De overcompensatie van Indra Dewitte (De Zevende Dag) en de ongelooofwaardigheid van de PvdA over Korea

Men moet heus geen PvdA-lid of -sympathisant zijn om zich geërgerd te hebben aan de manier waarop Peter Mertens (voorzitter PvdA) en auteur  Dimitri Verhulst tijdens De Zevende Dag van vandaag geïnterviewd werden door VRT-journaliste Indra Dewitte.

Ik ben niet bepaald gekend als een adept van de uiterst-linkse partij of van haar gedachtegoed maar vond het gebrek aan onpartijdigheid en intellectuele openheid van de interviewster irritant en onprofessioneel. Wat een (onnodige) bitsigheid in de vragen. Dit was geen ‘hard’ maar een dom interview.

Klik hier voor het vraaggesprek. Zet het filmpje op 1:30’ en stel zelf vast.

Het optreden van Indra Dewitte is wellicht een geval van overcompensatie. Mevrouw De Witte wilt blijkbaar niet verdacht worden van enige welwillendheid ten opzichte van de PvdA. Meer zelfs: ze wilt bewijzen dat haar vroegere bijval en waardering voor de extreem-linkse partij voltooid verleden tijd is, dat ze er vandaag geen sikkepit sympathie meer voor koestert en er andere politieke opvattingen op nahoudt.

Ex PvdA-kandidaat

Dat zit zo. Indra Dewitte is de dochter van PVDA-dokter Harrie Dewitte uit Genk. Dokter Dewitte is in die gemeente ook gemeenteraadslid. Haar moeder, Gina Desmedt, is eveneens lid van de radicaal-linkse partij. In 1994, ze was toen 22 jaar oud, kandideerde Indra Dewitte op de PvdA-proviencielijst in Limburg (ze stond op de 8ste plaats).

Ze werkte ook mee aan het boek 'Tien gekleurde meisjes'  dat in 1993 verschenen bij de aan de PvdA gelieerde uitgeverij EPO). Het boek, dat bedoeld was om de vooroordelen over migranten en wat toen nog 'de derde wereld' heette (vrouwelijk) weg te werken, was een project van de overleden oud PvdA-voorzitter Ludo Martens.

Na haar studies (Germaanse in Gent en een master in Münster/Duitsland) werkte ze kort bij de vzw ‘Regards Croisés’, een tv-productiehuis dat onder meer de documentaire ‘Abo, une femme du Congo’ maakte. Die documentaire, gebaseerd op het gelijknamige boek van Ludo Martens over het leven van Léonie Abo (de vrouw van Pierre Mulele, minister van Onderwijs onder Lumumba), kwam in 1999 op de markt.

In dat zelfde jaar ging Indra Dewitte aan de slag op de nieuwsdienst van VTM. In 2000 stapt ze over naar de VRT en gaat voor Koppen werken. Drie jaar later stapte ze over naar Terzake en sinds september 2007 presenteert ze De zevende dag.

In ‘Dokter van het volk, een boek uit 2008 van de (gepensioneerde) PvdA-arts Kris Merckx staan er op pagina 198 twee foto’s van een jonge Indra Dewitte waarop ze respectievelijk heftig tekeer ging en anderzijds danig onthutst staat wanneer haar ouders in 1985 gearresteerd werden wegens het niet betalen van hun lidgeld voor de Orde van Geneesheren. Ja dat kon toen. Vandaag worden trouwens nog altijd artsen die hun lidgeld aan de orde weigeren te betalen vervolgd en met deurwaardersexploten belaagd. Gelukkig gaan er ook stemmen op binnen die zelfde Orde van Geneesheren op om eindelijk te stoppen met die beschamende praktijken.

Indra Dewitte is een van de weinige telgen van PvdA-ouders die de partij van hun oudelui de rug hebben toegekeerd. Meestal is het tegendeel waar: het is opvallen hoeveel er in de voetsporen van hun ouders traden. Zo zijn onder meer Ruben Ramboer, Sofie Merckx, David Pestieau, Stijn Soete en Raoul Hedebouw spruiten van gekende PvdA-ers (van het eerste uur) en allen spelen ze een niet onbelangrijke rol in de partij. Enige neiging tot ‘erfopvolging’ is de PvdA dus niet vreemd. Een beetje naar het voorbeeld van Noord-Korea  – waarvan men recent echter afstand nam na een erg gênant optreden van PvdA-lid Jef Bossuyt in Terzake.

Korea

Maar erg geloofwaardig is de distantiëring door de PvdA van het Noord-Koreaanse model niet gezien de aanwezigheid van de (Noord) Koreaanse Arbeiderspartij op de recente editie het International Communistisch Seminar (ICS) dat de PvdA jaarlijks in Brussel organiseert (zie http://www.icsbrussels.org). Ook in 1998, 1999, 2001, 2002, 2003, 2004 en 2005 was er een vertegenwoordiging van de (Noord) Koreaanse Communistische partij op het seminar aanwezig. In 2000 was dat niet het geval maar werd er een resolutie opgesteld en gecommuniceerd waarin alle aanwezigen, met inbegrip van de PvdA, hun steun betuigden met de 'Democratic People’s Republic of Korea'.

In 2006, 2007, 2008, 2009 en 2010 was er evenmin een vertegenwoordiger van de  ‘Workers Party of Korea’ (de Noord-Koreaanse Communistische partij) op het ICS maar bezorgde de partij een solidariteitsboodschap aan de organisator - de PvdA dus. De nauwe banden tussen de PvdA en het Noord-Koreaanse regime gaan terug tot het bezoek in 1994 van voormalig en overleden PvdA-voorzitter Ludo Martens aan de Koreaanse leider Kim Il Sung, de vader van de onlangs overleden Kim Jin Il. Martens was de laatste buitenlander die Kim Il Sung ontmoette voor deze laatste overleed op 8 juli 1994. De ontmoeting van Martens met de 'Grote Geliefde Leider' en stichter van de Koreaanse Volksrepubliek op 30 juni 1994 was zijn tweede, eerder sprak hij het staatshoofd en partijleider al tijdens een officieel bezoek in 1991 (meer bepaald op 25 juni van dat jaar).

De recente verklaring van Peter Mertens over de houding van de PvdA ten aanzien van Noord Korea is dus even ongeloofwaardig als de voorstelling van Tine Van Rompuy bij de (twee laatste) verkiezingen als ‘onafhankelijk kandidaat’. Want de jongste zus van Herman en Eric Van Rompuy is, zoals journalist Walter Pauli destijds in De Morgen onthulde, al van in de jaren tachtig actief bij de PvdA. Dat werd trouwens door haar broer Eric tijdens een tv-uitzending bevestigd: “Tine is al heel haar volwassen leven bij de PvdA” stelde hij.

Geen PvdA-watcher(s)

Dat de PvdA zo makkelijk weg kwam met zijn 'wij hebben niets te maken met Noord-Korea'-verklaring (en bij uitbreiding met andere communicaties die de waarheid geweld aan doen) komt wellicht omdat  in ons land geen enkele journalist ernstig werk maakt van het volgen van die partij (ook niet de in vergelijking met zijn collega's inzake de PvdA goed geïnformeerde Walter Pauli - vandaag werkzaam bij Knack). De partij haar onbetekenend electoraal gewicht speelt daar ongetwijfeld in mee. Maar haar verkiezingsuitslag is een onvolledige graadmeter van haar werkelijke invloed - onder andere in de vakbonden. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Nederland, Frankrijk en Duitsland is er in België ook geen enkele wetenschapper (historicus, politicoloog of socioloog) die gespecialiseerd is in klein-links en er (regelmatig) over publiceert. Laat staan er over gedoctoreerd heeft of er een doctoraat over voorbereid.

De Franstalige publicist en leraar Manuel Abramowicz is de enige ernstige en ietwat deskundige extreem-links watcher in ons land (hij houdt ook uiterst-rechts in de smiezen en publiceert er over op 'zijn' website www.resistances.be). Maar hij focust op de Franstalige organisaties, zijn kennis van de ontwikkelingen langs Vlaamse kant vertoont lacunes. Abramowicz diende in 2004 aan de UCL een masterthesis in met als onderwerp 'La gauche radicale en Belgique fracophonne de 1963 à 2004' en lag aan de basis van een speciale editie (uit 2009)  van het Franstalige tijdschrift in boekvorm Dissidences over uiterst-links in Frantalige België na 1945. Hij publiceerde er ook twee uitstekende artikels in over de marxistisch-leninistische en pro-Chinese organisaties in ons land. Op zijn persoonlijke blogsite bracht hij eveneens een lezenswaardig geïllustreerd overzicht van de tijdschriften van de diverse 'pro-Chinese' organisaties die in ons land actief waren in de jaren zestig en zeventig (Zie http://abramowicz.blogspot.com/2010/02/une-etude-inedite.html).

In een omslagartikel in het inmiddels niet meer bestaande Franstalige weekblad 'Le Journal du Mardi' van maart 2008 gewijd aan de 'vernieuwing' van de PvdA - de partij had toen net haar zogenaamde vernieuwingscongres achter de rug - maakte Abramowicz kanttekeningen bij de geloofwaardigheid van die vernieuwing. Zo wijst er op dat geen enkel van de toen geldende fundamentele partijteksten (zoals de statuten en 'Partij van de Revolutie') werd herroepen en dus nog steeds van kracht zijn. Een nieuw/ander congres, waar die teksten eventueel zouden herroepen of minstens geamendeerd zijn, is er sindsdien niet geweest. Wie de PvdA een beetje volgde - en uw dienaar is in dat geval - weet inmiddels dat die partij met gespleten tong spreekt - als ze al niet helemaal schizofreen is: naar buiten uit is ze gematigder en soepeler geworden (zo omschrijft ze zich niet langer als communistisch maar als radicaal links of dito socialistisch), maar in werkelijkheid heeft ze de oude vormen en gedachten nog lang niet (allemaal) afgezworen.

Het recente incident rond Korea illustreert dat ze nog altijd diehards en dogmatische communisten van de oude stempel in haar gelederen telt. En dat die er op z'n minst worden gedoogd en zelf kunnen gedijen. Het valt te vrezen dat voor een daadwerkelijke vernieuwing en fundamentele koerswijziging zal moeten gewacht worden tot de 'oud strijders' (de generatie van de oprichters/68-ers) helemaal van het toneel zijn verdwenen. Dat proces zal ongetwijfeld nog een tiental jaar duren.

8/1/2012 door Marc Ernst

Weblog van Marc Ernst

 
'Zonder dwarsliggers kunnen de treinen niet rijden' (Johan Anthierens)

'Uit het botsen der gedachten ontstaat het licht' (John Stuart Mill)

'Je mag je niet laten doen door het crapuul' (Wannes Van de Velde)

op marcernst.com
www (via google)

Blogroll

Onderstaande, Belgische, (alfabetisch gerangschikte) blogs behoren tot mijn ‘favorieten’. Want ze steken met kop en schouder uit boven de middelmaat in het genre. Wie denkt dat zijn/haar blog eveneens in kwalitatief opzicht bovenmodaal is, en dus aanspraak kan maken op een vermelding, mag me dat laten weten.