze aan HRMblogs.com contribueren: ze scoren immers bij een google-search op hun naam hoger qua page rank met stukjes op HRMblogs.com dan op hun eigen blogsite of bedrijfswebstek. Dat zou niet mogelijk zijn indien HRMblogs.com, zoals u stelt, een marginaal gegeven zou zijn met amper traffic.

- Tevens heeft u ongelijk om zo smalend te doen over HRMinfo.net. De website telt 1 1448  betalende gebruikers (situatie 26/2/2010). Ter vergelijking: het oudste en belangrijkste HR-vakblad van het land en het enige dat zijn oplage door het CIM laat controleren/certificeren, telt, na 13 jaar, 2090 betalende abonnees. HRMinfo.net bestaat sinds november 2006.

Het bezoekersaantal van HRMinfo.net is vergelijkbaar met en zelf iets groter dan dat van de website van het oudste en belangrijkste HR-vakblad van het land. HRMinfo.net wordt maandelijks aangedaan door minimaal 5000 unieke bezoekers (minstens 166 /dag). (De oudste HR-webstek van het land, die van het dito maandblad, telt, naar eigen zeggen 4248 bezoekers per maand, waarbij niet gepreciseerd wordt of ze al dan niet uniek zijn.) Deze bezoekers blijven gemiddeld 2,13 minuten op de website en klikken er doorgaans 4 pagina's aan (wat erg veel is).

Het e-zine van HRMinfo.net (ZOOM - op human capital management) wordt maandelijks verzonden naar 20.000 HR professionals (60 % NL & 40 % FR). Ruim 16.000 hiervan zijn geregistreerde gebruikers van HRMinfo. Daarmee is ZOOM in termen van bereik met kop en schouders het belangrijkste e-zine op HR-vlak van het land: met een bereik dat bijna het dubbele is dan dat van het tweede grootste e-zine op HR-vlak van het land (dat, naar eigen zeggen, naar 10.792 HR-professionals wordt verzonden).

In september 2009 organiseerde HRMinfoi.net een seminar met 200 betalende deelnemers. Dat kreeg geen enkel ander HR-vakmedium in dit land ooit voor elkaar. De foto's van dit succesvolle event staan op www.hrminfo.net/pict_29_09NL. Van het recente Witboek van HRMinfo.net over rekrutering via social media zijn al meer dan 700 exemplaren verkocht.

- HRMblogs.com, is net zoals HRMinfo.net, een dienst/product van BizInfo. Iedereen kan zien dat de websites adverteerders en sponsors heeft, dat die 'reëel' zijn. En toch heeft u het over 'vermeende' adverteerders. Die bovendien enkel via 'chantage' zouden bekomen zijn. Een kniesoor die opmerkt dat beide beweringen tegengesteld aan elkaar zijn, maar soit.

Die beschuldiging van chantage en druk ten aanzien van klanten/adverteerders is niet nieuw. Uw partner in crime, Filip De Saeger, bazuint dat fabeltje al langer rond. En ook de rechtvanantwoord.com (u dus, plus De Saeger en Pyis - maar dan op een lafhartige want anonieme wijze)  vertellen dat. Zonder echter, net als u, daar ook maar één voorbeeld, laat staan bewijs, van te geven. 

Dat wel doen zou u trouwens bijzonder moeilijk vallen, want het is niet waar, u vindt niemand die dat kan getuigen, die van dergelijke praktijken door mij het slachtoffer zou zijn. Zoiets beweren als het niet waar is, heeft een naam: liegen, laster en eerroof plegen.

- Wat de diverse strafklachten van u (en zelfs van anderen, zoals een niet nader gepreciseerd 'rechter') betreft waaraan ik me mag verwachten: ik zie ze graag tegemoet. Want ik ben op geen enkel vlak in de fout ben gegaan, heb me altijd strikt aan de journalistieke deontologie en de wet gehouden. Dat ik op diverse, open en transparante, wijze geprobeerd heb om info te bekomen over u en uw zakelijke initiatieven is mijn goed recht als journalist/publicist.

In dat kader is het me zelf deontologisch toegelaten om, in bepaalde gevallen, undercovertechnieken te gebruiken (m.a.w. om mijn echte identiteit niet bekend te maken, er ja zelfs een andere aan te nemen).

Daarbij heb ik inderdaad in 2006 een politieman benaderd die werkzaam was, misschien nog is, in het zelfde wijkkantoor als Dominik De Saeger - de broer van Filip. Als adolescenten en jong volwassenen sympathiseerden beiden broers met de neonazistische VMO, later met het wegens racisme veroordeelde Vlaams Blok. Van Dominik is geweten dat hij actief was bij het Vlaams Blok, later bij het Vlaams Belang - weliswaar op de achtergrond (mee gaan plakken tijdens verkiezingen en zo). Filip De Saeger leverde tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van 2006, via GraphiX, de communicatie-afdeling van zijn inmiddels gefailleerde bedrijf Fides Consulting, hand en spandiensten op communicatievlak aan de Vlaams Belang-lijst van Kruishoutem. (Zie HRM-ers en/in de politiek). Van de benaderde collega van de broer van Dominik De Saeger, wienst coördinaten ik vond in de Alumnigids van de afdeling communicatiewetenschappen van de VUB, zijn geen extreemrechtse antecedenten en evenmin huidige dito sympathieën bekend. Wat Filip De Saeger en zijn broer Dominik betreft, beschik ik over verschillende getuigenissen in die zin. Het zou dus hoogst onterecht en tevens onvoorzichtig zijn die collega van Dominik te willen in verband brengen met extreemrechts of dreigen te doen. Het feit dat die collega geen klacht tegen me neerlegde (bij de rechtbank en/of Raad voor de Journalistiek) sterkt me in mijn opvatting niets verkeerd te hebben gehandeld met of tijdens die contactname om inlichtingen (die hij me trouwens weigerde te geven - wat zijn goed recht is). Dominik De Saeger nam ook geen stappen in die zin en ontkende evenmin ooit mijn berichtgeving in zijn verband.

En ja, ik heb ook contact gehad met Frank Taileman, de gedelegeerd-rechter van de gerechtelijke reorganisatie van LNM Media (een van de twee bedrijfjes van Dresen. Het andere is Lexor). Maar heb daarbij evenmin iets onoorbaars gedaan, laat staan onwettelijk. Bovendien: de heer Taildeman ontkent formeel strafklacht tegen mij te hebben neergelegd. Met een andere rechter heb ik in relatie tot u nooit contact gehad, niet recent en ook niet in het verleden. Dus ook in dit verband vertelt u om het even wat.

U hanteert uw verwerpelijke procedé van laster en het verkondigen van onwaarheden niet enkel met betrekking tot mij, maar ook in verband met meerdere andere mensen.

Op één na, mijn voormalige boekhouder (waarvan stelt dat het een malafide figuur is) allemaal vrouwen. Dames, waarvan u beweert dat ze door mij gemanipuleerd werden en, ergo, dat ze 'mij liever kwijt zijn dan rijk, me haten en vooral vrezen'. U doet dat andermaal zonder er maar één bewijs van leveren. Niet eens een schijn van een gewettigd vermoeden.

Hun namen plukte u lukraak uit het lijstje van ondertekenaars de petitie Foei aan anonieme lastercampagnes op het internet - in  het bijzonder tegen kritische bloggers, publicisten en (burger)journalisten. Die kreeg (tot hiertoe) de steun van een negentigtal wakkere burgers, waaronder een pak HR-professionals. Daarvoor ondertekenden zowat tweehonderd tachtig mensen mijn vorige petitie n.a.v. strafklachten en dagvaardingen van Ludo Pyis (Geen beknotting van de persvrijheid en vrijheid van meningsuiting. Kritische en onderzoeksjournalistiek moeten mogelijk blijven). Onder die ondertekenaar opvallen veel journalisten en publicisten, waaronder hoofdredacteurs.

De manier waarop u uw lijstje van vermeende door mij gemanipuleerde dames (in werkelijkheid slachtoffers van uw schandelijke/lasterlijke praktijken) samenstelde, is laag bij de grond. Uw bewering over hen en de over hun relatie met mij (die is volgens u verzuurd. Ze zouden me tevens haten en vrezen) is bovendien totaal onjuist. Ik ontken dan ook in alle toonaarden uw stelling in dat verband. Voor zover ik ze daadwerkelijk persoonlijk ken, heb ik er in werkelijkheid een amicale en/of professionele verstandhouding mee. En met de anderen is er in elk geval geen probleem.

U bakt het zelf zo bruin dat u over een van hen beweert dat een van hen 'door mijn toedoen verslaafd werd'. Dat is te gek voor woorden, pertinent onwaar. U bent bovendien zo vicieus niet te preciseren aan wat die dame, die ik toevallig erg goed ken - al bijna dertig jaar - dan wel, verslaafd zou zijn. Door suggesties op te roepen van een drug- of alcoholverslaving overschrijdt u alle grenzen van het fatsoen, tast haar eer en reputatie aan. En dat enkel en alleen omdat ze de euvele moed had een petitie ten mijne gunste te ondertekenen. Dat doet u natuurlijk als voorbeeld en afschrikkingsmiddel naar toekomstige petitionisten. Walgelijk !

Ik kan begrijpen dat u erg boos op me bent omwille van de artikels die ik over u schreef. Dat u strafklacht tegen me neerlegt of me dagvaardt als u denkt dat uw rechten zijn geschaad door mijn onthullende en voor u onaangename artikels: tot daar aan toe. Maar dat u uw toevlucht neemt tot strafrechtelijk en ethisch veroordeelbare middelen zoals anonieme laster via rechtvanantwoord.com en uw leugenachtige en krenkende 'Open brief' is totaal onaanvaardbaar. Eigenlijk ronduit verwerpelijk.

U bedient zich van praktijken die in het u niet onbekende Rusland schering en inslag zijn. Dat dergelijke 'Russische praktijken', ook op zakelijk vlak, u niet vreemd zijn wist het zakenblad Trends al in 2002 te melden. Zie
De merkwaardige wereld van alexander dresen (roicast) . Business op zijn Russisch. Uiteraard is Trends-journalist Bruno Leijnse, die ook tal van weinig fraaie maar ware dingen over u wist te melden, nooit slachtoffer geworden van uw lasterpraktijken of heeft u hem evenmin ooit gedagvaard. Wat moedig van u om een onafhankelijk, iets kwetsbaarder, publicist als schietschijf voor uw gram en vendetta uit te kiezen.

U doet terzake trouwens niet anders dan Pyis/Areopa: ondanks dat ook Trends, De Morgen en De Tijd ontluisterende artikels over hem en zijn zakelijke lotgevallen publiceerden (Trends zelf meerdere malen en de eerste keer al in de jaren negentig van de vorige eeuw, naar aanleiding van het debacle van de toenmalige Atlas-groep, een bedrijf dat Pyis mede opgericht heeft maar waar hij aan de deur is gezet) heeft hij deze 'grote' media en de betreffende journalisten nooit voor de rechtbank gedaagd, laat staan belaagd met een (anonieme) lastercampagne.

Ik kan u verzekeren dat rechters dergelijke selectieve verontwaardiging en dubbele moraal om kwetsbare publicisten, die los van een groot uitgeefbedrijf opereren, als Kop van Jut te nemen (en ze met tergende juridische procedures en waanzinnige schadeclaims te proberen intimideren) maar matig kunnen appreciëren. Dat bleek tenminste in de zaak Pyis/Areopa.

Acht jaar heeft Ludo Pyis me juridisch belaagd. Maar uiteindelijk is dan toch onweerlegbaar gebleken dat al zijn demarches geen enkel juridische grond hadden, dat zijn strafklachten onterecht en ongegrond waren.

Ik ben voorbereid op en klaar voor een even lang juridisch gevecht met u. Ik troost me bij de gedachte dat het toch nooit zo erg kan worden als wat de Franse onderzoeksjournalist Denis Robert, die het Clearstream-schandaal aan het licht bracht, meemaakte. In vergelijking met wat u me ooit, worse case scenario, zou kunnen aandoen, zijn de represaille die Robert mocht ondergaan voor zijn onthullingen niets meer dan onbeduidende jennerij.  De onderzoeksjournalist kreeg het bezoek van 200 gerechtsdeurwaarden en werd in dertig zaken gedagdvaard. Bovendien was hij ook het onderwerp van enkele huiszoekingen. Behalve in één zaak die nog lopende is (wegens het beroep van Robert) is de dwarse en recalcitrant journalist, ten langen leste, voor alle aantijgingen, waaronder ook laster en eerroof, vrijgesproken. Als een internationale gigant als Clearstream de waarheid niet kan smoren en de persvrijheid niet kan fnuiken, dat kunnen Belgische schertsfiguren en kleine witteboordcriminelen dat zeker niet.

In uw geval is ondertussen echter duidelijk dat u ook, en wellicht zelfs vooral, buiten de rechtbank zal strijd leveren. En dat u daarbij vuile streken zal gebruiken en slagen onder de gordel zal uitdelen. So be it. Ooit komt echter het moment dat u zich zal moeten verantwoorden en de berokken schade zal dienen te vergoeden.

Ondertussen wens ik u alle succes met uw nieuwe (het hoeveelste, ik ben de tel wat kwijt ?) initiatief: www.recommendor.com. Als u blijft proberen lukt het heus wel eens. Het is immers geen wet van Mezen en Perzen dat uw bedrijven/initiatieven immer en na maximaal een paar jaar, uitdraaien op een faillissement of minstens een gigantische flop.

Wat opvalt is dat u blijkbaar uw actieradius naar het Oosten, richting Rusland, aan het verplaatsen bent. Getuige hiervan het Russische telefoonnummer op de voorlopige welkompagina van uw nieuw 'speeltje'. Goede move: de gebruiken en (zakelijke) ethiek aldaar zijn u overduidelijk beter op het lijf geschreven dan de onze.

U hoort nog van me, maar dan enkel via mijn advocaat.

Zonder hoogachting (eerder met een gevoel dat het midden houdt tussen misprijzen en medelijden),

Marc Ernst, zaakvoerder BizInfo en publicist.


P.S. Ondertussen heeft u in een vervolg op uw 'Open brief' aan mij geschreven. In 'Deel 2' (hoeveel zullen er nog volgen?), gepubliceerd op 27/2/2010, tapt u uit het zelfde nonsensicale vaatje als in uw eerste smakeloze epistel.

U laat in deel 2 dus wederom een aantal zware steken vallen.

Zoals: Ik heb nooit Jan Denys als persoon op de korrel genomen. En me ook nooit negatief, laat staan op weinig respectvolle wijze, uitgesproken over een van zijn professionele stellingnames (over HR en/of arbeidsmarktbeleid). Los van het feit dat mocht dat laatste wèl gebeurd zijn, dat met stijl en op onderbouwde wijze het geval zou geweest zijn en hij me dat (daarom) meer dan waarschijnlijk niet eens kwalijk zou nemen. Meer zelf: Jan is al van in het begin een gewaardeerde medewerker van HRMblogs.com en een erg goede relatie van me.

Bij bepaalde aspecten van het beleid dat Dirk Velghe en Geert Volders destijds voerden, respectievelijk bij Vacature en Jobat, maakte ik ooit kritische kanttekeningen. Mag dat even ? Hoe dan ook waren die, in tegenstelling tot wat u denkt en insinueert, niet van aard om onze professionele relatie te brouilleren. Vacature en Jobat zijn, zoals vele ander HR-dienstverlener, vandaag klant (zelfs premium partner) van HRMinfo.net. Idem dito voor Acerta-groep, waaronder Acerta Consult, waar Geert Volders vandaag als directeur werkzaam is.

Marcel Van Aken legde ik naar aanleiding van zijn optreden in twee dossiers (zijn verkiezing als HR-manger van het jaar en zijn optreden bij Agfa-Gevaert) ook ongenadig maar correct over de knie. Hij heeft dat sportief opgenomen, zo blijkt uit later contacten met hem. Wat zijn 'open geest' en 'grandeur' illustreert (eigenschappen/kwaliteiten waarvan u volledig gespeend bent).

Yves Panneels, een PR-adviseur (van het derde knoopsgat) annex cafébaas is de enige van de door u vermelde personen die meende dat mijn info over hem onjuist en onterecht was. Hij voelde zich dus journalistiek onheus door mij behandeld en diende daarvoor een strafklacht in wegens onder andere laster en eerroof. Die werd trouwens samengevoegd met de klacht van Pyis/Areopa. Yves Paneels beet, net als Pyis/Areopa, in het zand en zag zich veroordeeld tot het betalen van de gerechtskosten.

En dan is er ook nog Michel D'Hooghe. Over baron D'Hooghe, de gewezen voorzitter van de Belgische voetbalclub en van Club Brugge, schreef ik een blogpost op MarcErnst.com (niet op HRMblogs.com). Michel D'Hooghe alias Pietje de leugenaar. Ik stelde, zoals eerder zowat alle media hadden gedaan, naar aanleiding van een concreet dossier, dat Michel D'Hooghe een wel zeer problematische verhouding heeft met de waarheid. Waarom u met deze naam/figuur uitpakt als vermeend bewijs van wat u noemt mijn ongeoorloofde journalistieke en dito zakelijke procedés is me een raadsel. Of toch niet helemaal: u bent namelijk volledig de pedalen kwijt, schiet in het wilde om u heen, maakt van alle hout pijlen.

Het bruinst bakt u het al u meent de naam en reputatie van Lou Van Beirendonck en van zijn adviesbureau Quintessence Consulting te moeten door het slijk halen. Het zal u wellicht bekend zijn, of dat hoorde althans het geval te zijn, dat de heer Van Beirendonck is vrijgesproken voor de feiten die u oprakelt. Hier over werd recent door alle HR-nieuwsbrieven alsmede door De Tijd bericht (zie o.m. Lou Van Beirendonck opnieuw Gedelegeerd Bestuurder van Quintessence Consulting). Als u bovendien stelt dat Quintessence met zijn logo 'in de grootst mogelijke versie' vermeld staat op mijn websites (waarmee u eigenlijk HRMinfo.net & HRMblogs.com bedoelt - wat er slechts twee van de vier zijn, mijn huidige en voormalige privéblogs niet inbegrepen) klets u uit uw nek. Dat kan iedereen vaststellen die even naar vernoemde website surft. Dat u op dergelijke flagrante wijze zo grof de waarheid geweld aan doet en dit met betrekking tot een door mij makkelijk te weerleggen en door eenieder eenvoudigweg te controleren feit, duidt op vergaande roekeloosheid en gebrek aan elk scrupule. Nooit was de uidrukking 'naast zijn schoenen lopen' meer aan de orde. Ik vrees het zelfde voor 'zijn hand overspelen' trouwen.

Onmiddellijk na publicatie van dat tweede deel van uw rioolproza, verzond rechtvanantwoord.com, tijdens de nacht van 27 op 28/2/2010, een mailing. Voor het eerst gebeurde dat niet naar het adressenbestand van hrm.net, maar naar tal van andere mensen die zich evenmin ooit inschreven op de mailinglist van rechtvantwoord.com. Dergelijke 'opt in' is nochtans wettelijk verplicht. Die mailing is het zoveelste bewijs van de vergaande collusie tussen mijn individuele belagers en de lasterlijke website rechtvanantwoord.com. Dat rechtvanantwoord.com zich opwerpt als klokkenluider van aanspreekpunt voor laster en eerroof op het internet beschouw ik als een grapje. Maar dan wel een van zeer slechte smaak. Was het niet intriest, ik zou er zowaar kunnen mee lachen.

--------------------------------------------------------------------
Foei Alexander (Dresen)

U bent ook geschokt over de vorm, omvang en vooral inhoud van de lastercampagne die mijn belagers (Filip De Saeger, Alexander Dresen en Ludo Pyis) al jaren en vandaag nog steeds tegen mij voeren?  Vooral van de driestheid en de laagheid van de 'Open brief' (1 & 2) van Alexander Dresen.

Laat het (me) dan weten via foei-alexander@MarcErnst.com. Uw reactie/informatie komt als commentaar te staan onderaan deze blogpost van me. Althans: indien ze beantwoordt aan de 'spelregels' die hier gelden (o.m. geen gescheld en geen laster) en u melding maakt van uw volledige coördinaten (naam & adres) en eventueel hoedanigheid (zoals functie/bedrijf). Die gegevens worden uiteraard niet gepubliceerd.

U kan eventueel ook de petitie tekenen op www.MarcErnst.com/foei. Of toetreden tot de Facebook-groep Foei aan anonieme lastercampagnes op het internet - in  het bijzonder tegen kritische bloggers, publicisten en (burger)journalisten.

Dank bij voorbaat voor uw steun, voor uw hart onder de riem.
--------------------------------------------------------------------

De definitieve, juridische, waarheid is dus dat al mij artikels over de zakelijke handel en wandel van Ludo Pyis/Areopa (zie HRMblogs.net/areopa) correct zijn en dat er geen sprake is van laster en eerroof.

Het Hof van beroep stelde in haar arrest (dat bevestigd want niet verbroken werd door het Hof van Cassatie) dat "de heer Ernst heeft gehandeld enkel met de journalistieke bedoeling om relevante informatie kenbaar te maken. (...) de informatie werd verspreid na behoorlijke controle van de bronnen en met inachtneming van de voorschriften inzake journalistieke deontologie."

Pyis/Areopa legden in juni 2003 een klacht met burgerlijke partijstelling neer tegen mij, wegens onder meer laster en eerroof en een rist andere (fantasierijke en juridisch ongerijmde) strafklachten : stalking, verspreiden van onjuiste informatie, afbrekende publiciteit, slechtmaking, schending van het briefgeheim en inbreuk op de eerlijke handelspraktijken. Na het onderzoek werd ik door de raadkamer buiten vervolging gesteld (dus niet doorverwezen naar de correctionele rechtbank) voor het geheel van de strafklachten.

In totaal verloren Pyis en zijn raadslieden niet minder dan zeven procedures. Tot tweemaal toe vroegen ze de raadkamer om bijkomende onderzoeksdaden. Dat werd, in eerste instantie en in beroep, geweigerd, want 'niet noodzakelijk om de waarheid te achterhalen'. Nadien beten ze in het zand met hun beroep tegen de uitspraak van de raadkamer (door doorverwijzing en buitenvervolgstelling) en met hun cassatieberoep. Ondertussen kregen ze ook van de kortgedingrechter twee keer ongelijk (op 11 juli 2008  en 29 april 2009). Met dat eerste kortgeding probeerden ze de verwijdering van alle artikels op HRMblogs.net/areopa te bekomen. Met het tweede kortgeding wilde men de publicatie van een specifiek artikel op HRMblogs.com ongedaan maken: De ploertenstreken van Areopa en zijn zaakvoerder Ludo Pyis (artikel dat gelijktijdig verscheen op MarcErnst.com onder de titel Hoe Areopa en zijn zaakvoerder Ludo Pyis mij en de Raad voor Journalistiek (een oor aan)naaiden). Twee keer besliste de kortgedingrechter daar anders over en de artikels staan, uiteraard, nog steeds online.

Wat een afgang, niet in het minst voor advocatenkantoor Nelissen Grade.

Nog meer ontluisterend voor 'zakenman' Ludo Pyis dan de ontknoping van deze juridische saga en dit strafproces (geding dat eigenlijk nooit had moeten/mogen plaatsvinden want de initiële strafklacht was ronduit hilarisch) is het feit dat ondertussen, onweerlegbaar, is aangetoond dat we hier te maken hebben met een geval van 'dief die roept: houd de dief'.

Wat Pyis mij verweet, maar waar hoegenaamd geen sprake van was, met name laster en eerroof, heeft immers hij zelf gepleegd jegens mij. Met name op/via rechtvanantwoord.com. De bewijzen hier van werden bekomen via gerechtelijke beschikking die de Internet Service Providers (ISP's) verplichtte om bekend te maken wie achter een rist anonieme web- en blogsites zat/zit die als enige doel hebben om laster over me te verspreiden.

Zo is zwart op wit bewezen dat de eerste versie van de lasterlijke website rechtvanantwoord.com, die van het verspreiden van onjuist- en onwaarheden over mij en mijn zakelijke initiatieven zijn handelsmerk heeft gemaakt (en als enige doel heeft me privé en zakelijk te schaden), is opgezet met een TypePad-account dat betaald werd met de MasterCard van Ludo Pyis.

De betrokkenheid van Ludo Pyis met Rechtvanantwoord.com blijkt ook uit ander feiten/bewijsstukken. Onder meer uit een tekstje dat op 8/11/2008 kortstondig online stond op Rechtvanantwoord.com. Het betreft een verslagje van een vergadering van de (tot op vandaag onbestaande) vzw 'Recht van antwoord'. De tekst luidde: 'Graag wil ik iedereen bedanken voor de aanwezigheid om (bedoeld wordt: op,  M.E.)  de eerste  vergadering van de werkgroep Persvrijheid van Recht van antwoord vzw. We sturen de notulen van de vergadering (en de foto's - bedankt An voor de digitale kiekjes)'. Die An is een foutje, het moet Anne zijn. Het betreft Anne-Marie Masscheleyn, de levensgezelin van Ludy Pyis en zaakvoerder van Business Excellence Center.

Dank zij het geklungel van Nelissen Grade beschikken we over een fax die tevens de samenwerking aantoont tussen Ludo Pyis, Filip De Saeger en Aexander Dresen in het kader van mijn juridische belaging. Op 26 november 2008 verzond advocatenkantoor Nelissen Grade per vergissing een fax (getekend door Yves Nelissen Grade zelf) naar mijn raadsman in plaats van naar de advocaat van Filip De Saeger. In dat onluisterende schrijven wordt gesteld "We blijven natuurlijk zeer enthousiast het idee verdedigen van een collectieve aanval versus de heer Ernst omdat dit ons toch wel meer krediet zal geven bij het Openbaar Ministerie."

Deze fax werd, zo wordt onderaan vermeld, ook verzonden naar CMS DeBacker. Dat is het advocatenkantoor van Alexander Dresen. Dresen heeft, net als De Saeger en Pyis, een eitje met me te pellen wegen voor hem onwelgevallige (maar correcte) artikels van mijn hand. Meer bepaald omwille van De negen levens van Alexander Dresen (LNM Media) en LNM Media (Alexander Dresen) failliet en dan toch niet. Binnenkort weer wel ?. Dresen is, net als De Saeger en Pyis, een serial gefailleerde en een nieuw faillissement hangt hem boven het hoofd (zie LNM Media (firma van Alexander Dresen) vraagt gerechtelijke reorganisatie aan).

Echte gerechtelijke stappen tegen mij hebben de raadslieden van Dresen, Alexis Hallemans Tom Heremans van kantoor CMS De Backer, nog niet tegen mij ondernomen. En zullen dat, bij gebrek aan juridische grond, ook moeilijk succesvol kunnen. Gezien de afloop van de strafklacht van Pyis en de evolutie van die van De Saeger zullen ze nog minder dan ooit geneigd zijn dat te doen..

Hallemans en Heremans hebben zich beperkt (sic) tot een laakbaar en intimiderende schrijven naar mezelf en naar de firma die deze website host om een artikel over Dresen offline te krijgen - poging die in beide gevallen mislukte en gebeurde met rammeldende 'juridische' argumenten. Ook richtten ze een even verwerpelijk schrijven naar de onderzoeksrechter belast met het onderzoek naar de strafklacht van De Saeger. Een onderzoeksrechter benaderen en daarbij aan stemmingsmakerij doen door hem te wijzen op feiten die totaal los staan van de zaak die hij onderzoekt is erg ongebruikelijk, om niet te zeggen totaal not done. Bovendien is het zinloos want de aangekaarte feiten, in de veronderstelling dat een strafrechtelijk misdrijf  zijn (wat niet het geval is) mogen op geen enkele manier de onderzoekrsrechter en nadien de magistraten (om te beginnen de susbstituut van de de procureur) beïnvloeden bij de beoordeling van het dossier waarover ze zich buigen.

Benieuwd naar wat een rechtbank over al deze bewijsstukken, en natuurlijk ook over het onmiskenbare lasterlijke (want onder meer anonieme) karakter van Rechtvanantwoord.com, zal denken. Want ooit komt de dag dat het trio Pyis-De Saeger-Dresen zich voor de rechtbank zal moeten verantwoorden voor hun (criminele) daden jegens mij. Dat wordt dan 'les arroseurs arrosé'. Of, om het in het Nederlands te zeggen: Boontje komt om z'n loontje.

Noot

Ik heb alle vertrouwen in de wijsheid van het Hof van Beroep inzake de klacht wegen laster en eerroof van Filip De Saeger. Evenmin als in het geval van Pyis/Areopa is er hier sprake van laster en eerroof (wel van eveneens kritische onderzoeksjournalistiek). Vermeende persdelicten dienen trouwens, zoals de (grond)wet het voorschrijft en door tal van jurisprudentie wordt bevestigd, door de assisenrechtbank be- en veroordeeld te worden. Een verbreking door het Hof van Beroep van de eerdere juridisch betwistbare veroordeling door de correctionele rechtbank in deze zaak is dan ook erg waarschijnlijk. Zie in dat verband de petitie op www.MarcErnst.com/foei.  U bent ook welkom bij de Facebook-groep Foei aan anonieme lastercampagnes op het internet - in  het bijzonder tegen kritische bloggers, publicisten en (burger)journalisten.

UniversHommes.com heeft ambities: sinds vorige zomer is het op zoek naar een videomonteur. De contactpersoon die toen in de personeeladvertentie werd opgegeven, Tim Pierloz, werkt vandaag niet meer voor LNM Media of UniversHommes.com. Vandaag zoekt UniversHommes.com, via Facebook, naar redacteuren - zelfs spreekt het, in fout Nederlands, van redacteurs. Wie het opgegeven e-mail adres aanschrijft (sacha@universluxe.com) krijgt echter een antwoord van Alexander Dresen. De betreffende 'Sacha' is Sacha Klejdints. Onder die naam en dat profiel worden ook de berichten van UniversHommes op Facebook gepost.

Of Sacha Klejdints andermaal een vals profiel is van Alexander Dresen valt moeilijk te zeggen. Feit is dat de Russische familienaam Klejdints bestaat. Meer zelfs: Antonina en Alexej Klejdints zijn ooit bestuurders geweest van een bedrijf van Dresen dat op de fles ging (Netconsult met name). Dat werd destijds door Trends achterhaald. Trends wist daarbij te vertellen dat Antonia de grootmoeder en Alexej de oom is van Alexander Dresen.

Een mogelijks faillissement van LNM Media, indien de rechtbank van koophandel op 31 januari de gerechtelijke reorganisatie niet verlengd, heeft principe geen gevolgen voor Lexor bvba. De rechtbank kan, dar echter, op basis van de informatie van het parket en/of de gedelegeerd-rechter, anders over beslissen.

Tot slot, voor de volledigheid nog dit: Alexander Dresen ziet ook achter gaynn.net. Hij doet dat met open visier: onderaan deze portaalsite en nieuwsagregator voor de homoseksuele medemens staat immers duidelijk vermeld 'GayNN.net, Alexander Dresen. Powered by Wordpress. In association with Gaylog'.
 
Desondanks is de licentiehouder/registrant van de domeinnaam GayNN.net wederom 'gecamoufleerd' en dus niet te achterhalen door gewone stervelingen (uiteraard wel door gerechtelijke of politionele diensten). Maar dat is eigenlijk niet meer nodig gezien de vermeldingen onderaan de website. Een zoveelste foutje ?

Het ziet er naar uit dat Gaynn.net een kwakkelend bestaan leidt want het laatste (nieuws)bericht dat op de site gepubliceerd werd dateert van september 2009. Pittig weetje: de 'Glen Fiddich' die in het colofon als redacteur wordt vermeld is, volgens onze bronnen, in werkelijkheid Alexander Dresen.

--------------------------------------------------------------------

Noot 1: op basis van onze informatie, onder meer afkomstig van de diverse internet service providers die onderwerp waren van de gerechtelijke beschikking als gevolg van mijn juridische stappen (eenzijdig verzoekschrift dat door de rechtbank werd aanvaard), is geweten dat Alexander Dresen een van de personen is die achter de lasterlijke internetcampagne zit jegens mij en mijn zakelijke initiatieven (via o.m. de leugenachtige Marc Ernst-bashing website Rechtvanantwoord.com).

Zie Wat mijn belagers liever niet gepubliceerd zagen. En waarom ze mij de rekening presenteren, op zowel juridische als criminele wijze.

Dresen en mijn twee andere belagers (Filip De Saeger en Ludo Pyis) zullen zich, ten gepaste tijd, voor de rechtbank moeten verantwoorden voor hun criminele daden jegens mij en mijn vennootschap en dit op strafrechtelijk en burgerlijk vlak. Dat zal (kan, juridisch-technisch) echter pas gebeuren nadat de rechtszaken als gevolg van de (van de pot gerukte) strafklachten van De Saeger en Pyis tegen mij volledig van de baan zijn. In het geval van Pyis werd ik, in beroep, vrijgesproken maar Pyis tekende cassatieberoep aan. De Saeger beet voor twee van zijn drie klachten ook in het zand. Voor de derde, laster en eerroof, werd ik wel veroordeeld maar tegen dat juridisch erg betwistbaar vonnis tekende ik dan weer beroep aan.

Zie
- Marc Ernst buiten vervolging voor het geheel van de (samengevoegde) strafklachten van Areopa/Ludo Pyis en Yves Paneels

- Persdelicten dienen, zoals de (grond)wet het voorschrijft, door de assisenrechtbank be- en veroordeeld

Dat mijn advocaten, om redenen van juridische en technische aard, de huidige versie van rechtvanantwoord.com niet offline krijgen en evenmin Google kunnen overtuigen of verplichten om de die lasterlijke website niet langer middels een adword-campagne te ondersteunen (waardoor het zich schuldig maakt aan mededaderschap of minstens schuldig verzuim) is voor buitenstaanders onbegrijpelijk en voor mezelf erg vervelend. Maar de schadeclaims zullen in verhouding zijn tot de duurtijd van de lastercampagne, waaronder het online zijn van rechtvanantwoord.com en het lopen van de Google adwords-campagne om hem te promoten.

Noot 2: Dat min of meer gelijktijdig LNM Media en AD Projects (zie volgene blogpost in dat verband) het statuur van 'gerechtelijke reorganisatie' aanvroegen, en dat ze daarbij alle twee gebruik maakten van hoogst bedenkelijke procedés, is erg intrigerend.

Feit is dat zowel Alexander Dresen (LNM Media) als Filip De Saeger (AS Projects) beantwoorden aan het profiel van de 'louche zakenman', voor geen kleintje vervaard, en dat beiden elkaar kennen. Dat laatste sinds ze beslist hebben om de handen in elkaar te slaan om (samen met Ludo Pyis) uw dienaar, een horzel in hun pels, 'een lesje te leren'. Dat doen ze, zoals bekend, met hoogst verwerpelijke, strafbare, middelen.
-----------------------------------------------------------------------

UPDATE 14//3/2010

Rechtbank weigert LNM Media (firma van Alexander Dresen) verlenging gerechtelijke reorganisatie

Opvallend is dat AD Projects zijn dossier voor de handelsrechtbank enige geloofwaardigheid probeerde te geven - wat, vreemd genoeg, ook nog gelukt is - door melding te maken van drie schuldvorderingen, openstaande facturen aan klanten: Dinotec Services bvba uit Aartselaar (30.533 euro), Plastex nv uit eveneens Aarteslaar (2.880 euro) en HR Partners uit Brasschaat (2.880 euro).

Op het moment dat AD Projects zijn aanvraag voor verlenging van de procedure van gerechtelijke reorganisatie door collectief akkoord indiende, waren deze drie bedrijven in faling verklaard: Dinotec en Plastex (die trouwen op aandeelhoudersvlak met elkaar gelieerd waren) sinds 16 juli 2009, HR Partners sinds 9 juni 2009. Het is erg onzeker, zelf zeer twijfelachtig, dat AD Project ooit zijn schuldvorderingen ten overstaan van Plastex, Dinotex en HR Partners daadwerkelijk gaat kunnen innen. Of dat zal lukken hangt immers af van het statuut dat de curatoren van deze faillissementen aan de schuldvorderingen toekende (bevoorrecht of gewoon passief) en of de activa van die faillissementen die kunnen ten gelde gemaakt worden vosltaan om alle schuldeisers maar zeker de bevoorrechte te vergoeden.

Op basis van de laatste jaarbalansen van zowel Dinotec, Plastex als HR Partners kan alvast getwijfeld worden aan de toereikendheid van de activa om dat te kunnen doen. Pas echt zorgwekkend is dat de rechtbank noch de gedelegeerd rechter contact hadden met de curatoren van deze faillissementen om te verifiëren in hoeverre de schuldvorderingen van AD Projects realistisch zijn.

Eveneens opmerkelijk is dat AD Projects de rechtbank niet informeerde over de inhoudingsplicht sociale zekerheid die haar opgelegd is. Van elk factuur die AD Projects opmaakt dient 35% van het bedrag, zonder B.T.W., overgemaakt te worden aan de RSZ.

Louter al op basis van de eerder door ons gereleveerde feiten - zeg maar onregelmatigheden - was de beslissing van de rechtbank al erg vreemd, ja zelfs onbegrijpelijk. Met wat we nu weten, en wat de rechtbank eveneens kon en diende te weten, is ze ronduit bedenkelijk.

Op het moment van haar beslissing van 17 november 2009 (verlenging procedure gerechtelijke reorganisatie) had de handelsrechtbank, naar onze informatie, weet van zowel het 'curriculum' van Filip De Saeger, met inbegrip van zijn eerdere faillissementen als van het lopende gerechtelijke onderzoek naar het verdachte faillissement van Fides Consulting. Ook het, eveneens door ons gesignaleerde, probleem met de maatschappelijke zetel van AD Projects (zie ons vorige artikel i.v.m. AD Projects) was de rechtbank niet onbekend.

Wat haar, desondanks, bezielde om de procedure van gerechtelijke reorganisatie met zes maanden te verlengen, is in het licht van het verslag van gedelegeerd rechter Luc Sterckens (d.d. 09.11.2009), moeilijk anders dan wonderbaarlijk te noemen. Sterckens stelt immers in zijn proces verbaal: "Uit de informatie blijkt dat de continuïteit van de onderneming nog steeds bedreigd is. Op basis van de huidige (behaalde) cijfers is het m.i. niet mogelijk om een duidelijk beeld te vormen van de 'verbetering' van de toestand van de vennootschap, daar voor diverse kosten en opbrengsten niet duidelijk is in hoeverre ze uit het verleden dateren alsnog op de huidige periode toegerekend dienen te worden."

----------------------------------------------------------------------------------------

Noot : Dat min of meer gelijktijdig LNM Media en AD Projects (zie blogpost van gisteren) het statuur van 'gerechtelijke reorganisatie' aanvroegen, en dat ze daarbij alle twee gebruik maakten van hoogst bedenkelijke procedés, is erg intrigerend.

Feit is dat zowel Filip De Saeger als Alexander Dresen (LNM Media) beantwoorden aan het profiel van de 'louche zakenman', voor geen kleintje vervaard, en dat beiden elkaar kennen. Dat laatste sinds ze beslist hebben om de handen in elkaar te slaan (samen met Ludo Pyis) om uw dienaar, een horzel in hun pels, 'een lesje te leren'. Dat doen ze, zoals bekend, met hoogst verwerpelijke, strafbare, middelen.

Zie :

- Wat mijn belagers liever niet gepubliceerd zagen. En waarom ze mij de rekening presenteren, op zowel juridische als criminele wijze.

- Persdelicten dienen, zoals de (grond)wet het voorschrijft, door de assisenrechtbank be- en veroordeeld

In Engeland voerde 'Killing in the name', een song uit 1992, op Kerstdag de eerste plaats van de hitparade aan. De X-Factor-winnaar Joe McElderry kon niet op tegen een omvangrijke Faceboek-campagne ten voordele van 'Killing in the name'.

Een Brits koppel begon een campagne op Facebook om het nummer op de eerste plaats in de Britse hitlijst te krijgen. Zo wilden de twee vermijden dat er opnieuw een X-factor-laureaat boven aan de charts zou prijken op Kerstmis, zoals dat de afgelopen vier jaar op rij het geval was.

Wat begon als een vrij onschuldige grap op Facebook draaide uit op een ware internethit. Zo werd "Killing in the Name" meer dan 500.000 keer legaal gedownload, wat 50.000 keer meer is dan er exemplaren verkocht werden van "The Climb", de single van Joe McElderry die dit jaar de populaire zangwedstrijd op tv won. Nooit eerder werd een song in een week tijd zo vaak gedownload In Groot-Brittannië.

Op zijn website liet RATM weten “that if their single ‘Killing in the name’ is number one on the Christmas Week UK pop charts over the single from X-Factor winner they will play a huge free concert in the UK to celebrate the victory of.”  Dat gratis optreden zal dus plaats hebben. Ook zal de groep de opbrengsten van de extra verkoop van zijn nummer/CD over maken aan welzijnswerk. "

Jon Morter, de bedenker van de altoie kreeg in zijn missie publieke steun van ex Beatle sir Paul McCartney.  "Dit is een overwinning op steriele pop", klonk de band in een reactie.

Een soortgelijke stunt ondernemen in België is niet mogelijk. Hier worden downloads van nummers die ouder zijn dan twee jaar geweerd uit de Ultratop

Killing in the Name staat op het debuutalbum van RATM uit 1992.

De band staat bekend om zijn erg politieke, linkse, teksten en steun aan geëngageerde, links-geïnspireerde, acties binnen en buiten de muziekwereld.

De bekendste zin uit Killing in the Name is ongetwijfeld ‘Fuck you, I won't do what you tell me’ (zie http://www.ratm.net/lyrics/kil.html voor de complete tekst). Een motto dat misschien wat puberaal aandoet maar waar ik nog steeds een boontje voor heb. Samen met ‘Vive ma liberté’ van Arno kan het me nog altijd zowel ontroeren (wegens ‘herkenning’) als uit de bol laten gaat. Beide nummers resumeren immers vrij goed mijn levensdevies, zijn er een mooie muzikale toonzetting van. Want om met de woorden van Auguste Blanqui te spreken, voor deze jongen geldt (nog steeds): Ni dieu ni maître.

Al heeft ‘het leven’ me geleerd om pragmatisch te zijn en compromissen te sluiten. Om het een beetje plastisch uit te drukken: een beetje water in de wijn te doen - zolang het drankje maar voldoende naar wijn proeft.

P.S. 'Anger is a gift', een quote van RATM-zanger Zack de la Rocha, prijkt al jaren op mijn inmiddels stilgelegde professionele blogsite www.HRMblogs.net. (Sinds een tweetal jaar blog ik over professionele kwesties, management in het algemeen en personeelsmanagement in het bijzonder, op de groepsblog www.HRMblogs.com.)

Links

- RATM - Killing in the name - official video

- Lachen met X-factor om de muziek van ‘Killing in the name’

- BBC-radiointerview met Zac De la Rocha, over dit alles, op YouTube

Zie ook

- Rage against the machine - Killing in the Name – op Woodstock '99

Ofte Zack De La Rocha en zijn groep als een eigentijdse variant van het Country Joe & the Fish op de originele editie van Woodstock dertig jaar eerder

(Zie http://www.youtube.com/watch?v=l4xD8j8ye9k voor dat memorabele optreden en die even gedenkwaardige song van Country Joe)

- (Niet onaardige) Audioslave – versie van Killing in the Name
http://www.youtube.com/watch?v=P_0QdE0Y3GE&feature=related

Audioslave is de niet meer bestaande band van de ex en ondertussen alweer terug RATM-leden Tom Morello, Tim Commerford en Brad Wilk plus voormalig Soundgarden-voorman Chris Cornell.

NRC Media blijft volledig Nederlands, op standaard.be

Bedenking

'Redactie NRC stemt in met verkoop', titelde nrc.nl van gisteren. In welk ander bedrijf worden de medewerkers geraadpleegd over een mogelijke overnamekandidaat ? Let wel: de stemming was louter consultatief, de NRC-medewerkers konden ze eignelijk niet tegenhouden en ook ten opzichte van de weerhouden kandidaat, het Belgische De Persgroep, konden ze hun veto niet uitspreken. Maar zonder hun fiat deze en of een andere overname gegarandeerd moeilijk tot onmogelijk geworden zijn. Wellicht niet eens uitgevoerd worden door co-overnmer Sauer - dat zou niet stroken met zijn sociaal-politieke opstelling.

Een mediabedrijf, waar nog meer dan elders geldt dat de medewerkers het echte kapitaal zijn, kan zich immers moeilijk veroorloven om overgenomen te worden door een partij die veel weerstand oproept bij het personeel.

Mij lijkt dit 'model' van vergaande inspraak en medebeheer wenselijk en mogelijk in andere sectoren/bedrijven. Het stakeholders-model, waarbij geen enkele stakhoder belangrijker is dan een andere (of de absolute macht heeft), is de toekomst. Daar is zowat elke pientere management-goeroe en verlichte ondernemer van overtuigd. Of ze dienen het te zijn. En zo niet, zullen ze het hopelijk ooit worden.

In ons land hebben medewerkers via hun vertegenwoordigers in bedrijven met een ondernemingsraad (OR) ook hun zegje over overnames. Maar dat is 1) in de praktijk enkel voor bedrijven met minimaal 100 medewerkers, 2) een erg formele aangelegenheid (de consultatie over een mogelike overname(kandidaat) bedoel ik).

Zou het niet wenselijk zijn om na te denken over nieuwe vormen (en wetten) om de inspraak, en participatie in de geest van medebeheer (en gelijkheid/evenwaardigheid van alle stakeholders), van werknemers, verder uit te breiden - ook in bedrijven met minder dan 100 medewerkers? Iemand suggesties ?

--------------------------------------------------------------------

Noot

De (vernieuwde) Belgische PvdA wordt her en der wel eens vergeleken met de Nederlandse SP. Dat is niet helemaal terecht: de verschillen zijn groter dan de gelijkenissen.

Dat blijkt uit:

Het artikel van PvdA-arts Dirk Van Duppen in uitpers.be

De persmededeling van de PvdA + van 22 november 2006 (PVDA+ feliciteert de Nederlandse SP met haar verkiezingsuitslag).

Wat die verschillen betreft ook het volgende: de PvdA houdt nog steeds vast aan het zogenaamde Marxisisme-Leninisme (wat de SP sinds eind de jaren zeventig niet langer doet), al belijdt ze die 'leer' minder dogmatisch dan vroeger en maakt ze meer dan in het verleden een onderscheid tussen de 'afgevlakte' en gepopulariseerde externe communicatie en boodschap en de (interne) ideologie/fundamentele opvattingen van de partij.

Het verschil tussen het externe discours en de fundamentele opvattingen van de partij blijkt onder meer uit het feit dat tijdens het recente 8ste partijcongres geen afstand werd genomen van sommige 'oude' organisatorische principes van de partij (zoals het zogenaamde 'democratisch centralisme') en basisteksten zoals 'De partij van de revolutie'.

Dit werd terecht opgemerkt door de Franstalige (linkse) journalist Manuel Abramowicz in 'Le Journal du mardi' van 4 maart 2008. (Abramowicz was een van de 200 gasten op het afsluitingsfeest van de het achtste partijcongres waar de vernieuwde partijkoers werd wereldkundig gemaakt. Maar dat belette niet dat hij er achteraf kritische bedenkingen bij formuleerde.)

'De partij van de revolutie', een boek van bijna 300 pagina, geldt vandaag nog steeds als referentietekst voor de partij(werking).

(Pittig weetje: de meest recente editie van dat boek maakt geen melding meer van co-auteur Nadine Rosa-Rosso. Een staaltje van stalinistische geschiedenisvervalsing want het boek werd destijds door voormalig partijvoorzitter en ideoloog Ludo Martens geschreven samen met toenmalig secretaris generaal Nadine Rosa-Rosso. Beide auteurs stonden dan ook vermeld op de cover van de vorige editie.)

Ook de tekst (een brochure van een 70-tal pagina) 'Over de revolutionaire moraal', geschreven door de onlangs overleden Juliette Broder (onder haar pseudoniem Juliette Pierre), Ludo Martens en Joris Pauwels is vandaag nog steeds een geldig document.

"Die brochure blijft waardevol", stelde Kris Merckx onlangs in een posting op de website van de PvdA.

Maar desondanks de aanzienlijke verschillen, zien sommigen toch vooral gelijkenissen tussen de PvdA en de SP. En ze betreuren die. Meer zelfs: ze stellen, of suggereren, op basis van deze gelijkenissen, dat de PvdA 'een burgerlijke, revisonistische partij is geworden', die verzaakt heeft aan haar oorspronkelijke doelstellingen. M.a.w. die 'verraad' pleegde aan 'de revolutie'.

Bijvoorbeeld ex PvdA-er Luk Vervaert in een artikel in het Vlaams Marxistisch Tijdschrift (zomer 2007). De tekst er van vindt men op google.doc's.

Luk Vervaet, tot 2003 verantwoordelijk voor de kadervorming bij de (Belgische) PvdA, werd - samen met toenmalig algemeen secretaris (toen en vandaag nog steeds zijn levenspartner) Nadine Rosa-Rosso - uit de partij gezet. Dat ontslag, had deels te maken met de tegenvallende resultaten van de lijst Resist (alliantie van de PvdA met de ALE van Abou Jahjah). Vervaet en Rosa-Rosso waren hevige voorstanders van die samenwerking. Ze kregen de wind van voren en werden Kop van Jut. Wat bizar is want eigenlijk was die electorale samenwerking goedgekeurd door de Nationale raad van de partij.

Ook voormalig partijlid Nico (een schuilnaam) doet dat op zijn blog: wetenschappelijksocialisme.blogspot.com

Het ontslag van Vervaet en Rosa-Rosso had echter ook, en wellicht vooral, te maken met langer aanslepende meningsverschillen zoals o.a. over de zogenaamde 'voorhoederol van de communistische partij en de arbeidersklasse' (sorry voor het jargon). Vervaet en Rosa-Rosso namen in dat debat standpunten in die afweken van de klassieke leninistische opvatting en leunden aan bij de stellingen van Michael Hardt & Antonio Negri, de auteurs van 'Empire'. (Zie het artikel van huidig PvdA-voorzitter Peter Mertens gepubliceerd in 2006 in het tijdschrift 'Marxistische studies' - toen was hij nog geen voorzitter.

In het zog van het ontslag van Vervaet en Rosa-Rosso wegens 'fractionisme' verlieten een aantal militanten en leden, waarvan sommigen jarenlang actief waren in de partij, de organisatie - vooral in Brussel en Henegouwen. In Vlaanderen, meer bepaald in Antwerpen (de bakermat van de PvdA), veroorzaakte dat al bij al bizarre en weinig transparante ontslag weinig gemor. Op een enkeling na stapte er in Vlaanderen geen leden op als gevolg van deze royering.

De rechtbank van koophandel van Antwerpen heeft op 18 mei laatsleden het verzoek van AD Projects tot verlening van de gerechtelijke reorganisatie onontvankelijk verklaard. Het dossier is naar de rol verwezen, het is aan AD Project om een nieuw verzoek in te dienen. Vanaf 18/5/2010 geniet AD Projcts geen bescherming meer tegen zijn schuldeisers.

Lees ook

Gerechtelijke onderzoeken naar faillissement van en subsidiemisbruik door Fides Consulting gebundeld en door zelfde onderzoeksrechter geleid

Het roemloze en malafide einde van Fides Consulting

Steller dezes is, als gevolg van zijn onthullende publicaties over Filip De Saeger en zijn zakelijke activiteiten, onderwerp van een anoniem gevoerde lastercampagne op het internet. Mijn belagers maken daarbij gebruik van leugens en verkeerde voorstelling van zaken.

Onder meer Filip De Saeger houdt zich achter die campagne schuil. Zie 'Wat mijn belagers liever niet gepubliceerd zagen. En waarom ze mij de rekening presenteren, op zowel juridische als criminele wijze' om te begrijpen waarom die 'zakenlui' zo boos zijn op me en mij de rekening willen voorleggen. Spijtig genoeg doen ze dat niet enkel met juridische middelen

Filip De Saeger legde ook een resem van de pot gerukte strafklachten (met burgerlijke partijstelling) neer tegen mij - onder meer wegens diefstal en computer hacking. De correctionele rechtbank van Gent sprak me er voor vrij, op één na (laster en eerroof). Deze veroordeling wegens laster en eerroof is echter juridisch zeer betwistbaar.

Ik heb dan ook inmiddels hoger beroep aangetekend en heb er samen met mijn advocaat (meester Jos Vander Velpen, tevens voorzitter van de Liga voor Mensenrechten) alle vertrouwen in dat het Hof van Beroep zal stellen dat persdelicten inderdaad voor een assisenrechtbank dienen be- en veroordeeld te worden of me zal vrij spreken voor de ten laste gelegde feiten van laster en eerroof. En dit op basis van de (grond)wet en rechtsleer in het algemeen alsmede tal van vonnissen over vergelijkbare gevallen zoals van het Hof van Beroep van Gent (15/4/2008), de correctionele rechtbank van Mons (14/ 5/2008) en de correctionele rechtbank van Brussel.

Ook het arrest van het Hof van Beroep te Brussel in de zaak Ludo Pyis/Areopa versus Marc Ernst onderbouwt onze stelling dat er in de casus De Saeger- Ernst geen sprake is van laster en eerroof en/of dat de correctionele rechtbank niet bevoegd is om over persdelicten te oordelen Dat arrest bevestigde de beschikking van de Raadkamer om mij niet door te verwijzen naar de correctionele rechtbank wegens laster en eerroof.

U wordt vriendelijk uitgenodigd om de petitie 'Foei aan anonieme lastercampagnes op het internet - in  het bijzonder tegen kritische bloggers, publicisten en (burger)journalisten' te ondertekenen, via www.MarcErnst.com/foei.

P.S. Vorig jaar spraken ruim 280 mensen hun verontwaardiging uit over de verschillende juridische stappen van Areopa/Ludo Pyis om mij als publicist/blogger en occasioneel beoefenaar van onthullingsjournalistiek, te intimideren en het zwijgen op te leggen. Areopa/Pyis beten over heel de lijn (strafklacht en 2 kortgedingen) in het zand.

-----------------------------------------------------------------

Update 30 november 2012

Een onvervalst journalist is gedreven door de wil om (de waarheid) te achterhalen, om dekseltjes te lichten van potjes die sommigen liever gesloten houden. En daarbij opereert men soms op het randje van de wettelijkheid (maar desondanks nog binnen de legaliteit), trapt men wel eens op lange, machtige, tenen. En is men (juridisch en anderszins) erg kwetsbaar, een begeerde/makkelijke prooi voor ploerten van allerlei slag.

Journalisten uit dergelijk (weerbarstig) hout gesneden zijn er veel te weinig en bovendien een uitstervend ras. En ze worden alles behalve aangemoedigd door hun hoofdredacteurs en/of uitgevers.

---------------------------------------------------------------------------------------

Update (6/12/09)

Peter Terryn, ofte de 'Minister van agitatie' schreef een notitie op Facebook over het artikel van Douglas De Coninck.

Zie http://bit.ly/73lWmG. Vooralsnog staat die tekst nog niet op zijn blogsite. Vandaar dat ik hem hier onder integraal publiceer.

In de Morgen van vandaag (05/12/09) stond een bijzonder spectaculair stuk van Douglas De Coninck, getiteld: "Ontmaskerd: de infiltrant van de militaire veiligheid bij de Vlaamse milieubeweging". Het artikel handelt over ene Jos Nemeth.

Die zou - hoewel hij al meer dan 20 jaar bekend staat als activist bij de milieubeweging - eigenlijk een spion zijn voor de militaire inlichtingendienst AIVD. Die activiteiten kwamen aan het licht toen zijn partner na een ruzie uit de biecht klapte en een MP3 werd gevonden waarop Jos allerlei vergaderingen en samenkomsten registreerde. Die zou hij naar verluidt doorsturen naar een emailadres van de AIVD.

Voor zover ik vandaag heb kunnen nagaan bij mensen van Friends of the Earth en Comité Andere Politiek - waar de man ondermeer militeerde - klopt een deel van het verhaal: tijdens de voorbereiding van een actiekamp eind juni hebben actievoerders de MP3-speler beluisterd en vastgesteld dat er inderdaad geen muziek opstond maar het net gevoerde gesprek.

Verder bouwt het artikel hoofdzakelijk verder op wat Anja Hermans over de zaak te vertellen heeft. Ze profileert zich als de persoon die Jos ontmaskerd heeft - maar dat stemt niet overeen met de feiten. Ze citeert - zonder dat er controle mogelijk is - de partner van Jos die hem belastert.

Het artikel drukt een email af die voor duidelijkheid moet zorgen. Het is het enige bewijsmateriaal dat wordt voorgelegd voor een artikel dat verder wél bulkt van de bijzonder affirmatieve termen en zelfzekerheid van de journalist.

In de mail schrijft Jos aan een onbekend persoon:

"Ik probeer je al enkele dagen te bellen, maar je neemt niet af! Neem aub af! Afgelopen woensdag stond Hermans hier samen met Douglas De Coninck van de Morgen. Ze wisten je gsm-nummer en ook het vaste nummer van mijn andere contactpersoon. Hermans heb ik niet binnengelaten, Douglas De Coninck wel. Deze laatste vroeg specifiek achter mijn contacten binnen de Militaire Veiligheid. Ik heb hier nog een draai aan kunnen geven, maar vrees dat als Hermans en anderen blijven voortgraven alles aan het licht gaat komen (...) ik voel me niet meer veilig aangezien ik ook niet weet wat Hermans en co van plan zijn... kan ik bescherming krijgen? Ik vrees voor een geweldadige (sic) aanval op mijn persoon, vanuit linkse hoek."

Het lijkt zeer sterk op een zelfbeschuldiging en een bevestiging van wat elders in het artikel staat. Maar d' er is de Minister wat opgevallen aan die mail. Hij werd verstuurd werd van een gmail-adres (dat niet in de krant vermeld staat) en verstuurd naar een hotmailadres dat Douglas De Coninck wel vermeldt: isisd@hotmail.com.
Dat adres is echter het mailadres van Jos Nemeth zélf. Het is het adres waarmee de Minister van Agitatie met hem correspondeerde ivm een affiche die hij in 2008 voor het Comité Andere Politiek ontwierp waarop Jos Nemeth figureerde.

Wie stuurt een zwaar belastende mail van zijne ene mailadres naar zijn andere? Zoiets is toch zinloos? De Minister vermoedt dat het omgekeerde gebeurde: iemand stuurde een zeer belastende mail (van een adres dat je makkelijk kan aanmaken, zoals jos.nemeth@yahoo.com) naar het adres van Jos. Niets toont aan dat hij dit zelf zou gedaan hebben. Dat wordt niet bewezen.

Nochtans zijn beweringen van Douglas De Coninck bijzonder fel, zonder twijfel, zonder vragen, gesteld als feiten: "een spion van de militaire veiligheid" die "ijverig gesprekken opneemt, nummerplaten noteert" en "alles doorbelt aan zijn runner" en nog: "er zijn redenen om aan te nemen dat Jos Nemeth toen (twintig jaar geleden nvdr) al deed wat hij een kwarteeuw later nog altijd doet, zij het dan dat hij toen geen fouten maakte." Of dat ook allemaal echt feiten zijn, blijkt eigenlijk nergens uit en de Minister van Agitatie is dan ook absoluut niet overtuigd. Hij vindt het vooral slechte - zij het erg sensationele journalistiek.

Volgens de Minister van Agitatie klopt er iets niet aan dit verhaal. En zoals we allemaal weten: de Minister heeft altijd (altijd) gelijk.

Friends of the Earth vergadert deze week over de kwestie. Ze komen wellicht snel met een mededeling. Het CAP publiceerde alvast een open brief.
 
Ik postte volgende reactie op de notitie van Peter :

Welgekomen aanvulling op mijn notitie/blogpost, Peter. Als insider beschik je duidelijk over meer info dan ik - een complete buitenstaander van het milieu waar het hele kwestie zich afspeelt. En misschien is je kritische zin ook sterker ontwikkeld dan de mijne. De toekomst zal uitwijzen of je misschien niet een heel klein beetje paranoïde bent in deze zaak. Je hebt natuurlijk ook zo je motieven om de belangrijkste informatiebron van Douglas De Coninck, Anja Herman Hermans (die ik totaal niet ken, nooit ontmoet heb), met enige terughoudendheid, om niet te zeggen met een gezonde portie wantrouwen, te bejegenen. Enfin, dat meen ik me te kunnen herinneren uit oude blogposts van je. En zoals je grote 'voorbeeld' (aan je logo te zien - al snap ik uiteraard de ironie er van) Vladimir Ilyich Ulyanov, ook gekend onder de naam Lenin, ooit stelde is vertrouwen noodzakelijk maar systematisch wantrouwen beter. :-)

Dat het artikel van Douglas wellicht een vervolg kreeg was voorspelbaar. Maar niet dat jij daartoe een bijdrage zou leveren.

Ik zal alvast in mijn notitie & blogpost verwijzen/linken naar je artikel/notitie.

Zie http://bit.ly/6CtOEy & http://bit.ly/7Pnum1

En zal de affaire ook verder opvolgen. Afhankelijk van de afloop maak ik, zo nodig, een tweede notitie/blogpost, met al dan niet een mea culpa voor mijn naïviteit en voortvarendheid. En, uiteraard, een rectificatie. Want ik zoek de waarheid in de feiten, niet in politieke sprookjes of ideologieën. En ben niet te beschroomd, in tegenstelling tot nogal wat professionele scribenten, om fouten toe te geven en desgevallend het boetekleed aan te trekken en assen over mijn hoofd te strooien. Sorry voor de christelijk geïnspireerde beeldspraak :-)

Update II

Inmiddels verscheen op de blog van de Minster van Agitatie een meer uitgebreide versie van zijn FB-notitie over de hele zaak. Wordt ongetwijfeld vervolgt....
--------------------------------------------------------------------------------------

NOOT

In 2010 diende ik mijn mening over Douglas De Coninck toch een beetje bij te stellen. Toegegeven: niemand is perfect.

Zie : Er schort wat aan het artikel van Douglas De Coninck over het dodelijk ongeluk bij SM-meesteres Lucrezia.

En dit weekeinde pleegde Yves Desmet, politiek commentator van De Morgen, eveneens een opiniërend traktaat over krek de zelfde thematiek.

Zowel Desmet als Nagels hebben een progressief/links pedigree en schrijven/denken van uit die sensibiliteit.

Dat maakt hun discours dan ook zo vernieuwend. Al zal het voor sommigen wellicht te gematigd, tactisch of compromisgezind zijn. En voor anderen zullen beide scribenten wellicht eens en voor altijd aangetoond hebben afvalligen (ze spuwen in de soep) of lafaards (ze capituleren voor het ‘islamgevaar’) te zijn.

Het vernieuwende en belangwekkende van hun benadering is dat ze komaf maakt met de retoriek en ‘argumenten’ van de fundi’s van beide kanten: de islambashers/islamofoben en de islamisten.

De eerste groep bestaat uit lui die om onterechte of niet helemaal terechte redenen en op onredelijke wijze (door zowel onvoldoende genuanceerd als bij wijlen erg grof te zijn) de oorlog verklaren aan elke uiting van islamitisch geloof en de islamitische cultuur. Lieden die het onmogelijk achten dat men zowel islamiet (in welke mate of van welke ‘strekking’ dan ook) als ‘goede’ democraat, laat staan dito Vlaming/Belg, kan zijn.

De tweede categorie zijn de aanhangers van de ‘politieke’ islam en van de islamitische theocratische staatsordening en dus van de sharia. In zeker zin behoren ook de zogenaamde westerse islamo-gauchisten tot de fundi’s.

De algemene teneur van beide opstellen is - volgens mijn lectuur: de islamcritici hebben één of meerder punten. Want vele problemen in verband met de integratie in het algemeen en die van sommige islamieten in het bijzonder zij al te lang genegeerd.

Maar nu de problemen gekend/benoemd zijn, dient er werk gemaakt te worden van oplossingen.

Nagels stelt dat het na de these (idealiseren en negeren) en antithese (heftige kritiek en aanklagen, met soms de neiging te veralgemenen/stigmatiseren) nu tijd is voor de synthese: vernieuwd beleid, op basis van correcte, ethische en andere, uitgangspunten en vooral de realiteit. Geen idealistisch gezwets met een (te) hoog welzijnswerkersgehalte – dat in de praktijk een verrottingsstrategie en humus voor  maatschappelijke en politiek onbehagen bleek te zijn – maar krachtdadig en doeltreffend ‘herrijkt’ beleid. Dat zal, per definitie, een compromis zijn – een vergelijk waarbij geen plaats is voor dogmatisme of recht-in-de-leer-denken. Waar alle betrokkenen ‘water in de wijn’ dienen te doen, goodwill aan de dag moeten leggen op basis van dat gemeenschappelijke uitgangspunt, die gedeelde wil: willen samen leven, denken dat het kan – al is het niet evident.

Maar zo’n beleid is niet noodzakelijk kleurloos en laf. Het is wel helder en principieel. Maar de uitgangspunten er van, die consequent maar tegelijk ook ‘soepel’ worden toegepast, zijn redelijk/realistisch en worden breed gedeeld.

Mijn samenvatting/lectuur van de essays van Naegels en Desmet is natuurlijk wat kort door de bocht, doet hun vertoog een beetje onrecht aan want geeft niet alle gedachtegangen en nuances van en onderlinge verschillen tussen de auteurs weer. En legt ongetwijfeld ook eigen accenten.

De teksten van beide auteurs staan gelukkig online. In het geval van Yves Desmet evenwel niet op de website van De Morgen, maar op de webstek van mediadatabank Mediargus.

Tom Naegels: Het water is veel te diep
Yves Desmet : Makkers staak uw wild geraas

Zaterdag scheef die andere politieke commentator van De Morgen, Walter Pauli, een eveneens vernieuwd en moedig standpunt (‘Onze identiteit’) dat aansloot bij het essay van Desmet. Ook hij spaarde de roede niet voor de ‘idealisten’ (in alle betekenissen van het woord, dus ook in die van naïef en wereldvreemd) van de multiculturele samenleving met hun kop-in-het-zand houding. In die zin spuwt ook Pauli in de soep.

Onze identiteit, standpunt Walter Pauli.

Inmiddels pikte de Gentse blogger Bruno Bollaert (tevens medeweker van Gentblogt.be) op zijn persoonlijke blog (volume12.be) op een intelligent manier in op het essay van Desmet. Zonder evenwel eerst een venijnige opmerking te maken over de lamentabele eindredactie (want veelvuldige taal- en tikfouten van De Morgen). Zo hebben we ze graag de bloggers: pienter, kritisch, belezen en met een beetje een slecht karakter :-)

Blog Bruno Bollaet

Wat dat laatste betreft, wil ik absoluut niet onder doen voor Bruno Bollaert. Vandaar deze uitsmijter:

Desmet verwijst in zijn opiniestuk naar een essay van hem uit 2002. Dat doet hij om aan te geven een voorloper geweest te zijn in het onderkenen/benoemen van de problemen inzake integratie. In dat artikel had Desmet het over kut-Marokaanse (nu schrijft hij dat hij het toen over rot-Marokaantjes had, maar een kniesoor die daar over struikelt). Daarvoor kreeg hij de banbliksems van weldenkend links Vlaanderen over zich. Wat natuurlijk een symptoom van het probleem van die lui is (als het niet hun trauma is): de angst om een kat een kat te noemen als het allochtonen betreft, om wat fout loopt te benoemen. Bovendien: van die term een taboe maken is zo goed als insinueren dat alle jongere van Marokkaanse origine in België engeltjes zijn, alsof er geen zijn die voor problemen/overlast zorgen. Wat natuurlijk onzin is, je reinste newspeak en idealisme (in de zin van niet gebaseerd op de werkelijkheid). Dat die problemen er wel degelijk zijn, is vandaag geen punt van discussie meer.

Evenmin dat ze moeten aanpakt worden, c.q. dat er moet opgetreden worden tegen wangedrag (en gestopt worden met het te vergoedelijken – ook vanuit de situatie van achterstelling van de daders). Dat dit geen punt meer is, in ruime mate gemeengoed is bij ‘links’, is onder meer te danken aan mensen zoals Luckas Vander Taelen. Die werd naar aanleiding van een recente spraakmakende column in De Standaard over de problemen van de multiculturaliteit door de zelfde exponenten van ‘weldenkend’ links Vlaanderen – gaande van Kristien Hemmerechts tot Paul Goossens – uitgespuwd.

Indien Desmet wat verder in zijn geheugen (knipselmap of Mediargus) was terug gegaan zou hij op artikels van zijn hand zijn gestoten waar hij vandaag wellicht minder fier op is. Zoals dat edito van enkele jaren geleden waar waarin hij stelde met Vlaams Belangers niet in discussie te willen/moeten treden, dat het beste/enige wat men met ze doet is – ik baseer me nu op mijn geheugen, citeer niet letterlijk –  ‘er op te kloppen’. Waarbij nog gepreciseerd werd, nog steeds volgens wat ik me er van herinner, dat het weliswaar niet helpt want van mening veranderen doen ze toch niet maar ‘het doet tenminste deugd’.

En dan is er ook nog dat edito van Walter Pauli uit juni 2006 (onder de titel ‘Een welgemeende fuck you’) waarin de auteur adviseerde het Vlaamse Belang totaal te negeren, zowel wat zijn standpunten betreft als zijn kiezers. De laatste kunnen, volgens Pauli destijds, zowat de boom in.

Het is dan ook opmerkelijk maar tevens hoopgevend dat beide commentatoren van mening veranderden. Enkel imbecielen doen dat nooit.

Een scribent die al jaren zonder bochtenwerk een rechtlijnig maar in linkse kringen dissonant discours hanteert inzake integratie en bij uitbreiding het Vlaams Belang en Co is De Standaard-redacteur Bart Brinckman.  Brinkman, een ex De Morgen-journalist en chef van de politieke redactie van zijn huidge krant, kan men bezwaarlijk een rechtse jongen noemen. Zijn maatschappelijke en politieke opvattingen situeren zich, net als die van Pauli en Desmet, eerder links van het centrum. Brinckmans stelling over het (gedeeltelijk) falen van links inzake integratie alsmede de ineffectiviteit van de ongenuanceerde benadering tot quasi diabolisering van het Vlaams Belang door het gros van de linkerzijde wordt weliswaar vandaag vrijwel algemeen gedeeld in linkse kringen maar dat was nog niet zo lang geleden anders.

Op basis van wat geweten is, uit onder meer diverse persartikels en beeldfragmenten (zie links hier onder), is het duidelijk dat:
- het politieingrijpen - met name het administratief oppakken - van welgeteld 409 'manifestanten' (het gros bestond uit deelnemers aan de street rave, wat was opgezet als ludiek alternatief voor of aanvulling op de LSP-betoging) een foute en disproportionele reactie was op het geïsoleerde geweld van enkele 'anarchisten' die bovendien los stonden en los opereerden van de rave en de betoging
- de politie nadien de opgepakte manifestanten onheus behandelde

Dat politieoptreden is een democratische rechtstaat in het algemeen en de tolerante stad Gent in het bijzonder onwaardig.

Het is begrijpelijk en niet meer dan normaal dat heethoofden (anarchisten, zo wordt verteld - maar is dat wel zo) die geweld pleegden ten opzichte van de politie en/of het bezit waren van verboden 'wapens' (o.a. stokken) opgepakt werden. Dat die zelfde amokmakers, indien hun verantwoordelijkheid betreffende de strafbare feiten kan/zal bewezen worden, ook veroordeeld worden, is al even legitiem.

Maar het is totaal onaanvaardbaar dat honderden onschuldige burgers (waaronder een scoutgroep die er toevallig vertoefde), die op geweldloze manier uiting gaven aan hun democratische bezorgdheid en afschuw voor de denkbeelden van de N-SA, op preventieve wijze opgepakt werden.

Dat wie terecht of onterecht/onrechtmatig (administratief) werd aangehouden, bovenden ook nog op verwerpelijke en zelfs onwettelijke wijze werd behandeld door de politie is ronduit schokkend en een democratische rechtstaat onwaardig.

Onderzoek naar de achtergrond van die zogenaamde/zelfverklaarde 'anarchisten' is trouwens geen overbodige luxe. Ervaringen in het buitenland (o.a. Italië), al dan niet tijdens andersglobalistische betogingen, toonden aan dat soms undercover-agenten worden ingezet, of provocateurs die opereren in samenspraak met/opdracht van politionele diensten zoals de staatsveiligheid, om 'linkse' betogingen in diskrediet te brengen en arrestaties te bewerkstelligen door rellen uit te lokken.

Deze posting is mede ingegeven door het feit dat mijn 16-jarige zoon - een toonbeeld van geweldloosheid maar met een gezonde democratische reflex en aanwezig op de 'street rave', minstens evenzeer om muzikale dan om politieke redenen - die avond, net als zovele anderen, totaal onterecht en arbitrair, is opgepakt door de politie. Gelukkig is hij, in tegenstelling tot vele anderen (meestal oudere arrestanten), niet hondsbrutaal behandeld in de 'Nieuwe Wandeling'. Wat daar gebeurde is zo mogelijk nog meer inacceptabel dan het politieoptreden op het Sint Pietersplein zelf (o.m. mensen vernederen door ze niet laten naar toilet gaan en zo te verplichten in de (groeps)cel te plassen).

Tot slot: er bestaat ook een Facebook-groep tegen de agressie van de politie op 10/11/09 in Gent. Met al ruim 1300 leden. Ik ben er een van !

P.S. 'Pittig weetje: aanvankelijk was 'Glad tot be gay' een protestsong tegen het agressieve en dicriminerende politieoptreden tegen homo's in de UK. In de tijd dat hij het nummer schreef, was Tom Robinson zelf aanhanger van de herenliefde. Later trouwde hij met een vrouw en schreef een op sommige plaatsen aangepaste versie van het lied. Die staat, net als de originele, op http://www.tomrobinson.com/records/albums/pitd.htm#gtbg

Meer info:

- http://dorien-trafik.livejournal.com/547.html
- http://www.indymedia.be/nl/node/35469
- http://dorien-trafik.livejournal.com/1018.html
- http://www.indymedia.be/nl/node/35459
- http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?ArticleID=BLKVA_20091113_004&PostCode=9000
- http://forum.politics.be/showthread.php?p=4437085

Fotoreportage
- http://arturian.wordpress.com/

Filmbeelden
- http://www.vtm.be/nieuws/opgeknipt_nobc.html?vpos=5&vID=PIt_25367_vtm_id
- http://www.youtube.com/watch?v=3mF_vdAXV0s

Lees ook :

- 'Open brief aan de heer Termont'

- over N-SA: Wat 'Koppen' niet vertelde over Eddy Hermy, de kopman van het N-SA. (Namelijk dat zijn roots bij extreemlinks liggen)

UPDATE (17/11/2009)

Politie excuseert én verdedigt zich voor hardhandig optreden tijdens betoging tegen geweld (nieuwsblad.be)

Bedenking: het is een goede zaak dat de politie, samen met de burgemeester, zich verontschuldigt voor haar optreden op 10/11. Maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat men warm en koud blaast. Het zich 'distantiëren' van de 'ongeoorloofde methodes’ is wel erg makkelijk en vrijblijvend. Men had minstens kunnen aankondigen de verantwoordelijken hier voor ter verantwoording te roepen en er (disciplinaire) maatregelen en sancties tegen te zullen treffen. Daarvoor hoeft men niet eens op de resultaten van het lopende onderzoek te wachten. Want men kan (hoefde) zich niet (te) excuseren als men niet nu al van oordeel is - en dat is men, terecht - dat er ontoelaatbare zaken zijn gebeurd. Daarnaast is de verklaring van korpschef van Belle ronduit schokkend: de politieman geeft onomwonden toe zowat 250 betogers (de 409 vreedzame minus de 150 'amokmakers') louter preventief opgepakt te hebben. Als men die redenering volgt kan men in de toekomst iedereen op voorhand arresteren, bij elke betoging waar men rellen vreest. Vanuit democratisch standpunt is dat ontoelaatbaar en derhalve is de uitlating van de politiechef zorgwekkend.

Vanaf 15 uur had de Antwerpse vaccinoloog Pierre Van Damme op alle radiojournaals die dag immers al verklaard dat er niets van aan is van het feit dat de Wereldgezondheidsorganisatie (WGO) inentingen aangeraden heeft voor clubs die internationale wedstrijden spelen. Dat was nochtans wat D'Hooghe zonder blozen beweerde bij Phara. Van Damme adviseert de WGO op internationaal niveau en heeft zitting in de commissie van de WGO die over dergelijke beslissing gaat.

Vandaag pikt de pers (o.a. De Standaard) de verklaring van Van Damme op. En in Het Laatste Nieuws van vandaag bevestigt WGO-woordvoerder Gregory Härt de juistheid van de stelling van Van Damme. En dus de leugenachtigheid van de bewering van D'Hooghe. 

En alsof dat nog niet volstond, brengt journalist Tom Cochez in  De Werktitel dokter D'Hooge de doodsteek toe, ontmaskert hem als iemand met een nogal problematische relatie met de waarheid (minder diplomatisch wordt zo iemand wel eens een pathologische leugenaar genoemd). Ook D'Hooges verhaaltje over de factuur voor de inentingen van de Club Brugge spelers blijkt niet te kloppen. Liegen is natuurlijk geen overtreding van de eed van Hippocrates. Wanneer nagelt De Morgen-columnist en sportkenner Hugo Camps op zijn welgekende wijze deze potsierlijk Pinokkio-fuguur eens genadeloos aan de schandpaal ? Vandaag hekelde Camps alvast de prima dona-allures van de voetballers van Anderlecht en Club Brugge. Met de schuldige medeplichtigheid van hun bestuur bekwamen die een voorkeursbehandeling: een inenting tegen de Mexicaanse griep. En dat terwijl ze niet als risicogroep worden beschouwd door griepcommissaris Van Ranst en de WGO dat ook niet adviseert te doen. De 'klassenstrijd' woedt inderdaad onverminderd voort, ook anno nu. En niet enkel in de fabrieken.