Het zou zonde geweest zijn om dit sensationele verhaal kappot te checken

Het artikel met sappige weetjes over Dominique Strauss-Kahn van de hand Douglas De Concinck in De Morgen van het voorbije weekeinde is weer een mooi staaltje van de modus operandi van deze favoriet van de Raad voor Journalistiek en liefhebber van gefantaseerde/geconfabuleerde verhalen ontsproten uit het brein van lieden met borderlinesyndroom (zie de verhaaltjes over vermeende seksfeestjes met notabelen van de X1-getuige in het Nihoul- en Dutroux-onderzoek die DDC al te gretig slikte/publiceerde).

Die handelswijze kan omschreven worden als uiterst onzorgvuldig en selectief omspringen met feiten alsmede voorbarige verbanden leggen en twijfelachtige conclusies trekken. En dat omdat anders het verhaal een stuk minder sensationeel zou zijn.

Zo beweert DDC dat het boek ‘Les secrets d'un présidentiable’ (uit 2010), waar zijn artikel aan opgehangen is, 'nog moeilijk te vinden is in de (Franse) boekhandel’. In werkelijkheid is het nog altijd vlot verkrijgbaar, onder meer bij de grootste boekhandel van het land: FNAC (12 tal gigantische winkels). Dat boek is geschreven door een ‘Casandre’ maar dat is een schuilnaam voor de anonieme auteur.

Na een huiszoeking in de kantoren van uitgeverij Plon in december van vorig jaar, waarbij het de gerechtelijk politie te doen was om te achterhalen wie er schuil gaat achter de nickname ‘Cassandre’, kreeg het boek trouwens extra publiciteit. Een tweede druk zit bovendien in de pipeline.

Een andere flater van DDC is de bewering dat de uitgever van het boek ‘een kleine Parijse uitgever’ is (Plon). Daarbij wordt gesuggereerd dat dit noodgedwongen gebeurde gezien het controversiële karakter van de publicatie en de weigering door grote uitgeefhuizen. Plon is echter alles behalve een kleine uitgeverij.

De uitgeverij is onderdeel geweest van communicatiegroep Havas, later van Vivendi Universal en vandaag maakt ze deel uit van de Spaanse communicatie- en uitgeversgroep Planeta. Die is eigenaar van drie Spaanse kranten en ook actief in Columbia. Plon heeft ruim 15.000 auteurs in catalogus. Het is ook, en dat had DDC toch moeten weten, de uitgever van de Franstalige vertaling van het boek dat De Morgen-redacteur en chef van de politieke redactie Steven Samyn samen schreef met zijn collega van La Libre Belgique (Martin Bruxant): Belgique, un roi sans pays (In het Nederlands: Koning zonder land, uitgegeven bij De Bezige Bij).

Even onjuist is ook de bewering dat het bestaan van (wazige) compromitterende foto’s met DSK (in een Parijse seksclub) waarvan het bestaan onthuld werd in een ander boek (‘Hold-uPS, arnaques et trahisons’, verschenen in 2006), op één uitzonderling na (L’Express), totaal verzwegen werd in de Franse media. Op de website van het weekblad L’Express wordt verwezen/gelinkt naar de (populaire) website lepost.fr die uitpakte met het verhaal van de foto’s. Sinds het losbarsten van de affaire DSK is over die vermeende foto’s nog in tal van andere media geschreven: van lemonde.fr, over liberation.fr tot lepoint.fr.

Een ander euvel aan het artikel van DDC is dat geen melding wordt gemaakt van het feit dat het bestaan van die foto’s ontkent wordt door de bron die in ‘Hold-uPS, arnaques et trahisons’ opgevoerd wordt om het verhaal te staven: Frédéric Lefebvre (toenmalige cabinetchef van toenmalig UMP-voorzitter en huidig president Nicolas Sarkozy). Toegegeven: de journalisten die het verhaal naar buiten brachten blijven bij hun eerste verklaring (met name dat Frédéric Lefebvre hen het bestaan van de foto’s toevertrouwde).

DDC vermeldt evenmin dat de auteur van "Les secrets d'un présidentiable” naar alle waarschijnlijkheid geen ex medewerker is van het communicatieteam van DKS (in de wandelgangen ‘Le Gang’ genoemd). Volgens het weekblad Le Point gaat achter de schuilnaam Cassandre de journalist Claire Germouty schuil. Die schreef in 2009 onder het pseudoniem ‘Crésus’ een ander spraakmakende boek: Confessions d'un banquier. De sappige verhalen over DSK opgedist in ‘Les secrets d'un présidentiable’ zouden met andere woorden niet uit eerste hand zijn.

Het ziet er sterk naar uit dat DDC zijn ‘lekker’ stuk in de krant niet wilde laten verknallen door dergelijke ‘details’, het niet wilde vergallen door de info kapot te checken. Complottheorieën en twijfelachtige onderzoeksjournalistiek moeten het immers hebben van wat oppervlakkig surfen op het internet, haastig knip en plakwerk en vooral weinig bronnencontrole – laat staan de dubbel-check er van. Pech voor de nuance of feiten. Wat niet in het kraam past, laat men gewoon vallen. Simpel toch?

Aandachtige lezers verslikten zich wellicht ook in hun ochtendkoffie bij de lectuur van de zin waarin DDC de Franse politica Simone Weil als socialistisch omschrijft (“PS-politica”). Ze moeten weinig talrijk zijn de scribenten die niet weten dat deze grande dame van de Franse en Europese politiek van liberale huize is (ze stond/staat voor de liberale en vrijzinnige strekking binnen de UDF, de partij van ex president Giscard d'Estaing, die in 2007 is opgegaan in het MoDem – de Mouvement Démocrate). Dat DDC bovendien haar voornaam verhaspelt door hem met twee ‘n’-en te schrijven zullen we maar door de vingers zien. Door op alle slakken zout te leggen zou ik immers de indruk kunnen wekken iets persoonlijk tegen DDC te hebben. Dat is uiteraard niet het geval. Zelfs niet toen hij me ‘ontvriende’ op Facebook na een eerdere blogpost waarin ik eveneens een aantal onjuistheden in een artikel van hem op een rijtje zette. Die blogpost was blijkbaar niet oninteressant want werd overgenomen door mediakritiek.be.

Niet enkel De Morgen ging lichtzinnig om met de feiten in de verslaggeving over de DSK-affaire. Het artikel 'Sperma DSK op kleding kamermeisje' in De Standaard van 23/5 bevatte ook een onjuistheid die via een simpele google-zoekopdracht had kunnen vermeden worden.
 
In de oorspronkelijke versie van het artikel stond volgende passage

"De rechtse nieuwssite, die eind februari werd gelanceerd, bracht eerder al onthullingen uit gelekte documenten over de zaak Strauss-Kahn aan het licht. De website wordt geleid door Arnaud Dassier, een voormalig communicatieadviseur van de Franse president Nicolas Sarkozy."

Deze informatie klopte niet !

Arnaud Dassier is slechts een van de financiers van/investeerders in het bedrijf achter de website (Talmont Media). En dan nog een kleine en onrechtstreekse.

Via de holding Free Minds (die met 49 % van het kapitaal minderheidsaandeelhouder is) bezit Arnaud Dassier een pakketje aandelen, damen met Xaviel Niel (Iliad-Free), Charles Beigbeder (Poweo) en Marc Simoncini (Meetic).

Zie http://www.itespresso.fr/media-atlantico-fr-veut-larguer-les-amarres-avec-la-pensee-pre-fabriquee-41603.html

Ik signaleerde de fout, via het geëigende online-formulier, aan de krant. Minder dan een uur later luidde de inmiddels gecorrigeerde paragraaf als volgt:

"De rechtse nieuwssite, die eind februari werd gelanceerd, bracht eerder al onthullingen uit gelekte documenten over de zaak Strauss-Kahn aan het licht. Bij de oprichters van de website behoort onder meer Arnaud Dassier, een voormalig communicatieadviseur van de Franse president Nicolas Sarkozy."

Puik van de webredactie van De Standaard. Ik zie ze het bij De Morgen niet onmiddellijk doen. Niet enkel omdat hun (hitsige, schreeuwerige) webstek zo geen formulier bevat om fouten te melden. Ook omdat de webredactie van die krant bevolkt is met jonge en weinig ervaren lieden die eigenlijk niets met de krant te maken hebben en vooral affiniteit hebben met de stijl van Het Laatste Nieuws (voor wiens webstek ze ook stukjes schrijven of herschrijven) en het aantal bezoekers – omwille van de reclamecenten – belangrijker (moeten) vinden dan de accuraatheid van de informatie. Ook dan de relevantie er van, maar dat is een ander verhaal.

Tot slot: wat me in de de berichtgeving voor de DSK-zaak ook mateloos stoort is het amalgaam dat gemaakt wordt tussen de (voorlopig nog vermeende) daden en het feit dat DSK de exponent zou zijn van het zogenaamde caviar-socialisme. Zijn mogelijke daad heeft met dat laatste echter niks te maken. De kritiek van sommigen op dat caviar-socialisme is trouwens doorgaans erg goedkoop en demagogisch. In de meeste gevallen zegt het meer over de poujadistische, extreem egalitaire en zelfs wereldvreemde opvattingen van de critici dan over de levenswandel van de geviseerde(n). Dergelijke kritiek is trouwens niet nieuw: Léon Blum, de Franse socialistische vooroorlogse politicus boegbeeld van het Front Populaire (1872-1950), werd in zijn tijd, door zowel uiterst rechts als de communisten, verweten een exponent te zijn van la gauche caviar. De meest gore van zijn critici deden er trouwens nog een schep bovenop en verweten hem tevens zijn jood zijn. Ook in het geval van DSK doken her en der antisemitisch-geïnsipreerde verwijten op.

25/6/2011 door Marc Ernst

Weblog van Marc Ernst

 
'Zonder dwarsliggers kunnen de treinen niet rijden' (Johan Anthierens)

'Uit het botsen der gedachten ontstaat het licht' (John Stuart Mill)

'Je mag je niet laten doen door het crapuul' (Wannes Van de Velde)

op marcernst.com
www (via google)

Blogroll

Onderstaande, Belgische, (alfabetisch gerangschikte) blogs behoren tot mijn ‘favorieten’. Want ze steken met kop en schouder uit boven de middelmaat in het genre. Wie denkt dat zijn/haar blog eveneens in kwalitatief opzicht bovenmodaal is, en dus aanspraak kan maken op een vermelding, mag me dat laten weten.