Het islam- en integratiedebat, vandaag en nog niet zo lang geleden

In De Standaard (der Letteren) recenseerde Tom Naegels deze week drie recente boeken over de islam(kritiek) en integratie: De beschavingsmachine (Ico Maly), Het islamdebat (Sami Zemni) en Een leeuw in een kooi (Nadia Fadil e.a). Eerder dan een boekbespreking is zijn artikel een essay over het huidige islamdebat en de moeilijke islamkritiek. In minder mate ook over integratie.

En dit weekeinde pleegde Yves Desmet, politiek commentator van De Morgen, eveneens een opiniërend traktaat over krek de zelfde thematiek.

Zowel Desmet als Nagels hebben een progressief/links pedigree en schrijven/denken van uit die sensibiliteit.

Dat maakt hun discours dan ook zo vernieuwend. Al zal het voor sommigen wellicht te gematigd, tactisch of compromisgezind zijn. En voor anderen zullen beide scribenten wellicht eens en voor altijd aangetoond hebben afvalligen (ze spuwen in de soep) of lafaards (ze capituleren voor het ‘islamgevaar’) te zijn.

Het vernieuwende en belangwekkende van hun benadering is dat ze komaf maakt met de retoriek en ‘argumenten’ van de fundi’s van beide kanten: de islambashers/islamofoben en de islamisten.

De eerste groep bestaat uit lui die om onterechte of niet helemaal terechte redenen en op onredelijke wijze (door zowel onvoldoende genuanceerd als bij wijlen erg grof te zijn) de oorlog verklaren aan elke uiting van islamitisch geloof en de islamitische cultuur. Lieden die het onmogelijk achten dat men zowel islamiet (in welke mate of van welke ‘strekking’ dan ook) als ‘goede’ democraat, laat staan dito Vlaming/Belg, kan zijn.

De tweede categorie zijn de aanhangers van de ‘politieke’ islam en van de islamitische theocratische staatsordening en dus van de sharia. In zeker zin behoren ook de zogenaamde westerse islamo-gauchisten tot de fundi’s.

De algemene teneur van beide opstellen is - volgens mijn lectuur: de islamcritici hebben één of meerder punten. Want vele problemen in verband met de integratie in het algemeen en die van sommige islamieten in het bijzonder zij al te lang genegeerd.

Maar nu de problemen gekend/benoemd zijn, dient er werk gemaakt te worden van oplossingen.

Nagels stelt dat het na de these (idealiseren en negeren) en antithese (heftige kritiek en aanklagen, met soms de neiging te veralgemenen/stigmatiseren) nu tijd is voor de synthese: vernieuwd beleid, op basis van correcte, ethische en andere, uitgangspunten en vooral de realiteit. Geen idealistisch gezwets met een (te) hoog welzijnswerkersgehalte – dat in de praktijk een verrottingsstrategie en humus voor  maatschappelijke en politiek onbehagen bleek te zijn – maar krachtdadig en doeltreffend ‘herrijkt’ beleid. Dat zal, per definitie, een compromis zijn – een vergelijk waarbij geen plaats is voor dogmatisme of recht-in-de-leer-denken. Waar alle betrokkenen ‘water in de wijn’ dienen te doen, goodwill aan de dag moeten leggen op basis van dat gemeenschappelijke uitgangspunt, die gedeelde wil: willen samen leven, denken dat het kan – al is het niet evident.

Maar zo’n beleid is niet noodzakelijk kleurloos en laf. Het is wel helder en principieel. Maar de uitgangspunten er van, die consequent maar tegelijk ook ‘soepel’ worden toegepast, zijn redelijk/realistisch en worden breed gedeeld.

Mijn samenvatting/lectuur van de essays van Naegels en Desmet is natuurlijk wat kort door de bocht, doet hun vertoog een beetje onrecht aan want geeft niet alle gedachtegangen en nuances van en onderlinge verschillen tussen de auteurs weer. En legt ongetwijfeld ook eigen accenten.

De teksten van beide auteurs staan gelukkig online. In het geval van Yves Desmet evenwel niet op de website van De Morgen, maar op de webstek van mediadatabank Mediargus.

Tom Naegels: Het water is veel te diep
Yves Desmet : Makkers staak uw wild geraas

Zaterdag scheef die andere politieke commentator van De Morgen, Walter Pauli, een eveneens vernieuwd en moedig standpunt (‘Onze identiteit’) dat aansloot bij het essay van Desmet. Ook hij spaarde de roede niet voor de ‘idealisten’ (in alle betekenissen van het woord, dus ook in die van naïef en wereldvreemd) van de multiculturele samenleving met hun kop-in-het-zand houding. In die zin spuwt ook Pauli in de soep.

Onze identiteit, standpunt Walter Pauli.

Inmiddels pikte de Gentse blogger Bruno Bollaert (tevens medeweker van Gentblogt.be) op zijn persoonlijke blog (volume12.be) op een intelligent manier in op het essay van Desmet. Zonder evenwel eerst een venijnige opmerking te maken over de lamentabele eindredactie (want veelvuldige taal- en tikfouten van De Morgen). Zo hebben we ze graag de bloggers: pienter, kritisch, belezen en met een beetje een slecht karakter :-)

Blog Bruno Bollaet

Wat dat laatste betreft, wil ik absoluut niet onder doen voor Bruno Bollaert. Vandaar deze uitsmijter:

Desmet verwijst in zijn opiniestuk naar een essay van hem uit 2002. Dat doet hij om aan te geven een voorloper geweest te zijn in het onderkenen/benoemen van de problemen inzake integratie. In dat artikel had Desmet het over kut-Marokaanse (nu schrijft hij dat hij het toen over rot-Marokaantjes had, maar een kniesoor die daar over struikelt). Daarvoor kreeg hij de banbliksems van weldenkend links Vlaanderen over zich. Wat natuurlijk een symptoom van het probleem van die lui is (als het niet hun trauma is): de angst om een kat een kat te noemen als het allochtonen betreft, om wat fout loopt te benoemen. Bovendien: van die term een taboe maken is zo goed als insinueren dat alle jongere van Marokkaanse origine in België engeltjes zijn, alsof er geen zijn die voor problemen/overlast zorgen. Wat natuurlijk onzin is, je reinste newspeak en idealisme (in de zin van niet gebaseerd op de werkelijkheid). Dat die problemen er wel degelijk zijn, is vandaag geen punt van discussie meer.

Evenmin dat ze moeten aanpakt worden, c.q. dat er moet opgetreden worden tegen wangedrag (en gestopt worden met het te vergoedelijken – ook vanuit de situatie van achterstelling van de daders). Dat dit geen punt meer is, in ruime mate gemeengoed is bij ‘links’, is onder meer te danken aan mensen zoals Luckas Vander Taelen. Die werd naar aanleiding van een recente spraakmakende column in De Standaard over de problemen van de multiculturaliteit door de zelfde exponenten van ‘weldenkend’ links Vlaanderen – gaande van Kristien Hemmerechts tot Paul Goossens – uitgespuwd.

Indien Desmet wat verder in zijn geheugen (knipselmap of Mediargus) was terug gegaan zou hij op artikels van zijn hand zijn gestoten waar hij vandaag wellicht minder fier op is. Zoals dat edito van enkele jaren geleden waar waarin hij stelde met Vlaams Belangers niet in discussie te willen/moeten treden, dat het beste/enige wat men met ze doet is – ik baseer me nu op mijn geheugen, citeer niet letterlijk –  ‘er op te kloppen’. Waarbij nog gepreciseerd werd, nog steeds volgens wat ik me er van herinner, dat het weliswaar niet helpt want van mening veranderen doen ze toch niet maar ‘het doet tenminste deugd’.

En dan is er ook nog dat edito van Walter Pauli uit juni 2006 (onder de titel ‘Een welgemeende fuck you’) waarin de auteur adviseerde het Vlaamse Belang totaal te negeren, zowel wat zijn standpunten betreft als zijn kiezers. De laatste kunnen, volgens Pauli destijds, zowat de boom in.

Het is dan ook opmerkelijk maar tevens hoopgevend dat beide commentatoren van mening veranderden. Enkel imbecielen doen dat nooit.

Een scribent die al jaren zonder bochtenwerk een rechtlijnig maar in linkse kringen dissonant discours hanteert inzake integratie en bij uitbreiding het Vlaams Belang en Co is De Standaard-redacteur Bart Brinckman.  Brinkman, een ex De Morgen-journalist en chef van de politieke redactie van zijn huidge krant, kan men bezwaarlijk een rechtse jongen noemen. Zijn maatschappelijke en politieke opvattingen situeren zich, net als die van Pauli en Desmet, eerder links van het centrum. Brinckmans stelling over het (gedeeltelijk) falen van links inzake integratie alsmede de ineffectiviteit van de ongenuanceerde benadering tot quasi diabolisering van het Vlaams Belang door het gros van de linkerzijde wordt weliswaar vandaag vrijwel algemeen gedeeld in linkse kringen maar dat was nog niet zo lang geleden anders.


 

15/11/2009 door Marc Ernst

Weblog van Marc Ernst

 
'Zonder dwarsliggers kunnen de treinen niet rijden' (Johan Anthierens)

'Uit het botsen der gedachten ontstaat het licht' (John Stuart Mill)

'Je mag je niet laten doen door het crapuul' (Wannes Van de Velde)

op marcernst.com
www (via google)

Blogroll

Onderstaande, Belgische, (alfabetisch gerangschikte) blogs behoren tot mijn ‘favorieten’. Want ze steken met kop en schouder uit boven de middelmaat in het genre. Wie denkt dat zijn/haar blog eveneens in kwalitatief opzicht bovenmodaal is, en dus aanspraak kan maken op een vermelding, mag me dat laten weten.