De 'Open brief' van Alexander Dresen aan mij: het smakeloze en onbetamelijke voorbij

Ter attentie van Alexander Dresen,

Ik ga hier niet hypocriet doen en u aanspreken met 'geachte' terwijl ik u sinds de publicatie van uw 'open brief' minder dan ooit achtenswaardig vind. 

Die 'open brief' is bijzonder ranzig (ver voorbij het smakeloze en onbetamelijke) en staat vol met flagrante en makkelijk te weerleggen onjuistheden/leugens - wat ik hier onder ga doen voor de meest belangrijke.

Deze repliek op uw schimp- en smaadschrift neemt uiteraard niet weg dat ik via alle, uiteraard legale, middelen mijn rechten zal doen gelden en u ter verantwoording zal roepen.

Ik dacht alles gezien/meegemaakt te hebben op het vlak van ploertenstreken van mijn belagers (waar u er slechts een van bent) maar dat was blijkbaar wat naïef van me. Uw 'Open brief ' is de zoveelste, maar dan wel 'grensverleggende' etappe in de saga die me al sinds 2003 achtervolgt. Toen legde Ludo Pyis, namens hemzelf en zijn vennootschap Areopa, een rist van de pot gerukte strafklachten tegen me neer, onder meer omwille van vermeende laster en eerroof. Dat deed hij naar aanleiding van een aantal onthullende, kritische en hem daarom onwelgevallige artikels (de kwestieuze en andere/latere artikels over Pyis/Areopa staan op www.HRMblogs.net/areopa).

Recent zette het hof van Cassatie, door haar arrest van 2/2/2010, een defintief punt achter deze juridische Calvarie. Daardoor blijft het vonnis van 24/9/2009 van het Hof van beroep van kracht (want het werd niet verbroken): ik maakte me niet schuldig aan laster en eerroof en evenmin aan de overige ingebeelde misdrijven jegens Pyis/Areopa (zie verder voor meer details). De geclaimde 2,5 miljoen euro schadevergoeding konden ze op hun buik schrijven en ze dienden de proceskosten te betalen.

Zoals gesteld is uw schotschrift 'grensverleggend'. Maar dan wel op het vlak van schofterigheid. Desondanks ben ik u dankbaar dat u het geschreven en online gezet hebt. Uw ware gelaat is nu duidelijk, de maskers zijn gevallen.

Hier/nu op al uw nonsens antwoorden lijkt me niet noodzakelijk (ik heb er ook geen zin in of tijd voor). De lezer zal, na lectuur van wat volgt, de enig mogelijke conclusie trekken: die Alexander Dresen kletste uit zijn nek, heeft een problematische verhouding met de waarheid en is ter slechter trouw. Of erger (maar ik wil het, in tegenstelling tot u, beleefd houden).

Dit antwoord op uw laaghartige epistel is de enige publieke communicatie die ik over dat misselijk makend schrijven zal voeren.

U stelt dat u een strafklacht tegen me gaat neerleggen voor niet minder dan laster en eerroof, stalking, diefstal en misbruik van vertrouwen. Uw kompanen Filip De Saeger en Ludo Pyis, die net als u onderwerp waren van onthullende artikels van mijn hand, en me om die reden eveneens belagen (juridisch en anderszins), zijn u voorgegaan met dergelijke fantasierijke strafklachten.

In het geval van Pyis, die voor zijn strafklacht blijkbaar over meer verbeelding (of is het lef ?) dan u beschikte, kwam daar nog eens bij: verspreiden van onjuiste informatie, afbrekende publiciteit, slechtmaking, schending van het briefgeheim en inbreuk op de eerlijke handelspraktijken.

Ik ben, zoals gezegd, in de zaak Pyis/Areopa over heel de lijn vrijgesproken, in eerste aanleg en in beroep. Nadien werd het beroepsvonnis bevestigd (want niet verbroken) door het Hof van Cassatie, 's lands hoogste rechtscollege. (Zie terzake: Ludo Pyis (Areopa) : l'arroseur arrosé.)

Het Hof van beroep stelde in haar arrest dat "de heer Ernst heeft gehandeld enkel met de journalistieke bedoeling om relevante informatie kenbaar te maken (...) de informatie werd verspreid na behoorlijke controle van de bronnen en met inachtneming van de voorschriften inzake journalistieke deontologie."

Duidelijker kan men niet zijn me dunkt. Het Hof van beroep deed haar uitspraak in deze zaak nadat de raadkamer ook al gesteld had dat er geen sprake is van laster en eerroof noch van alle andere vermeende misdrijven uit de strafklacht.  Daarvoor had de substituut van de procureur zich ook al in die zin uitgesproken. En dan heb ik het nog niet over de twee kortgedingen met betrekking tot eveneens laster en eerroof (die deels over de zelfde artikels gingen als de strafklacht) waarbij Pyis/Areopa eveneens in het zand beten.

En toch bestaat u het om te stellen dat ik deze vrijspraak te danken heb aan 'de onwetendheid of flagrante leugens'. Waarbij de onwetendheid van de rechters/magistraten wordt bedoeld. Je moet maar durven. En de lezers van uw 'Open brief' wel erg laag inschatten om te hopen dat ze uw praatjes zullen slikken. Uw stelling is bovendien een belediging voor alle betrokken rechters en voor de magistratuur en de rechtspraak in dit land in het algemeen. Dat kan, wellicht zal, u nog zuur opbreken.

Maar niet enkel Pyis/Aropa legden ooit dartele strafklachten tegen me neer. Dat deed ook Filip De Saeger, mijn derde belager (na u en Pyis). In deze zaak werd ik door de correctionele rechtbank vrijgesproken voor de twee van zijn lachwekkende klachten: diefstal en informaticafraude. Op juridisch betwistbare gronden werd ik in deze zaak veroordeeld voor laster en eerroof. Tegen die veroordeling tekende ik beroep aan en heb er vertrouwen in dat het hof van beroep over de feiten en ten lastenlegging anders zal oordelen dan de correctionele rechtbank.

Op basis van de rechtsleer maar ook rechtspraak (vonnissen in vergelijkbare zaken, zoals o.a. dat van 15/12009 van de correctionele rechtbank van Brussel, van 15/4/2008 van het Hof van Beroep te Gent en van 14/5/2008 van de correctionele rechtbank van Mons) kan het hof van beroep moeilijk anders dan mij vrij te spreken voor laster en eerroof in de zaak De Saeger. Omdat er, juridisch gezien, geen sprake van is en, in ondergeschikte orde, omdat de correctionele rechtbank noch haar hof van beroep bevoegd is om daar over te oordelen. Persmisdrijven dienen immers door een assisenrechtbank te worden behandeld.

En nu hebt u dus ook strafklachten tegen me neergelegd. Of u gaat dat eerstdaags doen. Die van het zelfde lachwekkende gehalte zijn als die van uw twee kornuiten. U doet maar. I wish you good luck.

Het is u toch bekend dat u de kans loopt om gaandeweg het onderzoek naar aanleiding van uw strafklachten tegen mij zelf in beschuldiging te worden gesteld voor strafbare feiten door u gepleegd die tijdens het onderzoek ongetwijfeld naar boven zullen komen. U dreigt uw boomerang keihard in eigen gezicht terug te krijgen.

Op die manier, los van enige juridische demarche van mij, zou bijvoorbeeld kunnen worden aangetoond dat u, via een van uw bedrijven, schuil gaat achter de Google Adwords-campagne ter promotie van de lasterlijke website rechtvanantwoord.com die nu al ruim een jaar loopt. Moet er nog zand zijn?

In een kort telefonisch onderhoud op 22/2/2010, dat tot stand kwam op uw initiatief (met andere woorden u belde me op - dat is traceerbaar), wist u me te zeggen dat "niet minder dan zeven advocaten" zich over uw 'Open brief' hebben gebogen. Als dat het geval is en ze uw schrijfsel hebben goedgekeurd, wat ik betwijfel, hebben ze blijk gegeven van grote onvoorzichtigheid en roekeloosheid. En van een erg betwistbare moraliteit.

Uw 'Open brief' bevat een hele hoop beschuldigingen die u als (bewezen) zekerheden poneert. Dat zijn ze geenszins . Meer zelfs: u kan ze totaal niet hard maken omdat ze onwaar zijn. Maar ik sluit niet uit dat u in navolging van Ludo Pyis die dat deed bij zowel de rechtbank als de Raad voor Journalistiek (lees wat dat laatste betreft: Hoe Areopa en zijn zaakvoerder Ludo Pyis mij en de Raad voor Journalistiek (een oor aan)naaiden), in een vergeefs poging om alsnog uw gelijk te bewijzen, ooit zal uitpakken met vervalste/gemanipuleerde documenten en eventueel zelf met valse verklaringen.

Uw gefabuleerd verhaaltje over briefwisseling die ik uit uw brievenbus zou gestolen hebben  - humbug die De Saeger recent ook uit zijn mouw schudde, maar waarvoor hij in tegenstelling tot wat u schrijft geen strafklacht maar een gewone klacht bij de politie indiende (die vermoedelijk echter zal geseponeerd worden) - laat alvast het ergste vermoeden. Ik ben echter op alles voorbereid. Op de meest gemene streken eerst.

Waarom u uitgerekend nu start met uw persoonlijk mediatiek offensief tegen mij - terwijl u tot hiertoe discreet op de achtergrond bleef of anoniem opereerde - en dat doet in combinatie met aangekondigde strafrechtelijke initiatieven heeft ongetwijfeld met het volgende te maken: mijn recente artikel over uw nieuwe zakelijke perikelen (LNM Media (firma van Alexander Dresen) vraagt gerechtelijke reorganisatie aan - gepubliceerd medio januari), het feit dat u door uw strafrechtelijke klachten elk juridisch initiatief van mij tegen u (burgerlijk én strafrechtelijk) tijdelijk kan 'afblokken' (een procedé dat Filip De Saeger in een burgerlijke procedure door mij tegen hem gevoerd met succes toepaste) en, last but not least, de moeilijk te verkroppen overwinning die ik behaalde in de zaak Pyis (zie supra).

Uiteraard heeft uw plotse Blitzkrieg tegen mij niets te maken met wat u suggereert: ontevredenheid, om niet te zeggen wraak, van mij omdat u me in 2006 de technologie van BizTribe, uw toenmalige zakelijke social media-platform, niet wilde verhuren of me de broncodes er van verkopen. We hebben inderdaad contact in dat verband gehad, maar al snel bleek dat BizInfo, het bedrijf waarvan ik zaakvoerder ben (en zich toelegt op het verschaffen van informatie aan en het bouwen van communities voor zakelijke doelgroepen), er beter aan deed om zelf het platform te ontwikkelen dat we voor ogen hadden. Dat is, voor het eerst, geïmplementeerd op HRMinfo.net (zie www.hrminfo.net/iRamblas), nadien op SalesPlaza.net en vorig jaar werd het gebruikt om BizPlaza.eu op te zetten. U beschikt over geen enkel bewijs, zelfs niet over een aannemelijke aanwijzing, om uw versie van de feiten te staven. Niet in dit verband maar ook niet wat betreft de overige elementen uit uw schandelijke en leugenachtige 'Open brief'.

Mijn eerste artikel over u - De negen levens van Alexander Dresen (LNM Media) - verscheen in oktober 2007. Niet enkel online, op mijn blog, trouwens. Een ingekorte versie er van werd gepubliceerd in het tijschrift Inside Digital Media (toen nog Inside Internet geheten). Het duurde tot september 2008 voordat u, via een intimiderend en van elk rechtsgrond gespeend schrijven van uw toenmalige advocaten, Alexis Hallemans en Tom Heremans van kantoor CMS/De Backer, van zich liet horen. Uiteraard hield ik, op advies van mijn advocaat, geen rekening met dat schrijven van CMS/De Backer en haalde de artikels niet offline. (De latere twee kortgedingen van Ludo Pyis bewezen trouwens het gelijk van mijn advocaat: uw raadslieden speelden blufpoker.) In hun brief van oktober 2007 verweten ze me ook onjuistheden in de berichtgeving over u. Zonder daar ook maar enig voorbeeld van te geven. Tevens werd, totaal onterecht en ongegrond, geschermd met vermeende laster. Beide zaken doet u vandaag ook in uw 'Open brief': veel beweren zonder er ook maar enige voorbeelden, laats staan juridische bewijzen, van de gegrondheid van uw beweringen te verstrekken.

Het valt tevens op dat uw toenmalige raadslieden, net als u in uw 'Open brief', een totaal verkeerde voorstelling van zaken geven van de uitspraak van de Raad voor de Journalistiek (RvdJ) over mij (n.a.v. een klacht van Pyis/Areopa). Ik werd hoegenaamd niet veroordeeld door de RvJ en nog minder wegens onjuiste weergave van feiten in online artikels. De RvdJ doet immers enkel deontologisch getinte uitspraken over de toepassing van de journalistieke plichtenleer in een concreet geval (spreekt geen veroordelingen uit, laat staan dat ze dat zou doen over de grond van de zaak die voorgelegd werd). Die uitspraak van de RvdJ was gebaseerd op een soort van 'schuldbekentenis' van mij in verband met kleine en grotere onjuistheden in de berichtgeving over Pyis/Areopa over de jaren heen. Ondertussen is gebleken dat ik door Areopa in het ootje ben genomen, dat men mij op basis van misleiding en vervalste documenten heeft doen geloven dat er feitelijke onjuistheden in de artikels stonden (zie Hoe Areopa en zijn zaakvoerder Ludo Pyis mij en de Raad voor Journalistiek (een oor aan)naaiden). De aantijging van onjuistheden en de misleiding is door de rechtbank als ongegrond want onbewezen van de tafel geveegd. Vandaar trouwens de vrijspraak en de ondubbelzinnige motivatie van haar arrest door het hof van beroep: "de informatie werd verspreid na behoorlijke controle van de bronnen en met inachtneming van de voorschriften inzake journalistieke deontologie."

Zoals gezegd is het weerleggen van al uw verzinsels onbegonnen werk. Hier onder de ware toedracht voor wat betreft de belangrijkste van uw gratuite/onjuiste beweringen. In het verleden heb ik ook al eens op gedetailleerde wijze de nonsens van een van mijn belagers, in casu Filip De Saeger, weerlegd - moeten weerleggen. Dat bleek een erg zinvolle aanpak: het zou later, voor de rechtbank, toch moeten gebeuren zijn. Bovendien bleken de luttele goedgelovige zakelijke of andere relaties van me, na de lectuur van mijn weerwoord overtuigd van de onjuistheid van de geuite beschuldigingen. En van de gewetensloosheid van het tuig dat me achtervolgt, me zakelijk en privé wilt raken en liefst ook kraken.

Alvast wat betreft onderstaande voorbeelden van uw mis- en desinformatie zet ik de puntjes op de i, geef ik de ware toedracht (van de feiten) :

-    ik ben nooit getrouwd geweest. En kan dus ook nooit betrokken geweest bij een scheiding, laat staan een vechtscheiding.
-    Catherine Poissonnier heeft nooit klacht neergelegd tegen mij wegens slagen en verwondingen
-    mevrouw Poissonnier bezit geen energiekliniek en heeft ook geen 'vruchteloze pogingen' ondernomen om me in zo'n kliniek of elders te laten psychologisch begeleiden.
-    mevrouw Poissonnier heeft evenmin geprobeerd om, in uw manke bewoording, 'me de toegang tot mijn eigen kinderen te ontzeggen'. De waarheid is dat we die in co-ouderschap opvoed(d)en.
-    ik heb mijn jeugd niet in Londerzeel doorgebracht, kwam er wonen rond mijn 35-ste. Men kan dus bezwaarlijk tijdens mijn jeugdjaren over 'de zot van Londerzeel' gesproken hebben als men het over mij had.
-    ik ben niet 'bijna 55 jaar'. In werkelijkheid ben ik er net 52 geworden. Een detail maar typisch voor het gebrek aan juistheid van uw 'berichtgeving'
-    ik betaal mijn advocaat zelf, niet de Liga voor Mensenrechten.
-    ik plaatste geen enkel confidentieel schrijven tussen mijn advocaat en confraters van hem online. Wellicht doelt u op de fax die de raadslieden van Ludo Pyis per vergissing aan mijn raadsman bezorgden maar die, gezien de inhoud, duidelijk niet voor hem bedoeld was. Deze fax kan dus  onmogelijk als 'confidentieel' worden beschouwd. Bovendien is het een bewijsstuk van de altijd ontkende collusie tussen uzelf, Ludo Pyis, Filip De Saeger met betrekking tot mijn juridische belaging.

In het geval u die twee andere online documenten bedoelt, afkomstig van uw voormalige advocaten van het Brusselse kantoor CMS: die zijn evenmin confidentieel en waren niet eens gericht aan mijn advocaat. Die stukken (klik hier en hier) zijn trouwens afkomstig van het gerechtelijke dossier n.a.v. de strafklacht van Pyis/Areopa. Het is nogal evident dat ik daar, om journalistieke redenen, gebruik kan en mag van maken. (Onlangs beet de rechtbank van Dendermonde trouwens in het zand toen ze probeerde om onderzoeksjournalist Douglas De Coninck van de krant De Morgen te laten veroordelen voor 'diefstal en minstens heling' van documenten uit een gerechtelijk dossier. Hij had in De Morgen (ook in Humo, waar hij kortstondig voor schreef) gegevens gepubliceerd over ernstige aanwijzingen van betrokkenheid van politiemensen, meer bepaald van toenmalige rijkswachters, bij de liquidatie van De Vleeschouwer.)

Wat betreft de gcv BizInfo:

-    er is niets illegaal of frauduleus aan de constructie waarbij een buitenlandse vennootschap, al dan niet beherend, vennoot is van een Belgisch bedrijf. Ook Filip De Saeger beweerde van wel en betrok dat element, totaal onterecht, bij zijn strafklacht. Het werd onderzocht en de rechtbank moest tot de vaststelling komen dat er niets op aan te merken was/is.
-    BizInfo gcv betaalt, net zoals ikzelf trouwens, belastingen in België. Van het doorsluizen van inkomsten van mezelf of de vennootschap naar het buitenland is dus geen sprake.

Wat betreft de heer M. Lotte:

-    M. Lotte is al ruim een jaar geen vertegenwoordiger meer van ME Information Services Ltd.
-    M. Lotte was tot ruim twee jaar geleden mijn boekhouder en financieel raadgever. In de periode van onze samenwerking was de maatschappelijke zetel van zijn bedrijf in Brugge gevestigd, waar hij ook gedomicilieerd was. Dus niet in Gent. Voor zover mij bekend want te achterhalen is, is zijn firma die destijds mijn boekhouding verzorgde vandaag niet meer in Brugge gevestigd. Maar is dat, in tegenstelling tot wat u beweert, ook niet Gent.
Waar de heer Lotte vandaag persoonlijk gedomicilieerd is weet ik niet. Vermits BizInfo en ikzelf ten persoonlijke titel al dik twee jaar geen beroep meer doen op de diensten van M. Lotte en/of zijn toenmalige accountancy-bedrijf (het bedrijf bestaat vandaag nog wel, maar niet maar als boekhoudkantoor) is de informatie over zijn huidige woonplaats totaal irrelevant en zeker in relatie met mij/mijn bedrijf. Zelfs indien het correct zou zijn dat hij 'huis houdt in een onbewoond pand, met dichtgenagelde brievenbus in het Gentse.'
-    Dat u M. Lotte, zonder enige toelichting, laat staan bewijs, een malafide figuur noemt laat ik volledig voor uw rekening.

Mij persoonlijk faillissement, dat het gevolg is van het niet na komen van zakelijke verbintenissen door Filip De Saeger (hier over loopt al een burgerlijke zaak tegen hem), bedraagt geen 275.000 euro. Het werkelijke bedrag is aanzienlijk minder. Dat heb ik al elders geschreven, heb zelf ooit het juiste bedrag opgegeven. U bent klaarblijkelijk niet eens in staat om foutloos dergelijke publieke informatie te reproduceren. Of u negeert ze liever straal, omdat ze u niet goed uitkomt. Hoe dan ook is het bedrag van het passiva van dat faillissement een fractie van de opgetelde schulden van de vijf  faillissementen waar u, als zaakvoerder, bij betrokken bent geweest: Netconsult (in 2001), Urban X Development (in 2004), Viralco (in 2004) en After The Hype (in 2007) en LNM Media (2008). Twee hier van (Viralco en LNM Media) werden weliswaar later ingetrokken. Momenteel loopt er evenwel een aanvraag tot gerechtelijke reorganisatie, het vroegere gerechtelijk akkoord, om LNM Media tijdelijk te beschermen tegen haar schuldeisers. Een gerechtelijke reorganisatie is niet zelden de voorbode van een faillissement.

En nu we toch aan het vergelijken zijn, heer Dresen: mijn correctionele veroordeling voor laster en eerroof kan en zal wellicht worden ongedaan gemaakt. Uw veroordeling (van 11/6/2008) wegens onder meer misbruik van vertrouwen is definitief !

Tussen haakjes: Ludo Pyis en Filip De Saeger zijn respectievelijk bij zeven en twee falingen betrokken. In het geval van Pyis: Exellence Partners (2001): Atlas Pharma (1991), Edelweiss (1994), VOID Consult bvba (1997), Atlas Systems (1993), Atlas Organizational Development (1992) en Creative Business Systems (1997). Eigenlijk is er nog eentje: Maevick Exellence Group. Maar daar nam Pyis ontslag als bestuurder op 6/3/1995, het bedrijf werd failliet verklaard op 17/6/1999.

De balans van De Saeger inzake faillissementen is iets bescheidener: Mobiclub-Mobishop (2001) en Fides Consulting (2008). Daarnaast moet eigenlijk ook het faillissement van HR Partners (2009) op zijn conto geschreven worden. De officiële zaakvoerder was weliswaar Dirk De Creus, maar dat was slechts een stroman die de bevelen van De Saeger uitvoerde. Bovendien bezat De Saeger 90 % van de aandelen van de onderneming (De Creus 10%). En een ander bedrijf waar De Seeger in werkelijkheid maar niet statutair eveneens de touwtjes in handen heeft (en ook de zowat alle aandelen), AD Projects, geniet, tot april, van het statuur van bedrijf onder gerechtelijke reorganisatie.

Net als Dresen, hebben ook De Saeger al Pyis een strafblad voor feiten gaande van valsheid in geschriften tot overtreding van de sociale wetgeving. Momenteel lopen er twee gerechtelijke onderzoeken tegen Filip De Saeger: eentje voor misbruik van overheidssubsidies en een voor aanwijzingen van allerlei misdrijven (o.a. ontdraging van activa) in het kader van een faillissement (beide dossiers hebben vooral maar niet enkel te maken met onder het niet meer bestaande Fides Consulting). De twee donderzoeken werden echter samengevoegd tot één dossier en toevertrouwd aan eenzelfde onderzoeksrechter.

Desondanks u denigrerende opmerkingen over mijn professionele realisaties en carrière oogt die in elk geval stukken fraaier dan de uwe. Ze is ook transparanter, want u doet verdraaid veel moeite om die te verhullen met een waas van mist en op te smukken met tal van onjuistheden. Onze respectievelijke LinkedIn-profielen spreken in dat verband boekdelen (zie/vergelijk dat van Dresen en mezelf). Uw luttele acht LinkedIn-conntacten zijn, zeker voor iemand die professioneel met social media bezig is, wel erg mager en wellicht een indicatie voor uw zakelijk en privématig isolement.

Opsmukken van, eigenlijk liegen in verband met, uw curriculum doet u trouwens ook. Zo stelt u in uw 'Open brief' dat u chatsite Place.to.be verkocht aan Roland Duchâtelet. Dat klopt niet: chat.to.be/place.to.be, dat formeel eigendom was van uw firma ROICast (het voormalige E-Audit.Net), kwam in onduidelijke omstandigheden in handen van Big Bang Ventures. Toen de hoofdaandeelhouder Big Bang Ventures achterhaalde dat u, in het geniep en met hun centen, place.o.be/chat.to.be verder aan het ontwikkelen was (met Russische programmeurs) met de bedoeling er een kopie van op te zetten, en bovendien op grote voet leefde op kosten van de onderneming, werd u aan de deur gezet. Die kopie slaagde u dan weer te verpatsen aan Headtrick Media. Toen Haedtrick in december 2000 failliet ging, werd chat.to.be/place.to.be overgenomen door AdValvas. Toen AdValvas in 2004 zijn beurt over kop ging, werd chat.to.be/place.to.be, net als onder meer de vrouwensite Femistyle, overgenomen door Duchâtelet (via zijn firma TV Lokaal). Wie zo lichtzinnig met de waarheid omspringt als het hemzelf betreft, is natuurlijk weinig tot niet betrouwbaar en geloofwaardig als die het over andere heeft. Zoal over mij bijvoorbeeld.

Volgende nonsens van u is van mindere importantie, maar ik zet ook op dit vlak graag de puntjes op de i.

- Ik ben nooit geweigerd als lid van de Vlaamse Vereniging van Journalisten, de zogenaamde journalistenbond (wat u een journalistenvereniging noemt). Ik heb nooit geprobeerd om er lid van te worden.

- Ik mag me met recht en reden journalist noemen (wat ik eigenlijk meestal niet doe en het liever bij publicist houd) . Een beroepsjournalist ben ik evenwel niet. Het verschil tussen journalist en beroepsjournalist is u blijkbaar niet bekend. Dat is nogal gênant voor iemand die zich hoofdredacteur noemt, al is het van de reclamefuik zoals alexanderdresen.com (een website die amper verschilt van UniversHommes.com, de webwinkel voor verzorgingsproducten & parfum voor mannen en uitgebaat door Lexor bvba - een bedrijf van Alexander Dresen).

Het beroep of de titel van journalist is in België vrij. Iedereen die publiceert kan en mag zich journalist noemen. Om erkend te worden als beroepsjournalist, dient men als dusdanig erkent te worden door de journalistenbond en het ministerie van Binnenlandse zaken. Ik heb nooit een erkenning als beroepsjournalist beoogt. Om de simpele reden dat ik geen beroepsjournalist ben - ben al ruim 10 jaar uitgever/bedrijfsleider (al schrijf ik uiteraard ook zelf) - en dat die erkenning me trouwens zou geweigerd worden want beroepsjournalisten moeten in hoofdzaak van hun journalistieke arbeid leven. Dat is bij mij geenszins het geval.

Te uwer informatie: ik ben sinds 2001 lid van de Vereniging van Onderzoeksjournalisten (VVOJ) Dat lidmaatschap dient te worden goedgekeurd door het bestuur van de vereniging. In 2002 nam ik het woord tijdens een congres van de VVOJ. Ik presenteerde de bevindingen van een onderzoek waaraan ik had meegewerkt naar de stand van de onderzoeksjournalistiek in Nederland en Vlaanderen.

- U stelt ook dat ik zelf geen blogger ben. Nou moe, wat moet je dan wel doen om door Alexander Dresen, zoals algemeen bekend een autoriteit inzake journalistiek in het algemeen en bloggen in het bijzonder, als dusdanig beschouwd te worden. Ik blog professioneel en vooral over personeelsmanagement en aanverwante zaken sinds 2004: eerst op de blogrubriek van hrm.net, dan op HRMblogs.com en sinds ruim twee jaar op de groepsblog HRMblogs.com (zie www.HRMblogs.com/mernst). Sinds zowat twee en half jaar houd ik er ook een zuivere privé-blog op na: www.MarcErnst.com.

In de periode tussen 21/1/2010 en 21/2/2010 kende MarcErnst.com, volgens Google analytics, 15.095 bezoeken, afkomstig van 7.429 unieke bezoekers. Dat zijn er 247 unieke per dag. Die waren samen goed voor 75.995 page views (5 per bezoeker) en de bezoekers bleven gemiddeld 4, 36 minuten op de website. Vrij behoorlijke cijfers me dunkt. Voor uw info: ik publiceer meer en meer op facebook, door middel van de zogenaamde notities. Sommigen van die notities komen dan later, al dan niet in een iets gewijzigde vorm, op mijn blog.

Nogmaals een parenthesis: mijn stukjes van destijds op hrm.net staan in een speciale sectie van HRMblogs.net. Filip De Saeger, met even weinig kennis als u van journalistiek en recht - in dit geval van het auteursrecht, vond dat die blogposts uit mijn hrm.net-tijd niet op mijn eigen blogsite mochten gepubliceerd worden. Dat was trouwens een van de reden waarom hij me aanklaagde voor niets minder dan diefstal. Een beschuldiging waar de rechtbank anders over dacht en me dus niet voor dat misdrijf, een onderdeel van zijn strafklacht, veroordeelde. De Saeger noch zijn advocaten hadden blijkbaar nooit gehoord van het feit dat intellectuele eigendomsrechten van een creatie, het wezen artikels of iets anders, niet kunnen afgestaan of overgedragen worden. En dat die dus onmogelijk deel konden uitmaken van het door hem overgenomen handelsfonds van hrm.net.

Het gratis aanbieden van die artikels uit mijn hrm.net-tijd, wat het geval is op HRMblogs.net, kan om die reden perfect. Bovendien: het door De Saeger bekomen 'exploitatierecht' er van, door de overname van het handelsfonds van hrm.net, komt door mijn gratis ter beschikking stellen van die artikels niet in het gedrang. Niet in het minst omdat het al ruim vier jaar op apegapen liggende hrm.net ze niet betalend aanbiedt. Is het u trouwens bekend dat hrm.net louter omwille van een investeringcrediet van  het Participatiefonds - subsidie die oneigenlijk en dus frauduleus werd aangewend - formeel wordt online gehouden ? De recente geüpdatet historiekpagina van hrm.net is trouwens bijzonder leerrijk en illustratief voor de totale normenloosheid en het ploertengehalte van Filip De Saeger: in weerwil van alle gerechtelijke uitspraken, in het kader van zijn strafklacht en die van Pyis, wordt daar gesuggereerd dat ik een dief, oplichter, fraudeur en stalker zou zijn. En dat scheldproza wordt bovendien, als topput van wansmakelijkheid, geïllustreerd met een foto van serial killer Ronald Janssen.

Dat De Saeger net als u heer Dresen mij bovendien als psychologisch ziek en hulpbehoevend, afschildert (hij stelt dat ik 'psychopatisch gestoord' zou zijn - wat een kanjer van een tautologie is - u noemt me 'borderliner') is, behalve stuitend, ook ironisch. Want Filip De Saeger wordt in een rapport opgesteld door gerechtspsychiater Dirk Deboutte (universiteit Gent en Antwerpen) omschreven als iemand met een 'psychopatische persoonlijkheidstructuur'. Van mij bestaat er niet zo'n rapport.

- Wat de groepsblog HRMblogs.com betreft, waar ik sinds 2007, samen met een tiental andere (min of meer) vaste bloggers aan meewerk, in mijn geval meer bepaald op www.HRMblogs.com/mernst, het volgende: tal van vermaarde HR-dienstverleners, uit binnen en buitenland, verlenen er hun medewerking aan. Voor België onder meer Fons Leroy (administrateur generaal van de VDB), Jan Denys (arbeidsmarktdeskundige en director corporate communications bij Randstand), Fons Van Dyck (director Think/BBDO) en Jan De Visch (managing partner in Connect & Transform). Zij contribueren dus aan een 'vermeende' blog, u suggereert zelfs dat ze misleid zijn want dat ik hun bijdragen die in sommige gevallen inderdaad ook op hun eigen blogsite verschijnen, zonder hun medeweten of toelating, zou 'kopiëren'. Denkt u nu echt dat ik zo dom of naïef zou zijn om dat te doen, en zij om dat goedschiks te aanvaarden. Na de rechters die e vrijspaken beledigd te hebben (door te stellen dat ze door mij/mijn raadsman misleid zijn) krengt u nu een keur van gerespecteerde en gewaardeerde HR en arbeidsmarktdeskundigen. Ze weten trouwens maal al te goed waarom ze aan HRMblogs.com contribueren: ze scoren immers bij een google-search op hun naam hoger qua page rank met stukjes op HRMblogs.com dan op hun eigen blogsite of bedrijfswebstek. Dat zou niet mogelijk zijn indien HRMblogs.com, zoals u stelt, een marginaal gegeven zou zijn met amper traffic.

- Tevens heeft u ongelijk om zo smalend te doen over HRMinfo.net. De website telt 1 1448  betalende gebruikers (situatie 26/2/2010). Ter vergelijking: het oudste en belangrijkste HR-vakblad van het land en het enige dat zijn oplage door het CIM laat controleren/certificeren, telt, na 13 jaar, 2090 betalende abonnees. HRMinfo.net bestaat sinds november 2006.

Het bezoekersaantal van HRMinfo.net is vergelijkbaar met en zelf iets groter dan dat van de website van het oudste en belangrijkste HR-vakblad van het land. HRMinfo.net wordt maandelijks aangedaan door minimaal 5000 unieke bezoekers (minstens 166 /dag). (De oudste HR-webstek van het land, die van het dito maandblad, telt, naar eigen zeggen 4248 bezoekers per maand, waarbij niet gepreciseerd wordt of ze al dan niet uniek zijn.) Deze bezoekers blijven gemiddeld 2,13 minuten op de website en klikken er doorgaans 4 pagina's aan (wat erg veel is).

Het e-zine van HRMinfo.net (ZOOM - op human capital management) wordt maandelijks verzonden naar 20.000 HR professionals (60 % NL & 40 % FR). Ruim 16.000 hiervan zijn geregistreerde gebruikers van HRMinfo. Daarmee is ZOOM in termen van bereik met kop en schouders het belangrijkste e-zine op HR-vlak van het land: met een bereik dat bijna het dubbele is dan dat van het tweede grootste e-zine op HR-vlak van het land (dat, naar eigen zeggen, naar 10.792 HR-professionals wordt verzonden).

In september 2009 organiseerde HRMinfoi.net een seminar met 200 betalende deelnemers. Dat kreeg geen enkel ander HR-vakmedium in dit land ooit voor elkaar. De foto's van dit succesvolle event staan op www.hrminfo.net/pict_29_09NL. Van het recente Witboek van HRMinfo.net over rekrutering via social media zijn al meer dan 700 exemplaren verkocht.

- HRMblogs.com, is net zoals HRMinfo.net, een dienst/product van BizInfo. Iedereen kan zien dat de websites adverteerders en sponsors heeft, dat die 'reëel' zijn. En toch heeft u het over 'vermeende' adverteerders. Die bovendien enkel via 'chantage' zouden bekomen zijn. Een kniesoor die opmerkt dat beide beweringen tegengesteld aan elkaar zijn, maar soit.

Die beschuldiging van chantage en druk ten aanzien van klanten/adverteerders is niet nieuw. Uw partner in crime, Filip De Saeger, bazuint dat fabeltje al langer rond. En ook de rechtvanantwoord.com (u dus, plus De Saeger en Pyis - maar dan op een lafhartige want anonieme wijze)  vertellen dat. Zonder echter, net als u, daar ook maar één voorbeeld, laat staan bewijs, van te geven. 

Dat wel doen zou u trouwens bijzonder moeilijk vallen, want het is niet waar, u vindt niemand die dat kan getuigen, die van dergelijke praktijken door mij het slachtoffer zou zijn. Zoiets beweren als het niet waar is, heeft een naam: liegen, laster en eerroof plegen.

- Wat de diverse strafklachten van u (en zelfs van anderen, zoals een niet nader gepreciseerd 'rechter') betreft waaraan ik me mag verwachten: ik zie ze graag tegemoet. Want ik ben op geen enkel vlak in de fout ben gegaan, heb me altijd strikt aan de journalistieke deontologie en de wet gehouden. Dat ik op diverse, open en transparante, wijze geprobeerd heb om info te bekomen over u en uw zakelijke initiatieven is mijn goed recht als journalist/publicist.

In dat kader is het me zelf deontologisch toegelaten om, in bepaalde gevallen, undercovertechnieken te gebruiken (m.a.w. om mijn echte identiteit niet bekend te maken, er ja zelfs een andere aan te nemen).

Daarbij heb ik inderdaad in 2006 een politieman benaderd die werkzaam was, misschien nog is, in het zelfde wijkkantoor als Dominik De Saeger - de broer van Filip. Als adolescenten en jong volwassenen sympathiseerden beiden broers met de neonazistische VMO, later met het wegens racisme veroordeelde Vlaams Blok. Van Dominik is geweten dat hij actief was bij het Vlaams Blok, later bij het Vlaams Belang - weliswaar op de achtergrond (mee gaan plakken tijdens verkiezingen en zo). Filip De Saeger leverde tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van 2006, via GraphiX, de communicatie-afdeling van zijn inmiddels gefailleerde bedrijf Fides Consulting, hand en spandiensten op communicatievlak aan de Vlaams Belang-lijst van Kruishoutem. (Zie HRM-ers en/in de politiek). Van de benaderde collega van de broer van Dominik De Saeger, wienst coördinaten ik vond in de Alumnigids van de afdeling communicatiewetenschappen van de VUB, zijn geen extreemrechtse antecedenten en evenmin huidige dito sympathieën bekend. Wat Filip De Saeger en zijn broer Dominik betreft, beschik ik over verschillende getuigenissen in die zin. Het zou dus hoogst onterecht en tevens onvoorzichtig zijn die collega van Dominik te willen in verband brengen met extreemrechts of dreigen te doen. Het feit dat die collega geen klacht tegen me neerlegde (bij de rechtbank en/of Raad voor de Journalistiek) sterkt me in mijn opvatting niets verkeerd te hebben gehandeld met of tijdens die contactname om inlichtingen (die hij me trouwens weigerde te geven - wat zijn goed recht is). Dominik De Saeger nam ook geen stappen in die zin en ontkende evenmin ooit mijn berichtgeving in zijn verband.

En ja, ik heb ook contact gehad met Frank Taileman, de gedelegeerd-rechter van de gerechtelijke reorganisatie van LNM Media (een van de twee bedrijfjes van Dresen. Het andere is Lexor). Maar heb daarbij evenmin iets onoorbaars gedaan, laat staan onwettelijk. Bovendien: de heer Taildeman ontkent formeel strafklacht tegen mij te hebben neergelegd. Met een andere rechter heb ik in relatie tot u nooit contact gehad, niet recent en ook niet in het verleden. Dus ook in dit verband vertelt u om het even wat.

U hanteert uw verwerpelijke procedé van laster en het verkondigen van onwaarheden niet enkel met betrekking tot mij, maar ook in verband met meerdere andere mensen.

Op één na, mijn voormalige boekhouder (waarvan stelt dat het een malafide figuur is) allemaal vrouwen. Dames, waarvan u beweert dat ze door mij gemanipuleerd werden en, ergo, dat ze 'mij liever kwijt zijn dan rijk, me haten en vooral vrezen'. U doet dat andermaal zonder er maar één bewijs van leveren. Niet eens een schijn van een gewettigd vermoeden.

Hun namen plukte u lukraak uit het lijstje van ondertekenaars de petitie Foei aan anonieme lastercampagnes op het internet - in  het bijzonder tegen kritische bloggers, publicisten en (burger)journalisten. Die kreeg (tot hiertoe) de steun van een negentigtal wakkere burgers, waaronder een pak HR-professionals. Daarvoor ondertekenden zowat tweehonderd tachtig mensen mijn vorige petitie n.a.v. strafklachten en dagvaardingen van Ludo Pyis (Geen beknotting van de persvrijheid en vrijheid van meningsuiting. Kritische en onderzoeksjournalistiek moeten mogelijk blijven). Onder die ondertekenaar opvallen veel journalisten en publicisten, waaronder hoofdredacteurs.

De manier waarop u uw lijstje van vermeende door mij gemanipuleerde dames (in werkelijkheid slachtoffers van uw schandelijke/lasterlijke praktijken) samenstelde, is laag bij de grond. Uw bewering over hen en de over hun relatie met mij (die is volgens u verzuurd. Ze zouden me tevens haten en vrezen) is bovendien totaal onjuist. Ik ontken dan ook in alle toonaarden uw stelling in dat verband. Voor zover ik ze daadwerkelijk persoonlijk ken, heb ik er in werkelijkheid een amicale en/of professionele verstandhouding mee. En met de anderen is er in elk geval geen probleem.

U bakt het zelf zo bruin dat u over een van hen beweert dat een van hen 'door mijn toedoen verslaafd werd'. Dat is te gek voor woorden, pertinent onwaar. U bent bovendien zo vicieus niet te preciseren aan wat die dame, die ik toevallig erg goed ken - al bijna dertig jaar - dan wel, verslaafd zou zijn. Door suggesties op te roepen van een drug- of alcoholverslaving overschrijdt u alle grenzen van het fatsoen, tast haar eer en reputatie aan. En dat enkel en alleen omdat ze de euvele moed had een petitie ten mijne gunste te ondertekenen. Dat doet u natuurlijk als voorbeeld en afschrikkingsmiddel naar toekomstige petitionisten. Walgelijk !

Ik kan begrijpen dat u erg boos op me bent omwille van de artikels die ik over u schreef. Dat u strafklacht tegen me neerlegt of me dagvaardt als u denkt dat uw rechten zijn geschaad door mijn onthullende en voor u onaangename artikels: tot daar aan toe. Maar dat u uw toevlucht neemt tot strafrechtelijk en ethisch veroordeelbare middelen zoals anonieme laster via rechtvanantwoord.com en uw leugenachtige en krenkende 'Open brief' is totaal onaanvaardbaar. Eigenlijk ronduit verwerpelijk.

U bedient zich van praktijken die in het u niet onbekende Rusland schering en inslag zijn. Dat dergelijke 'Russische praktijken', ook op zakelijk vlak, u niet vreemd zijn wist het zakenblad Trends al in 2002 te melden. Zie
De merkwaardige wereld van alexander dresen (roicast) . Business op zijn Russisch. Uiteraard is Trends-journalist Bruno Leijnse, die ook tal van weinig fraaie maar ware dingen over u wist te melden, nooit slachtoffer geworden van uw lasterpraktijken of heeft u hem evenmin ooit gedagvaard. Wat moedig van u om een onafhankelijk, iets kwetsbaarder, publicist als schietschijf voor uw gram en vendetta uit te kiezen.

U doet terzake trouwens niet anders dan Pyis/Areopa: ondanks dat ook Trends, De Morgen en De Tijd ontluisterende artikels over hem en zijn zakelijke lotgevallen publiceerden (Trends zelf meerdere malen en de eerste keer al in de jaren negentig van de vorige eeuw, naar aanleiding van het debacle van de toenmalige Atlas-groep, een bedrijf dat Pyis mede opgericht heeft maar waar hij aan de deur is gezet) heeft hij deze 'grote' media en de betreffende journalisten nooit voor de rechtbank gedaagd, laat staan belaagd met een (anonieme) lastercampagne.

Ik kan u verzekeren dat rechters dergelijke selectieve verontwaardiging en dubbele moraal om kwetsbare publicisten, die los van een groot uitgeefbedrijf opereren, als Kop van Jut te nemen (en ze met tergende juridische procedures en waanzinnige schadeclaims te proberen intimideren) maar matig kunnen appreciëren. Dat bleek tenminste in de zaak Pyis/Areopa.

Acht jaar heeft Ludo Pyis me juridisch belaagd. Maar uiteindelijk is dan toch onweerlegbaar gebleken dat al zijn demarches geen enkel juridische grond hadden, dat zijn strafklachten onterecht en ongegrond waren.

Ik ben voorbereid op en klaar voor een even lang juridisch gevecht met u. Ik troost me bij de gedachte dat het toch nooit zo erg kan worden als wat de Franse onderzoeksjournalist Denis Robert, die het Clearstream-schandaal aan het licht bracht, meemaakte. In vergelijking met wat u me ooit, worse case scenario, zou kunnen aandoen, zijn de represaille die Robert mocht ondergaan voor zijn onthullingen niets meer dan onbeduidende jennerij.  De onderzoeksjournalist kreeg het bezoek van 200 gerechtsdeurwaarden en werd in dertig zaken gedagdvaard. Bovendien was hij ook het onderwerp van enkele huiszoekingen. Behalve in één zaak die nog lopende is (wegens het beroep van Robert) is de dwarse en recalcitrant journalist, ten langen leste, voor alle aantijgingen, waaronder ook laster en eerroof, vrijgesproken. Als een internationale gigant als Clearstream de waarheid niet kan smoren en de persvrijheid niet kan fnuiken, dat kunnen Belgische schertsfiguren en kleine witteboordcriminelen dat zeker niet.

In uw geval is ondertussen echter duidelijk dat u ook, en wellicht zelfs vooral, buiten de rechtbank zal strijd leveren. En dat u daarbij vuile streken zal gebruiken en slagen onder de gordel zal uitdelen. So be it. Ooit komt echter het moment dat u zich zal moeten verantwoorden en de berokken schade zal dienen te vergoeden.

Ondertussen wens ik u alle succes met uw nieuwe (het hoeveelste, ik ben de tel wat kwijt ?) initiatief: www.recommendor.com. Als u blijft proberen lukt het heus wel eens. Het is immers geen wet van Mezen en Perzen dat uw bedrijven/initiatieven immer en na maximaal een paar jaar, uitdraaien op een faillissement of minstens een gigantische flop.

Wat opvalt is dat u blijkbaar uw actieradius naar het Oosten, richting Rusland, aan het verplaatsen bent. Getuige hiervan het Russische telefoonnummer op de voorlopige welkompagina van uw nieuw 'speeltje'. Goede move: de gebruiken en (zakelijke) ethiek aldaar zijn u overduidelijk beter op het lijf geschreven dan de onze.

U hoort nog van me, maar dan enkel via mijn advocaat.

Zonder hoogachting (eerder met een gevoel dat het midden houdt tussen misprijzen en medelijden),

Marc Ernst, zaakvoerder BizInfo en publicist.


P.S. Ondertussen heeft u in een vervolg op uw 'Open brief' aan mij geschreven. In 'Deel 2' (hoeveel zullen er nog volgen?), gepubliceerd op 27/2/2010, tapt u uit het zelfde nonsensicale vaatje als in uw eerste smakeloze epistel.

U laat in deel 2 dus wederom een aantal zware steken vallen.

Zoals: Ik heb nooit Jan Denys als persoon op de korrel genomen. En me ook nooit negatief, laat staan op weinig respectvolle wijze, uitgesproken over een van zijn professionele stellingnames (over HR en/of arbeidsmarktbeleid). Los van het feit dat mocht dat laatste wèl gebeurd zijn, dat met stijl en op onderbouwde wijze het geval zou geweest zijn en hij me dat (daarom) meer dan waarschijnlijk niet eens kwalijk zou nemen. Meer zelf: Jan is al van in het begin een gewaardeerde medewerker van HRMblogs.com en een erg goede relatie van me.

Bij bepaalde aspecten van het beleid dat Dirk Velghe en Geert Volders destijds voerden, respectievelijk bij Vacature en Jobat, maakte ik ooit kritische kanttekeningen. Mag dat even ? Hoe dan ook waren die, in tegenstelling tot wat u denkt en insinueert, niet van aard om onze professionele relatie te brouilleren. Vacature en Jobat zijn, zoals vele ander HR-dienstverlener, vandaag klant (zelfs premium partner) van HRMinfo.net. Idem dito voor Acerta-groep, waaronder Acerta Consult, waar Geert Volders vandaag als directeur werkzaam is.

Marcel Van Aken legde ik naar aanleiding van zijn optreden in twee dossiers (zijn verkiezing als HR-manger van het jaar en zijn optreden bij Agfa-Gevaert) ook ongenadig maar correct over de knie. Hij heeft dat sportief opgenomen, zo blijkt uit later contacten met hem. Wat zijn 'open geest' en 'grandeur' illustreert (eigenschappen/kwaliteiten waarvan u volledig gespeend bent).

Yves Panneels, een PR-adviseur (van het derde knoopsgat) annex cafébaas is de enige van de door u vermelde personen die meende dat mijn info over hem onjuist en onterecht was. Hij voelde zich dus journalistiek onheus door mij behandeld en diende daarvoor een strafklacht in wegens onder andere laster en eerroof. Die werd trouwens samengevoegd met de klacht van Pyis/Areopa. Yves Paneels beet, net als Pyis/Areopa, in het zand en zag zich veroordeeld tot het betalen van de gerechtskosten.

En dan is er ook nog Michel D'Hooghe. Over baron D'Hooghe, de gewezen voorzitter van de Belgische voetbalclub en van Club Brugge, schreef ik een blogpost op MarcErnst.com (niet op HRMblogs.com). Michel D'Hooghe alias Pietje de leugenaar. Ik stelde, zoals eerder zowat alle media hadden gedaan, naar aanleiding van een concreet dossier, dat Michel D'Hooghe een wel zeer problematische verhouding heeft met de waarheid. Waarom u met deze naam/figuur uitpakt als vermeend bewijs van wat u noemt mijn ongeoorloofde journalistieke en dito zakelijke procedés is me een raadsel. Of toch niet helemaal: u bent namelijk volledig de pedalen kwijt, schiet in het wilde om u heen, maakt van alle hout pijlen.

Het bruinst bakt u het al u meent de naam en reputatie van Lou Van Beirendonck en van zijn adviesbureau Quintessence Consulting te moeten door het slijk halen. Het zal u wellicht bekend zijn, of dat hoorde althans het geval te zijn, dat de heer Van Beirendonck is vrijgesproken voor de feiten die u oprakelt. Hier over werd recent door alle HR-nieuwsbrieven alsmede door De Tijd bericht (zie o.m. Lou Van Beirendonck opnieuw Gedelegeerd Bestuurder van Quintessence Consulting). Als u bovendien stelt dat Quintessence met zijn logo 'in de grootst mogelijke versie' vermeld staat op mijn websites (waarmee u eigenlijk HRMinfo.net & HRMblogs.com bedoelt - wat er slechts twee van de vier zijn, mijn huidige en voormalige privéblogs niet inbegrepen) klets u uit uw nek. Dat kan iedereen vaststellen die even naar vernoemde website surft. Dat u op dergelijke flagrante wijze zo grof de waarheid geweld aan doet en dit met betrekking tot een door mij makkelijk te weerleggen en door eenieder eenvoudigweg te controleren feit, duidt op vergaande roekeloosheid en gebrek aan elk scrupule. Nooit was de uidrukking 'naast zijn schoenen lopen' meer aan de orde. Ik vrees het zelfde voor 'zijn hand overspelen' trouwen.

Onmiddellijk na publicatie van dat tweede deel van uw rioolproza, verzond rechtvanantwoord.com, tijdens de nacht van 27 op 28/2/2010, een mailing. Voor het eerst gebeurde dat niet naar het adressenbestand van hrm.net, maar naar tal van andere mensen die zich evenmin ooit inschreven op de mailinglist van rechtvantwoord.com. Dergelijke 'opt in' is nochtans wettelijk verplicht. Die mailing is het zoveelste bewijs van de vergaande collusie tussen mijn individuele belagers en de lasterlijke website rechtvanantwoord.com. Dat rechtvanantwoord.com zich opwerpt als klokkenluider van aanspreekpunt voor laster en eerroof op het internet beschouw ik als een grapje. Maar dan wel een van zeer slechte smaak. Was het niet intriest, ik zou er zowaar kunnen mee lachen.

--------------------------------------------------------------------
Foei Alexander (Dresen)

U bent ook geschokt over de vorm, omvang en vooral inhoud van de lastercampagne die mijn belagers (Filip De Saeger, Alexander Dresen en Ludo Pyis) al jaren en vandaag nog steeds tegen mij voeren?  Vooral van de driestheid en de laagheid van de 'Open brief' (1 & 2) van Alexander Dresen.

Laat het (me) dan weten via foei-alexander@MarcErnst.com. Uw reactie/informatie komt als commentaar te staan onderaan deze blogpost van me. Althans: indien ze beantwoordt aan de 'spelregels' die hier gelden (o.m. geen gescheld en geen laster) en u melding maakt van uw volledige coördinaten (naam & adres) en eventueel hoedanigheid (zoals functie/bedrijf). Die gegevens worden uiteraard niet gepubliceerd.

U kan eventueel ook de petitie tekenen op www.MarcErnst.com/foei. Of toetreden tot de Facebook-groep Foei aan anonieme lastercampagnes op het internet - in  het bijzonder tegen kritische bloggers, publicisten en (burger)journalisten.

Dank bij voorbaat voor uw steun, voor uw hart onder de riem.

--------------------------------------------------------------------





Reacties:
27/2/2010 door Marc Ernst

Weblog van Marc Ernst

 
'Zonder dwarsliggers kunnen de treinen niet rijden' (Johan Anthierens)

'Uit het botsen der gedachten ontstaat het licht' (John Stuart Mill)

'Je mag je niet laten doen door het crapuul' (Wannes Van de Velde)

op marcernst.com
www (via google)

Blogroll

Onderstaande, Belgische, (alfabetisch gerangschikte) blogs behoren tot mijn ‘favorieten’. Want ze steken met kop en schouder uit boven de middelmaat in het genre. Wie denkt dat zijn/haar blog eveneens in kwalitatief opzicht bovenmodaal is, en dus aanspraak kan maken op een vermelding, mag me dat laten weten.