Derk Sauer: van revolutionair (maoïst) tot multimiljonair, maar altijd lid gebleven van de Nederlandse SP

Derk Sauer, de nieuwe mede-eigenaar van de Nederlandse kranten NRC en NRC.next, die van De Persgroep worden overgekocht, mag vandaag dan wel steenrijk zijn, zijn stevig links engagement is hij nog niet kwijt. Al meer dan 30 jaar is hij lid van de Nederlandse SP - een partij links van de sociaal-democratische PvdA en met 16,6 % van de stemmen en 25 volksvertegenwoordigers de derde partij van Nederland. Aanvankelijk was de SP een maoïstische groupuscule (en in die zin de evenknie van het toenmalige Amada (Alle Macht Aan De Arbeideiders) bij ons). Ze zwoor echter al in 1975 het marxisme-leninisme af (wat Amada, en haar opvolger de PvdA niet deden). Maar bleef wel antikapitalistisch.

Sauer (Amstelveen, 1952) begon in de jaren '70 als journalist en schreef o.m. voor de Nieuwe Revu. In 1982 werd hij hoofdredacteur van het blad.

(Ook de Nederlandse romancier Koos van Zomeren, eveneens een oud maoïstisch sympathisant en gedurende vijf jaar lid geweest van de KEN (in de progressieve spelling uit die tijd: Kommunistiese Eenheidsbeweging Nederland) waaruit de SP is ontstaan, schreef in die jaren ook voor De Nieuwe Revue. In zijn recente boek, het 25ste, Die stad, dat eerder dit jaar verscheen, blikt Van Zomeren nog één keer terug op de wonderlijke jaren waarin hij zich het vuur uit de sloffen liep voor de net opgerichte Socialistische Partij. Eerder deed hij dat in de romans De witte prins uit 1985 en Jaar in scherven uit 1988.)

In 1989 vertrekt Sauer naar Rusland waar hij in 1992 samen met Annemarie van Gaal en de Novamedia groep de uitgeverij Independent Media opricht.

Ze richten er o.m. het dagblad Moscow Times op. Het bedrijf groeit de jaren nadien er sterk en snel, o.m. met het uitgeven van Russische versies van Engelse internationale succestitels als de Playboy en Men's Health.

In de jaren daarna groeit de uitgeverij onder Sauer uit tot een internationaal multimediabedrijf en wordt het zelfs marktleider in Rusland.

In 2005 verkoopt Sauer zijn bedrijf aan de Finse uitgever Sanoma (de uitgever in ons land van o.m. Humo, , Téle-Moustique, Flair (NL & FR), Story, Goedele enz.) voor 142 miljoen euro.

Op dat moment geeft Independent Media drie kranten uit en meer dan dertig tijdschriften.

In april 2005 startte Sauer in Amsterdam de nieuwe uitgeverij Nieuw Amsterdam. In 2007 lanceert hij, samen met Ruud Hendriks (ex Endemol en Slam!FM) televisiezender Het Gesprek (www.hetgesprek.nl). Dat is de eerste tv zender ter wereld die 24 uur per dag uitsluitend vraaggesprekken uitzendt.

Sauer is sinds eind van de jaren zeventig en vandaag nog steeds lid van de, oorspronkelijk maoïstische, Nederlandse SP. Hij is er een van de belangrijkste financiers van.

Profiel van Derk Sauer

Van revolutionair tot multimiljonair (KRO-reportage die vorig jaar werd uitgezonden op Nederland 2)
- Marathoninterview op VPRO

Meer info over overname NRC

Onrust over toekomst NRC, op standaard.be

Egeria en Het Gesprek, op nrc.nl:

Redactie NRC stemt in met verkoop, op nrc.nl

NRC Media blijft volledig Nederlands, op standaard.be

Bedenking

'Redactie NRC stemt in met verkoop', titelde nrc.nl van gisteren. In welk ander bedrijf worden de medewerkers geraadpleegd over een mogelijke overnamekandidaat ? Let wel: de stemming was louter consultatief, de NRC-medewerkers konden ze eignelijk niet tegenhouden en ook ten opzichte van de weerhouden kandidaat, het Belgische De Persgroep, konden ze hun veto niet uitspreken. Maar zonder hun fiat deze en of een andere overname gegarandeerd moeilijk tot onmogelijk geworden zijn. Wellicht niet eens uitgevoerd worden door co-overnmer Sauer - dat zou niet stroken met zijn sociaal-politieke opstelling.

Een mediabedrijf, waar nog meer dan elders geldt dat de medewerkers het echte kapitaal zijn, kan zich immers moeilijk veroorloven om overgenomen te worden door een partij die veel weerstand oproept bij het personeel.

Mij lijkt dit 'model' van vergaande inspraak en medebeheer wenselijk en mogelijk in andere sectoren/bedrijven. Het stakeholders-model, waarbij geen enkele stakhoder belangrijker is dan een andere (of de absolute macht heeft), is de toekomst. Daar is zowat elke pientere management-goeroe en verlichte ondernemer van overtuigd. Of ze dienen het te zijn. En zo niet, zullen ze het hopelijk ooit worden.

In ons land hebben medewerkers via hun vertegenwoordigers in bedrijven met een ondernemingsraad (OR) ook hun zegje over overnames. Maar dat is 1) in de praktijk enkel voor bedrijven met minimaal 100 medewerkers, 2) een erg formele aangelegenheid (de consultatie over een mogelike overname(kandidaat) bedoel ik).

Zou het niet wenselijk zijn om na te denken over nieuwe vormen (en wetten) om de inspraak, en participatie in de geest van medebeheer (en gelijkheid/evenwaardigheid van alle stakeholders), van werknemers, verder uit te breiden - ook in bedrijven met minder dan 100 medewerkers? Iemand suggesties ?

--------------------------------------------------------------------

Noot

De (vernieuwde) Belgische PvdA wordt her en der wel eens vergeleken met de Nederlandse SP. Dat is niet helemaal terecht: de verschillen zijn groter dan de gelijkenissen.

Dat blijkt uit:

Het artikel van PvdA-arts Dirk Van Duppen in uitpers.be

De persmededeling van de PvdA + van 22 november 2006 (PVDA+ feliciteert de Nederlandse SP met haar verkiezingsuitslag).

Wat die verschillen betreft ook het volgende: de PvdA houdt nog steeds vast aan het zogenaamde Marxisisme-Leninisme (wat de SP sinds eind de jaren zeventig niet langer doet), al belijdt ze die 'leer' minder dogmatisch dan vroeger en maakt ze meer dan in het verleden een onderscheid tussen de 'afgevlakte' en gepopulariseerde externe communicatie en boodschap en de (interne) ideologie/fundamentele opvattingen van de partij.

Het verschil tussen het externe discours en de fundamentele opvattingen van de partij blijkt onder meer uit het feit dat tijdens het recente 8ste partijcongres geen afstand werd genomen van sommige 'oude' organisatorische principes van de partij (zoals het zogenaamde 'democratisch centralisme') en basisteksten zoals 'De partij van de revolutie'.

Dit werd terecht opgemerkt door de Franstalige (linkse) journalist Manuel Abramowicz in 'Le Journal du mardi' van 4 maart 2008. (Abramowicz was een van de 200 gasten op het afsluitingsfeest van de het achtste partijcongres waar de vernieuwde partijkoers werd wereldkundig gemaakt. Maar dat belette niet dat hij er achteraf kritische bedenkingen bij formuleerde.)

'De partij van de revolutie', een boek van bijna 300 pagina, geldt vandaag nog steeds als referentietekst voor de partij(werking).

(Pittig weetje: de meest recente editie van dat boek maakt geen melding meer van co-auteur Nadine Rosa-Rosso. Een staaltje van stalinistische geschiedenisvervalsing want het boek werd destijds door voormalig partijvoorzitter en ideoloog Ludo Martens geschreven samen met toenmalig secretaris generaal Nadine Rosa-Rosso. Beide auteurs stonden dan ook vermeld op de cover van de vorige editie.)

Ook de tekst (een brochure van een 70-tal pagina) 'Over de revolutionaire moraal', geschreven door de onlangs overleden Juliette Broder (onder haar pseudoniem Juliette Pierre), Ludo Martens en Joris Pauwels is vandaag nog steeds een geldig document.

"Die brochure blijft waardevol", stelde Kris Merckx onlangs in een posting op de website van de PvdA.

Maar desondanks de aanzienlijke verschillen, zien sommigen toch vooral gelijkenissen tussen de PvdA en de SP. En ze betreuren die. Meer zelfs: ze stellen, of suggereren, op basis van deze gelijkenissen, dat de PvdA 'een burgerlijke, revisonistische partij is geworden', die verzaakt heeft aan haar oorspronkelijke doelstellingen. M.a.w. die 'verraad' pleegde aan 'de revolutie'.

Bijvoorbeeld ex PvdA-er Luk Vervaert in een artikel in het Vlaams Marxistisch Tijdschrift (zomer 2007). De tekst er van vindt men op google.doc's.

Luk Vervaet, tot 2003 verantwoordelijk voor de kadervorming bij de (Belgische) PvdA, werd - samen met toenmalig algemeen secretaris (toen en vandaag nog steeds zijn levenspartner) Nadine Rosa-Rosso - uit de partij gezet. Dat ontslag, had deels te maken met de tegenvallende resultaten van de lijst Resist (alliantie van de PvdA met de ALE van Abou Jahjah). Vervaet en Rosa-Rosso waren hevige voorstanders van die samenwerking. Ze kregen de wind van voren en werden Kop van Jut. Wat bizar is want eigenlijk was die electorale samenwerking goedgekeurd door de Nationale raad van de partij.

Ook voormalig partijlid Nico (een schuilnaam) doet dat op zijn blog: wetenschappelijksocialisme.blogspot.com

Het ontslag van Vervaet en Rosa-Rosso had echter ook, en wellicht vooral, te maken met langer aanslepende meningsverschillen zoals o.a. over de zogenaamde 'voorhoederol van de communistische partij en de arbeidersklasse' (sorry voor het jargon). Vervaet en Rosa-Rosso namen in dat debat standpunten in die afweken van de klassieke leninistische opvatting en leunden aan bij de stellingen van Michael Hardt & Antonio Negri, de auteurs van 'Empire'. (Zie het artikel van huidig PvdA-voorzitter Peter Mertens gepubliceerd in 2006 in het tijdschrift 'Marxistische studies' - toen was hij nog geen voorzitter.

In het zog van het ontslag van Vervaet en Rosa-Rosso wegens 'fractionisme' verlieten een aantal militanten en leden, waarvan sommigen jarenlang actief waren in de partij, de organisatie - vooral in Brussel en Henegouwen. In Vlaanderen, meer bepaald in Antwerpen (de bakermat van de PvdA), veroorzaakte dat al bij al bizarre en weinig transparante ontslag weinig gemor. Op een enkeling na stapte er in Vlaanderen geen leden op als gevolg van deze royering.

21/12/2009 door Marc Ernst

Weblog van Marc Ernst

 
'Zonder dwarsliggers kunnen de treinen niet rijden' (Johan Anthierens)

'Uit het botsen der gedachten ontstaat het licht' (John Stuart Mill)

'Je mag je niet laten doen door het crapuul' (Wannes Van de Velde)

op marcernst.com
www (via google)

Blogroll

Onderstaande, Belgische, (alfabetisch gerangschikte) blogs behoren tot mijn ‘favorieten’. Want ze steken met kop en schouder uit boven de middelmaat in het genre. Wie denkt dat zijn/haar blog eveneens in kwalitatief opzicht bovenmodaal is, en dus aanspraak kan maken op een vermelding, mag me dat laten weten.